«Ο ΚΥΡΙΟΣ ΒΕΡΝΤΟΥ» και «Ο ΚΟΜΦΟΡΜΙΣΤΑΣ»


(από την ΕΠΟΧΗ, 7/7/2019)

Η αέναη γοητεία του φασισμού

του Στράτου Κερσανίδη

Τρεις μέρες πριν από την κρίσιμη εκλογική μάχη από το αποτέλεσμα της οποίας θα κριθεί εάν ο ελληνικός λαός θα επιλέξει τη συνέχιση μιας πορείας προς την πρόοδο ή την επαναφορά στις πιο σκοτεινές σελίδες του πρόσφατου αλλά και του ποιο μακρινού παρελθόντος, ήρθαν δύο ταινίες από το παρελθόν για μας θυμίσουν πως ο αγώνας είναι διαρκής και πως η λαϊκιστική εκδοχή της δεξιάς, δηλαδή ο φασισμός και οι παραφυάδες του, εξακολουθούν να γοητεύουν ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού.

Το 1947, προβλήθηκε «Ο κύριος Βερντού» (Monsieur Verdoux), του Τσάρλι Τσάπλιν. Ταινία εμφανώς επικριτική για την πολιτική η οποία οδήγησε στην τραγωδία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η οποία συνδέει την άνοδο του φασισμού και του ναζισμού με την οικονομική εξαθλίωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Συνέχεια

Advertisements

«ΦΥΓΑΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΕΝΤΡΙΞ»


(από την ΕΠΟΧΗ, 12/5/2019)

 Η αποδόμηση της Πράσινης Γραμμής

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Το 1974, όταν έγινε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η Λευκωσία χωρίστηκε στα δύο. Σήμερα, 45 χρόνια μετά, η κυπριακή πρωτεύουσα παραμένει η τελευταία χωρισμένη πόλη στον κόσμο, κατάλοιπο της ανθρώπινης παράνοιας που γεννά το σοβινιστικό μίσος. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι και από τις δύο πλευρές της Πράσινης Γραμμής οι οποίοι θέλουν να ζήσουν μαζί, ειρηνικά και να κυκλοφορούν ελεύθερα και από τις δύο πλευρές. Συνέχεια

ΑΝΙΕΣ ΒΑΡΝΤΑ


(από την ΕΠΟΧΗ, 7/4/2019)

Η γυναίκα του Νέου Κύματος

Του Στράτου Κερσανίδη

Η απελευθέρωση του σινεμά από τα δεσμά του, δηλαδή από τα καθιερωμένα αισθητικά αλλά και εμπορικά πλαίσια ήταν εκείνο το οποίο δημιούργησε την εμφάνιση του νέου κύματος στο γαλλικό κινηματογράφο από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και τη δεκαετία του 1970.

Επρόκειτο για μια πραγματική ‘επανάσταση’ στο χώρο του κινηματογράφου η οποία αμφισβήτησε το κυρίαρχο μοντέλο, έδωσε την πρωτοκαθεδρία στο σκηνοθέτη. «Δεν υπάρχουν έργα παρά μόνο δημιουργοί», υποστήριζε ο Τριφό. Συνέχεια

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ


(από την ΕΠΟΧΗ, 7/4/2019)

 Ο Οδυσσέας των ορέων

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Η πέτρα, είναι ένα πολύ βασικό οικοδομικό υλικό. Οι μάστορες της πέτρας, οι χτιστάδες, ονομάζουν τις πέτρες δάκρυα του βουνού. Μια ιστορία με περιπλανώμενους χτιστάδες, μάστορες της πέτρας, αφηγείται ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος στη νέα του ταινία «Τα δάκρυα του βουνού», την οποία είδαμε στο τελευταίο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Αρχές του προηγούμενου αιώνα, μια ομάδα από μάστορες πέτρας ταξιδεύουν από τόπο σε τόπο. Μακριά από τις πατρίδες τους προσπαθούν να επιβιώσουν αναζητώντας ασφαλή περάσματα από τους ληστές και από τις πολεμικές αψιμαχίες, συχνά πεινασμένοι και κυνηγημένοι. Τελικά όλη η ομάδα θα ξεκληριστεί εκτός από τον πρωτομάστορα, ο οποίος θα συνεχίσει τη μοναχική του περιπλάνηση. Συνέχεια

THE WAITER


(από την ΕΠΟΧΗ, 7/4/2019)

 Ο εξαφανισμένος γείτονας

του ΣτράτουΚερσανίδη 

Στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τον περασμένο Νοέμβριο, η μία από τις δύο ταινίες που εκπροσώπησε την Ελλάδα ήταν το “The waiter”, του Στιβ Κρικρή.

Ένας μοναχικός σερβιτόρος, ο Ρένος, ζει μια ρουτινιάρικη καθημερινότητα. Λιγομίλητος, πηγαινοέρχεται κάθε μέρα από το σπίτι στη δουλειά επαναλαμβάνοντας τις ίδιες σχεδόν κινήσεις. Συνέχεια

«ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΘΕΜΑ»


(από την ΕΠΟΧΗ, 3/4/2019)

Η επαναδιαπραγμάτευση της Ελευθερίας

Του Στράτου Κερσανίδη

Στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες της ευμάρειας αλλά και της αναδυόμενης ηθικής, πολιτιστικής και οικονομικής κρίσης, φαίνεται πως ακόμη και η έννοια της ελευθερίας τίθεται σε αμφισβήτηση. Όχι ευθέως αλλά παράλληλα, ως μία παράπλευρη απώλεια η οποία δύσκολα γίνεται αντιληπτή με την πρώτη ματιά. Κάπως έτσι ζούμε σε ένα τοπίο στο οποίο τα όρια της ελεύθερης επιλογής και της ελεύθερης έκφρασης περιορίζονται.

Να ποια ήταν η αφορμή για τη Στέλλα Θεοδωράκη να γυρίσει το «Ελεύθερο θέμα», μια ταινία η οποία αναδεικνύει, ή τουλάχιστον προσπαθεί να αναδείξει την κυριαρχία της κατ’ επίφαση ελευθερίας και των περιορισμών που αυτή δημιουργεί στην καθημερινότητα. Συνέχεια

«Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 3/3/2019)

 Γυναίκα εργαζόμενη, σύζυγος και μητέρα

Του Στράτου Κερσανίδη

Η Παναγιώτα, νοικοκυρά γύρω στα 40, ζει μια ανιαρή ζωή με τον άνδρα και τα δυο της παιδιά. Γνωρίζει ελάχιστα γράμματα –με δυσκολία μπορεί να διαβάσει- και το μοναδικό πράγμα που γνωρίζει είναι να φροντίζει την οικογένειά της. Όταν όμως ο άντρας της μένει άνεργος, η Παναγιώτα αποφασίζει να αναζητήσει δουλειά και προσλαμβάνεται από μια ιδιωτική εταιρία καθαρισμού για λογαριασμό ενός νέου πολυκαταστήματος. Δουλεύει με αφοσίωση και συνέπεια και δε λέει κουβέντα όταν βιώνει την εργασιακή εκμετάλλευση. Η Παναγιώτα μέσα από τις νέες συνθήκες της ζωής της αρχίζει να κοινωνικοποιείται, να νιώθει χρήσιμη και οικονομικά ανεξάρτητη. Μετά από αυτό ποτέ δε θα είναι ο ίδιος άνθρωπος. Συνέχεια

«Η ΕΥΝΟΟΥΜΕΝΗ»


(από την ΕΠΟΧΗ, 3/2/2019)

 Ένας όμορφος περίκλειστος κόσμος

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Ο κάθε άνθρωπος βλέπει τον κόσμο υπό τη δική του οπτική γωνία, πίσω από τους δικούς του παραμορφωτικούς φακούς. Πρόκειται για μια αμυντική κίνηση, ή μάλλον, μια κίνηση αποφυγής της πραγματικότητας, επειδή ο κόσμος αυτός είναι ο δικός μας κόσμος, οι πρωταγωνιστές του είμαστε και εμείς.

Η τελευταία ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, «Η ευνοούμενη» (The favourite), αν και εκ πρώτη όψεως μοιάζει να διαφέρει από τις προηγούμενες, στην ουσία δε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Απλώς τώρα το περίκλειστο σύμπαν του γίνεται πιο ανάλαφρο, πιο βιρτουόζικο αλλά αυτό συμβαίνει μόνο στην επιφάνεια επειδή πίσω από το περιτύλιγμα κρύβεται η ίδια τρομακτική αίσθηση ενός αποσυντιθέμενου πολιτισμού, ή ίδια κλειστοφοβική, αποπνικτική ατμόσφαιρα του εγκλεισμού.  Συνέχεια

«ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΟΙ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 29/12/2018)

Εφιαλτική επιστροφή

Του Στράτου Κερσανίδη

Ο Ασγκάρ Φαραντί, γεννημένος το 1972 στο Ισφαχάν, είναι ο πιο μοντέρνος και εξωστρεφής ιρανός σκηνοθέτης. Βαθιά επηρεασμένος, τόσο θεματικά όσο και αισθητικά, από το αμερικάνικο και το ευρωπαϊκό σινεμά, συμπυκνώνει μέσα από τη δική του ιδιαίτερη ματιά μια σειρά από είδη όπως το δράμα, το αστυνομικό φιλμ, το θρίλερ, το κοινωνικό σινεμά.

Η πρώτη του ταινία που είδαμε στην Ελλάδα, «Πυροτεχνήματα την Τετάρτη» (2006), είναι ένα κοινωνικό δράμα με πολλές κοινωνικοπολιτικές αναφορές στο Ιράν. Όμως το 2009, έρχεται με το «Τι απέγινε η Έλι», για να μας κάνει να αναθεωρήσουμε τα όσα ξέραμε για το σινεμά της πατρίδας του, καθώς πρόκειται για ένα πολύ δυνατό θρίλερ με θέμα τη μυστηριώδη εξαφάνιση μια κοπέλας που γίνεται η αφορμή να αναδειχτούν μια σειρά από κρυμμένα μυστικά ανάμεσα στους ήρωες (Αργυρή Άρκτος Φεστιβάλ Βερολίνου). Συνέχεια

«Ο ΕΝΟΧΟΣ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 29/12/2018)

 Τηλεφωνικό θρίλερ δωματίου!

του Στράτου Κερσανίδη

Ο Άσγκερ, είναι αστυνομικός στο τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης. Βρίσκεται εκεί και όχι στη δράση εξαιτίας ενός παραπτώματος στο οποίο έχει υποπέσει και περιμένει την εκδίκαση της υπόθεσής του. Μια μέρα λοιπόν, λίγο πριν από τη λήξη της βάρδιας του δέχεται ένα τηλεφώνημα από μια γυναίκα η οποία έχει απαχθεί. Με μοναδικό του μέσο το τηλέφωνο προσπαθεί να βρει μια άκρη και να σώσει τη γυναίκα. Όσο όμως προχωρά ανακαλύπτει όλο και περισσότερα στοιχεία που ανατρέπουν συνεχώς τα δεδομένα. Ταυτόχρονα έχει να παλέψει και με το χρόνο ο οποίος λειτουργεί εναντίον του. Συνέχεια