«Η ΕΥΝΟΟΥΜΕΝΗ»


(από την ΕΠΟΧΗ, 3/2/2019)

 Ένας όμορφος περίκλειστος κόσμος

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Ο κάθε άνθρωπος βλέπει τον κόσμο υπό τη δική του οπτική γωνία, πίσω από τους δικούς του παραμορφωτικούς φακούς. Πρόκειται για μια αμυντική κίνηση, ή μάλλον, μια κίνηση αποφυγής της πραγματικότητας, επειδή ο κόσμος αυτός είναι ο δικός μας κόσμος, οι πρωταγωνιστές του είμαστε και εμείς.

Η τελευταία ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, «Η ευνοούμενη» (The favourite), αν και εκ πρώτη όψεως μοιάζει να διαφέρει από τις προηγούμενες, στην ουσία δε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Απλώς τώρα το περίκλειστο σύμπαν του γίνεται πιο ανάλαφρο, πιο βιρτουόζικο αλλά αυτό συμβαίνει μόνο στην επιφάνεια επειδή πίσω από το περιτύλιγμα κρύβεται η ίδια τρομακτική αίσθηση ενός αποσυντιθέμενου πολιτισμού, ή ίδια κλειστοφοβική, αποπνικτική ατμόσφαιρα του εγκλεισμού.  Συνέχεια

Advertisements

«ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΟΙ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 29/12/2018)

Εφιαλτική επιστροφή

Του Στράτου Κερσανίδη

Ο Ασγκάρ Φαραντί, γεννημένος το 1972 στο Ισφαχάν, είναι ο πιο μοντέρνος και εξωστρεφής ιρανός σκηνοθέτης. Βαθιά επηρεασμένος, τόσο θεματικά όσο και αισθητικά, από το αμερικάνικο και το ευρωπαϊκό σινεμά, συμπυκνώνει μέσα από τη δική του ιδιαίτερη ματιά μια σειρά από είδη όπως το δράμα, το αστυνομικό φιλμ, το θρίλερ, το κοινωνικό σινεμά.

Η πρώτη του ταινία που είδαμε στην Ελλάδα, «Πυροτεχνήματα την Τετάρτη» (2006), είναι ένα κοινωνικό δράμα με πολλές κοινωνικοπολιτικές αναφορές στο Ιράν. Όμως το 2009, έρχεται με το «Τι απέγινε η Έλι», για να μας κάνει να αναθεωρήσουμε τα όσα ξέραμε για το σινεμά της πατρίδας του, καθώς πρόκειται για ένα πολύ δυνατό θρίλερ με θέμα τη μυστηριώδη εξαφάνιση μια κοπέλας που γίνεται η αφορμή να αναδειχτούν μια σειρά από κρυμμένα μυστικά ανάμεσα στους ήρωες (Αργυρή Άρκτος Φεστιβάλ Βερολίνου). Συνέχεια

«Ο ΕΝΟΧΟΣ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 29/12/2018)

 Τηλεφωνικό θρίλερ δωματίου!

του Στράτου Κερσανίδη

Ο Άσγκερ, είναι αστυνομικός στο τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης. Βρίσκεται εκεί και όχι στη δράση εξαιτίας ενός παραπτώματος στο οποίο έχει υποπέσει και περιμένει την εκδίκαση της υπόθεσής του. Μια μέρα λοιπόν, λίγο πριν από τη λήξη της βάρδιας του δέχεται ένα τηλεφώνημα από μια γυναίκα η οποία έχει απαχθεί. Με μοναδικό του μέσο το τηλέφωνο προσπαθεί να βρει μια άκρη και να σώσει τη γυναίκα. Όσο όμως προχωρά ανακαλύπτει όλο και περισσότερα στοιχεία που ανατρέπουν συνεχώς τα δεδομένα. Ταυτόχρονα έχει να παλέψει και με το χρόνο ο οποίος λειτουργεί εναντίον του. Συνέχεια

«Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΜΙΑΣ ΣΧΕΣΗΣ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 23/12/2018)

Γαϊτανάκι ερωτικών παρεξηγήσεων

 Του Στράτου Κερσανίδη

Το σινεμά της Νότιας Κορέας είναι περισσότερο γνωστό στη χώρα μας μέσα από ταινίες στις οποίες κυριαρχεί η αισθητική της βίας και η απονομή δικαιοσύνης μέσω της εκδίκησης. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό καθώς στη χώρα υπάρχει μια σημαντική κινηματογραφική παραγωγή η οποία απλώνεται και άλλα κινηματογραφικά είδη εκτός από το θρίλερ.

Ο Χονγκ Σανγκ – Σου, γεννημένος το 1961 έχει στο ενεργητικό του πάνω από 25 ταινίες, αρχής γενομένης το 1996. Αυτό που χαρακτηρίζει τον κινηματογράφο του Σανγκ – Σου είναι η λιτότητα στη γραφή και η ιδιαίτερη ευαισθησία που δείχνει σε θέματα ανθρωπίνων σχέσεων. Εξαιτίας της θεματικής αλλά και της αισθητικής των ταινιών του έχει χαρακτηριστεί από θεωρητικούς και κριτικούς του κινηματογράφου ως ο Γούντι Άλεν της Άπω Ανατολής. Οι ταινίες του έχουν κερδίσει πολλά εθνικά και διεθνή βραβεία με πιο πρόσφατα τα βραβεία καλύτερης ταινίας και σεναρίου στο Φεστιβάλ της Χιχόν για την τελευταία του ταινία «Ξενοδοχείο στο ποτάμι», η οποία δεν έχει προβληθεί ακόμη στην Ελλάδα. Συνέχεια

«ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΤΕ ΑΠΟ ΔΩ»


(από την ΕΠΟΧΗ, 16/12/2018)

Σταύρος Τσιώλης: «Οι γυναίκες φέρνουν τη ζωή»

Του Στράτου Κερσανίδη

Ο Σταύρος Τσιώλης ευτυχώς δεν κράτησε το λόγο του και δε σταμάτησε το σινεμά το 2004, όπως μας είχε ‘απειλήσει’. Έτσι, 13 χρόνια μετά την προηγούμενη ταινία του, επανέρχεται με τις «Γυναίκες που περάσατε από δω» για να μας γοητεύσει για μια ακόμη φορά με τη νεανική, τη σπιρτόζικη ματιά του.

Ένα χρόνο πριν, και με αφορμή την προβολή της ταινίας στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Θεσσαλονίκης, ο Σταύρος Τσιώλης μίλησε στο «κόκκινο» της Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στην εκπομπή «Με μια ομπρέλα κόκκινη». Όπως ήταν φυσικό τον ρωτήσαμε εάν με την ταινία αυτή κλείνει ‘η τριλογία των γυναικών’, όπως έγραψαν κάποιοι (‘Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε’ – 1992, ‘Ας περιμένουν οι γυναίκες’ – 1998 και ‘Γυναίκες που περάσατε από δω’ – 2018).

«Αυτό μπορεί να είναι και κόλπο», μας είπε γελώντας. «Γιατί εγώ από το 2004 απουσιάζω. Μετά το ‘Φτάσαμεεε!’ είχα πάρει την απόφαση να μην ξαναγυρίσω ταινία. Έτσι ήμουνα ένα ήσυχος συνταξιούχος που ζούσε πλουσιοπάροχα με 600 ευρώ το μήνα!».

Το πώς ζούσε πλουσιοπάροχα με 600 ευρώ, μας το εξηγεί ο ίδιος: «Είχα μια τεχνική. Με τα χρήματα αυτά μου αναλογούσαν 20 ευρώ τη μέρα. Όμως εγώ καθόμουν στο σπίτι 4 μέρες, δεν τα ξόδευα κι όταν έβγαινα έξω είχα 80 ολόκληρα ευρώ στην τσέπη και έκανα πάρτι στην αγορά του Χαλανδρίου». Συνέχεια

«ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 9/12/2018)

Είναι θέμα αξιών

Του Στράτου Κερσανίδη

-Δε νιώθατε ένοχος να βάζετε τα παιδιά να κλέβουν;

-Δεν ξέρω να τους μάθω κάτι άλλο.

Ο παραπάνω διάλογος κρύβει μέσα του όλο το σπαραγμό ενός ανθρώπου ο οποίος αγωνίζεται να εξασφαλίσει τα προς το ζην για την οικογένειά του. Γιατί μπορεί ο κλέφτης να μην είναι αποδεκτός από την κοινωνία, να θεωρείται εγκληματία αφού η πράξεις του είναι παραβατικές και τιμωρούνται από το νόμο, αλλά… Υπάρχει αυτό το άτιμο το «αλλά» το οποίο εμπεριέχει μια άλλη κοινωνική διάσταση, εκείνη που μας θυμίζει το Γιάννη Αγιάννη αλλά ακόμη και την 53χρονη καθαρίστρια η οποία απασχόλησε την κοινή γνώμη τις προηγούμενες μέρες. Κι έτσι ανοίγει ξανά η συζήτηση περί του τι είναι νόμιμο και τι παράνομο ή τι είναι ηθικό και το ανήθικο. Και εδώ όπως ξέρετε οι έννοιες αρχίζουν να μπερδεύονται. Γιατί μπορεί κάτι να είναι νόμιμο αλλά να απέχει παρασάγγας από το να είναι ηθικό, όπως και κάτι άλλο μπορεί να είναι παράνομο αλλά να είναι απολύτως ηθικό. Ιστορικά παραδείγματα υπάρχουν πολλά.

Κάπως έτσι και το σύστημα αξιών των ανθρώπων μπορεί να διαφέρει ανάλογα με την κοινωνική του θέση. Αυτό το πολύπλοκο, πολυεπίπεδο και βαθύ κοινωνιολογικό ζήτημα επιχειρεί να προσεγγίσει ο Χιροκάζου Κόρε –Έντα με την ταινία του «Κλέφτες καταστημάτων» (Manbiki kazoku), η οποία κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες, είναι η επίσημη πρόταση της Ιαπωνίας για το ξενόγλωσσό Όσκαρ και ήταν η ταινία έναρξης στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Συνέχεια

59ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (5)


(από το http://www.stokokkino.gr)

Οι επτά τελευταίες

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Με αυτό, το τέταρτο και τελευταίο σημείωμα, ολοκληρώνεται η κριτική παρουσίαση ταινιών από το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Για σήμερα, λοιπόν, έχουμε 7 συνολικά ταινίες από τις οποίες «Τα δάκρια του βουνού», του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου είναι από το Ελληνικό Τμήμα,  ενώ η «Κιμμέρια», του Σάιμον Φαρμακά και η «Παύση», της Τώνιας Μισιαλή, είναι επίσης από το Ελληνικό Τμήμα και ειδικότερα από την ενότητα Ξεπερνώντας τα Σύνορα. Μάλιστα οι δύο τελευταίες είναι από την Κύπρο, η οποία φέτος μας εντυπωσίασε με την ποιότητα των ταινιών της.

Ακολουθούν τρεις ταινίες από το Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα. Η πρώτη, το «The waiter», του Στηβ Κρικρή, είναι μία από τις ελληνικές συμμετοχές αυτού του τμήματος. Οι άλλες δύο είναι η «Pearl», της Έλσα Αμιέλ (Γαλλία-Ελβετία) και η άλλη το «Εμείς τα ζώα», του Τζερεμάια Ζέιγκαρ (ΗΠΑ).

Η επτάδα κλείνει με την ταινία «Το φορτίο», του Όγκνιεν Γκλάβονιτς (Σερβία), μια ταινία η οποία προβλήθηκε στο τμήμα που αγαπώ ιδιαίτερα δηλαδή τις Ματιές στα Βαλκάνια.

Ραντεβού στο επόμενο, το 60ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με την ευχή να είμαστε όλοι και όλες καλά!

Και του χρόνου!

«Τα δάκρυα του βουνού», του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου

Αρχές του προηγούμενου αιώνα, μια ομάδα από μάστορες πέτρας ταξιδεύουν από τόπο σε τόπο. Μακριά από τις πατρίδες τους προσπαθούν να επιβιώσουν αναζητώντας ασφαλή περάσματα από τους ληστές και από τις πολεμικές αψιμαχίες, συχνά πεινασμένοι και κυνηγημένοι. Τελικά όλη η ομάδα θα ξεκληριστεί εκτός από τον πρωτομάστορα, ο οποίος θα συνεχίσει τη μοναχική του περιπλάνηση. Συνέχεια

59ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (4)


(από το http://www.stokokkino.gr)

Λογοτεχνία, κοινωνία και πολιτική

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Στο σημερινό, τέταρτο σημείωμά μας από το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, κάνουμε αναφορά σε πέντε ταινίες. Δύο από αυτές είναι βασισμένες σε λογοτεχνικά έργα με το ιδιαίτερο ενδιαφέρον η κάθε μία. Πρόκειτια για τ το «Μαγικό δέρμα» του Κωνσταντίνου Σαμαρά, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Ονορέ ντε Μπαλζάκ και «Η δεξιά τσέπη του ράσου», του Γιάννη Λαπατά, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη.

Υπάρχουν άλλες δύο ταινίες στις οποίες ξεχωρίζει η έντονη κοινωνική ματιά. Πρόκειται για τη «Η δουλειά της», του Νίκου Λαμπότ και το «Holy booom», της Μαρίας Λάφη.

Τέλος, είναι μια πολιτική ταινία, με θέμα το Κυπριακό, του Μάριου Πιπερίδη, με τίτλο «Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ», η οποία έχει κερδίσει τις καρδιές του κοινού.

«Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ», του Μάριου Πιπερίδη

Ο Γιάννης σχεδιάζει να φύγει από την Κύπρο σε μερικές μέρες. Στο μεταξύ χρωστά λεφτά σε κάποιους ύποπτους τύπους αλλά και πέντε ενοίκια. Όταν όμως ο σκύλος του, ο Τζίμι, μια μέρα περνά τη Νεκρή Ζώνη και μπαίνει στην κατεχόμενη Λευκωσία, αναγκάζεται να περάσει από την άλλη πλευρά και να τον φέρει. Όλα θα πήγαιναν κατ’ ευχήν εάν στην επιστροφή δεν αντιμετώπιζε ένα αναπάντεχο πρόβλημα. Ενώ κανείς δε ζητά διαβατήριο, οι Ελληνοκύπριοι δεν του επιτρέπου να περάσει τον Τζίμι στην Ελληνοκυπριακή πλευρά επειδή απαγορεύεται να εισέρχονται ζώα από το Βορά στο Νότο. Έτσι αναγκάζεται να ζητήσει τη βοήθεια ενός Τουρκοκύπριου ο οποίος θα τον συστήσει σε κάποιον λαθρέμπορο για να περάσει παράνομα τον Τζίμι από τα κατεχόμενα στην ελεύθερη Κύπρο. Μεγάλο μπλέξιμο! Συνέχεια

59ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (3)


(από το http://www.stokokkino.gr)

Οι καλές μαθήτριες του Χίτσκοκ!

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Δύο νέες κοπέλες, η Ναταλία Λαμπροπούλου και η Ηλέκτρα Αγγελετοπούλου, με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, αν μη τι άλλο, κερδίζουν τις εντυπώσεις. Κι αυτό χάρις στην ταινία του «Scopophilia», ένα αγωνιώδες θρίλερ που προσωπικά με καθήλωσε.

Όσο για το βαλκανικό σινεμά, εξακολουθεί να εντυπωσιάζει με ταινίες όπως η «Σιμπέλ», της Τσαγλά Ζεντζιρτζί και του Γκιγιόμ Ζοβατενί και το «Lemonade», της Ιοάνα Ουρικάρου.

Scopophilia», της Ναταλίας Λαμπροπούλου και της Ηλέκτρας Αγγελετοπούλου

Σκοποφιλία είναι η αγάπη που νιώθει ο άνθρωπος για να κοιτάζει αλλά συνδέεται και με την ερωτική επιθυμία η οποία δημιουργείται από τη θέαση γυμνών σωμάτων. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η λέξη είναι κατά κάποιον τρόπο, συνώνυμη με τη λέξη ηδονοβλεψία. Το σινεμά είναι μια καθαρά σκοποφιλική διαδικασία, τόσο για το σκηνοθέτη όσο και για το θεατή. Ξεκινώντας από αυτή τη βάση οι δύο σκηνοθέτιδες δημιούργησαν ένα ιδιαίτερα έξυπνο, άκρως εμπνευσμένο και πολύ πού αγωνιώδες θρίλερ. Ήρωάς τους είναι ο Αλέξης, ένας νεαρός ο οποίος παρακολουθεί διαδικτυακά μέσω IP κάμερας, κάποιους ανθρώπους στα σπίτια τους. Μια μέρα όμως γίνεται μάρτυρας του φόνου μια κοπέλας την οποία παρακολουθεί και στην προσπάθειά του να αποκαλύψει την ταυτότητα του δολοφόνου κινδυνεύει να γίνει θύμα του. Συνέχεια

59ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (2)


(από το http://www.stokokkino.gr)

 Δράση μέσα από τηλεφωνικές γραμμές

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Ιδιαίτερου ενδιαφέροντος αλλά και σκηνοθετικής πρότασης είναι η ταινία «Ο ένοχος», του δανού, Γκούσταφ Μέλερ. Πρόκειται για ένα θρίλερ αγωνίας με όλη τη δράση να εκτυλίσσεται μέσα από τηλεφωνικές συνομιλίες και με έναν μόνο πρωταγωνιστή!

Είδαμε ακόμη το «Night out» του Στράτου Τζίτζη, μια ταινία με έντονες, συχνά ντελιριακές εικόνες από το νυχτερινό Βερολίνο, το εξαιρετικό «Ελεύθερο θέμα», μια ταινία της Στέλλας Θεοδωράκη, η οποία όμως απαιτεί την προσήλωση των θεατών και τέλος, το συναρπαστικό κοινωνικό δράμα «Άλις Τ.», του ρουμάνου Ράντου Μουντεάν.

«Ο ένοχος» (The guilty), του Γκούσταφ Μέλερ

Ο Άσγκερ, είναι αστυνομικός στο τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης. Βρίσκεται εκεί και όχι στη δράση εξαιτίας ενός παραπτώματος στο οποίο έχει υποπέσει και περιμένει την εκδίκαση της υπόθεσής του. Μια μέρα λοιπό, λίγο πριν από τη λήξη της βάρδιας του δέχεται ένα τηλεφώνημα από ια γυναίκα η οποία έχει απαχθεί. Με μοναδικό του όπλο το τηλέφωνο προσπαθεί να βρει μια άκρη και να σώσει τη γυναίκα. Όσο όμως προχωρά ανακαλύπτει πως όλο και περισσότερα στοιχεία. Ταυτόχρονα έχει να παλέψει και με το χρόνο ο οποίος λειτουργεί εναντίον του. Συνέχεια