«ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 9/12/2018)

Είναι θέμα αξιών

Του Στράτου Κερσανίδη

-Δε νιώθατε ένοχος να βάζετε τα παιδιά να κλέβουν;

-Δεν ξέρω να τους μάθω κάτι άλλο.

Ο παραπάνω διάλογος κρύβει μέσα του όλο το σπαραγμό ενός ανθρώπου ο οποίος αγωνίζεται να εξασφαλίσει τα προς το ζην για την οικογένειά του. Γιατί μπορεί ο κλέφτης να μην είναι αποδεκτός από την κοινωνία, να θεωρείται εγκληματία αφού η πράξεις του είναι παραβατικές και τιμωρούνται από το νόμο, αλλά… Υπάρχει αυτό το άτιμο το «αλλά» το οποίο εμπεριέχει μια άλλη κοινωνική διάσταση, εκείνη που μας θυμίζει το Γιάννη Αγιάννη αλλά ακόμη και την 53χρονη καθαρίστρια η οποία απασχόλησε την κοινή γνώμη τις προηγούμενες μέρες. Κι έτσι ανοίγει ξανά η συζήτηση περί του τι είναι νόμιμο και τι παράνομο ή τι είναι ηθικό και το ανήθικο. Και εδώ όπως ξέρετε οι έννοιες αρχίζουν να μπερδεύονται. Γιατί μπορεί κάτι να είναι νόμιμο αλλά να απέχει παρασάγγας από το να είναι ηθικό, όπως και κάτι άλλο μπορεί να είναι παράνομο αλλά να είναι απολύτως ηθικό. Ιστορικά παραδείγματα υπάρχουν πολλά.

Κάπως έτσι και το σύστημα αξιών των ανθρώπων μπορεί να διαφέρει ανάλογα με την κοινωνική του θέση. Αυτό το πολύπλοκο, πολυεπίπεδο και βαθύ κοινωνιολογικό ζήτημα επιχειρεί να προσεγγίσει ο Χιροκάζου Κόρε –Έντα με την ταινία του «Κλέφτες καταστημάτων» (Manbiki kazoku), η οποία κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες, είναι η επίσημη πρόταση της Ιαπωνίας για το ξενόγλωσσό Όσκαρ και ήταν η ταινία έναρξης στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Συνέχεια

Advertisements

59ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (5)


(από το http://www.stokokkino.gr)

Οι επτά τελευταίες

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Με αυτό, το τέταρτο και τελευταίο σημείωμα, ολοκληρώνεται η κριτική παρουσίαση ταινιών από το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Για σήμερα, λοιπόν, έχουμε 7 συνολικά ταινίες από τις οποίες «Τα δάκρια του βουνού», του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου είναι από το Ελληνικό Τμήμα,  ενώ η «Κιμμέρια», του Σάιμον Φαρμακά και η «Παύση», της Τώνιας Μισιαλή, είναι επίσης από το Ελληνικό Τμήμα και ειδικότερα από την ενότητα Ξεπερνώντας τα Σύνορα. Μάλιστα οι δύο τελευταίες είναι από την Κύπρο, η οποία φέτος μας εντυπωσίασε με την ποιότητα των ταινιών της.

Ακολουθούν τρεις ταινίες από το Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα. Η πρώτη, το «The waiter», του Στηβ Κρικρή, είναι μία από τις ελληνικές συμμετοχές αυτού του τμήματος. Οι άλλες δύο είναι η «Pearl», της Έλσα Αμιέλ (Γαλλία-Ελβετία) και η άλλη το «Εμείς τα ζώα», του Τζερεμάια Ζέιγκαρ (ΗΠΑ).

Η επτάδα κλείνει με την ταινία «Το φορτίο», του Όγκνιεν Γκλάβονιτς (Σερβία), μια ταινία η οποία προβλήθηκε στο τμήμα που αγαπώ ιδιαίτερα δηλαδή τις Ματιές στα Βαλκάνια.

Ραντεβού στο επόμενο, το 60ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με την ευχή να είμαστε όλοι και όλες καλά!

Και του χρόνου!

«Τα δάκρυα του βουνού», του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου

Αρχές του προηγούμενου αιώνα, μια ομάδα από μάστορες πέτρας ταξιδεύουν από τόπο σε τόπο. Μακριά από τις πατρίδες τους προσπαθούν να επιβιώσουν αναζητώντας ασφαλή περάσματα από τους ληστές και από τις πολεμικές αψιμαχίες, συχνά πεινασμένοι και κυνηγημένοι. Τελικά όλη η ομάδα θα ξεκληριστεί εκτός από τον πρωτομάστορα, ο οποίος θα συνεχίσει τη μοναχική του περιπλάνηση. Συνέχεια

59ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (4)


(από το http://www.stokokkino.gr)

Λογοτεχνία, κοινωνία και πολιτική

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Στο σημερινό, τέταρτο σημείωμά μας από το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, κάνουμε αναφορά σε πέντε ταινίες. Δύο από αυτές είναι βασισμένες σε λογοτεχνικά έργα με το ιδιαίτερο ενδιαφέρον η κάθε μία. Πρόκειτια για τ το «Μαγικό δέρμα» του Κωνσταντίνου Σαμαρά, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Ονορέ ντε Μπαλζάκ και «Η δεξιά τσέπη του ράσου», του Γιάννη Λαπατά, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη.

Υπάρχουν άλλες δύο ταινίες στις οποίες ξεχωρίζει η έντονη κοινωνική ματιά. Πρόκειται για τη «Η δουλειά της», του Νίκου Λαμπότ και το «Holy booom», της Μαρίας Λάφη.

Τέλος, είναι μια πολιτική ταινία, με θέμα το Κυπριακό, του Μάριου Πιπερίδη, με τίτλο «Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ», η οποία έχει κερδίσει τις καρδιές του κοινού.

«Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ», του Μάριου Πιπερίδη

Ο Γιάννης σχεδιάζει να φύγει από την Κύπρο σε μερικές μέρες. Στο μεταξύ χρωστά λεφτά σε κάποιους ύποπτους τύπους αλλά και πέντε ενοίκια. Όταν όμως ο σκύλος του, ο Τζίμι, μια μέρα περνά τη Νεκρή Ζώνη και μπαίνει στην κατεχόμενη Λευκωσία, αναγκάζεται να περάσει από την άλλη πλευρά και να τον φέρει. Όλα θα πήγαιναν κατ’ ευχήν εάν στην επιστροφή δεν αντιμετώπιζε ένα αναπάντεχο πρόβλημα. Ενώ κανείς δε ζητά διαβατήριο, οι Ελληνοκύπριοι δεν του επιτρέπου να περάσει τον Τζίμι στην Ελληνοκυπριακή πλευρά επειδή απαγορεύεται να εισέρχονται ζώα από το Βορά στο Νότο. Έτσι αναγκάζεται να ζητήσει τη βοήθεια ενός Τουρκοκύπριου ο οποίος θα τον συστήσει σε κάποιον λαθρέμπορο για να περάσει παράνομα τον Τζίμι από τα κατεχόμενα στην ελεύθερη Κύπρο. Μεγάλο μπλέξιμο! Συνέχεια

59ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (3)


(από το http://www.stokokkino.gr)

Οι καλές μαθήτριες του Χίτσκοκ!

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Δύο νέες κοπέλες, η Ναταλία Λαμπροπούλου και η Ηλέκτρα Αγγελετοπούλου, με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, αν μη τι άλλο, κερδίζουν τις εντυπώσεις. Κι αυτό χάρις στην ταινία του «Scopophilia», ένα αγωνιώδες θρίλερ που προσωπικά με καθήλωσε.

Όσο για το βαλκανικό σινεμά, εξακολουθεί να εντυπωσιάζει με ταινίες όπως η «Σιμπέλ», της Τσαγλά Ζεντζιρτζί και του Γκιγιόμ Ζοβατενί και το «Lemonade», της Ιοάνα Ουρικάρου.

Scopophilia», της Ναταλίας Λαμπροπούλου και της Ηλέκτρας Αγγελετοπούλου

Σκοποφιλία είναι η αγάπη που νιώθει ο άνθρωπος για να κοιτάζει αλλά συνδέεται και με την ερωτική επιθυμία η οποία δημιουργείται από τη θέαση γυμνών σωμάτων. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η λέξη είναι κατά κάποιον τρόπο, συνώνυμη με τη λέξη ηδονοβλεψία. Το σινεμά είναι μια καθαρά σκοποφιλική διαδικασία, τόσο για το σκηνοθέτη όσο και για το θεατή. Ξεκινώντας από αυτή τη βάση οι δύο σκηνοθέτιδες δημιούργησαν ένα ιδιαίτερα έξυπνο, άκρως εμπνευσμένο και πολύ πού αγωνιώδες θρίλερ. Ήρωάς τους είναι ο Αλέξης, ένας νεαρός ο οποίος παρακολουθεί διαδικτυακά μέσω IP κάμερας, κάποιους ανθρώπους στα σπίτια τους. Μια μέρα όμως γίνεται μάρτυρας του φόνου μια κοπέλας την οποία παρακολουθεί και στην προσπάθειά του να αποκαλύψει την ταυτότητα του δολοφόνου κινδυνεύει να γίνει θύμα του. Συνέχεια

59ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (2)


(από το http://www.stokokkino.gr)

 Δράση μέσα από τηλεφωνικές γραμμές

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Ιδιαίτερου ενδιαφέροντος αλλά και σκηνοθετικής πρότασης είναι η ταινία «Ο ένοχος», του δανού, Γκούσταφ Μέλερ. Πρόκειται για ένα θρίλερ αγωνίας με όλη τη δράση να εκτυλίσσεται μέσα από τηλεφωνικές συνομιλίες και με έναν μόνο πρωταγωνιστή!

Είδαμε ακόμη το «Night out» του Στράτου Τζίτζη, μια ταινία με έντονες, συχνά ντελιριακές εικόνες από το νυχτερινό Βερολίνο, το εξαιρετικό «Ελεύθερο θέμα», μια ταινία της Στέλλας Θεοδωράκη, η οποία όμως απαιτεί την προσήλωση των θεατών και τέλος, το συναρπαστικό κοινωνικό δράμα «Άλις Τ.», του ρουμάνου Ράντου Μουντεάν.

«Ο ένοχος» (The guilty), του Γκούσταφ Μέλερ

Ο Άσγκερ, είναι αστυνομικός στο τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης. Βρίσκεται εκεί και όχι στη δράση εξαιτίας ενός παραπτώματος στο οποίο έχει υποπέσει και περιμένει την εκδίκαση της υπόθεσής του. Μια μέρα λοιπό, λίγο πριν από τη λήξη της βάρδιας του δέχεται ένα τηλεφώνημα από ια γυναίκα η οποία έχει απαχθεί. Με μοναδικό του όπλο το τηλέφωνο προσπαθεί να βρει μια άκρη και να σώσει τη γυναίκα. Όσο όμως προχωρά ανακαλύπτει πως όλο και περισσότερα στοιχεία. Ταυτόχρονα έχει να παλέψει και με το χρόνο ο οποίος λειτουργεί εναντίον του. Συνέχεια

59ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (1)


(από το http://www.stokokkino.gr)

Βουτιά στην Ιστορία

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Από τη μια μεριά είναι η Μακρόνησος κι από την άλλη η εξόντωση χιλιάδων Εβραίων από το ρουμάνικο στρατό του Αντονέσκου στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Θέματα που ενοχλούν τόσο στην Ελλάδα όσο και τη Ρουμανία. Οι δύο αυτές ταινίες είναι η «Νύχτα τ’ Αγι’ Αντώνη», του Θανάση Σκρουμπέλου και το «Αδιαφορώ εάν καταγραφούμε στην ιστορία ως βάρβαροι», του Ράντου Ζούντε οι οποίες επιχειρούν μια βουτιά στην Ιστορία των δύο χωρών.

Αυτές είναι δύο, από τις πέντε ταινίες, που περιλαμβάνονται στο πρώτο μας κριτικό σημείωμα από το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Οι υπόλοιπες τρεις είναι το θρίλερ τρόμου «Καταφύγιο ΙΙ: Το μονοπάτι του πάγου», του Χρήστου Νικολέρη, «Το διαβολόψαρο», του Πουτσιπόνγκ Αρουνπένγκ από την Ταϊλάνδη και η «Οικογένεια Μορομέτε 2», του ρουμάνου Στέρε Γκούλεα.

«Νύχτα τ’ Αγι’ Αντώνη», του Θανάση Σκρουμπέλου

Μετά από μια επίσκεψη στη Μακρόνησο, ο Αντώνης, απόστρατος αξιωματικός χάνει το πλοίο και ξεμένει στο νησί. Πλησιάζει το βράδυ και δεν υπάρχει τρόπος να επιστρέψει όταν συναντά έναν παράξενο άνδρα, τον Περική ο οποίος του ζητά να τον ακολουθήσει. Τον οδηγεί σε ένα χώρο σαν μουσείο γεμάτο από τις μνήμες της εξορίας. Εκεί θα συναντήσουν και τη Σάρα, η οποία είναι γυναίκα του Περικλή και ξαφνικά ο Αντώνης θα βρεθεί κατηγορούμενος για τα όσα είχε διαπράξει στοπ παρελθόν, Η Σάρα και ο Περικλής είναι οι κατήγοροι και μέσα από τη διαδικασία αναδεικνύονται κρυμμένα μυστικά από το παρελθόν του Αντώνη άμεσα συνδεδεμένα με τη Μακρόνησο. Συνέχεια

“Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ”


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 30/9/2018)

 Ανταλλάσσοντας τις επιθυμίες μας

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Ένας; αστυνομικός ο οποίος θέλει να κερδίσει την αγάπη του γιου του, μια ηλικιωμένη γυναίκα που θέλει πίσω τον άνδρα της που πήρε το Αλτσχάιμερ, μια κοπέλα που θέλει να γίνει πιο όμορφη, ένας άνδρας που θέλει να θεραπευτεί ο ετοιμοθάνατος γιος του, ένας μηχανικός αυτοκινήτων που θέλει να πλαγιάσει με το πιν απ γκερλ των ονείρων του, μια καλόγρια η οποία θέλει να ξαναβρεί το θεό, ένας τυφλός που θέλει να βρει το φως του, μια παντρεμένη γυναίκα που θέλει να γλυτώσει από τον άντρα της.

Καθημερινοί, συνηθισμένοι άνθρωποι οι οποίοι, για να πραγματοποιηθεί η επιθυμία τους, είναι πρόθυμοι να κάνουν κάτι ως αντάλλαγμα.  Βαρύ αντάλλαγμα, που φέρνει αντιμέτωπη την επιθυμία με τη συνείδησή τους. Κι αυτό μπορεί να είναι η τοποθέτηση μιας βόμβας σε ένα πολυσύχναστο καφέ, ο φόνος ενός μικρού κοριτσιού, ένας βιασμός, μια ληστεία κλπ. Συνέχεια

«ΤΣΕ, Ο ΑΡΓΕΝΤΙΝΟΣ» – «ΤΣΕ, Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ»


(από την ΕΠΟΧΗ, 2/9/2018)

Η ζωή ενός μύθου

Του Στράτου Κερσανίδη

Το όνομα του Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, πιο γνωστού ως Τσε, είναι συνώνυμο με την αμφισβήτηση, την εξέγερση και την επαναστατική ουτοπία. Εκατομμύρια αφίσες με το πρόσωπό του έχουν κοσμήσει τους τοίχους σε δωμάτια νέων ανθρώπων που ονειρεύονταν έναν κόσμο διαφορετικό, κι άλλες τόσες καταστράφηκαν καθώς τις αποκαθήλωναν οι υποτακτικοί της εξουσίας που μισούσε το όνειρο. «Απ’ αυτές που κρατάν οι φοιτητές, απ’ αυτές που ξεσκίζει ο χαφιές», όπως έγραφε και τραγουδούσε ο Μάνος Λοΐζος το 1974.

Γεννημένος το 1928 στην Αργεντινή, ο Τσε, σπούδασε ιατρική, μυήθηκε στο μαρξισμό και βρέθηκε στο πλάι του Φιντέλ Κάστρο όταν εκείνος με μια χούφτα αντάρτες αποβιβαζόταν στις 26 Νοεμβρίου 1956 σε μια ακτή της Κούβας με σκοπό να ανατρέψει το καθεστώς του δικτάτορα Μπατίστα.

Συνέχεια

Η ΡΟΜΥ ΣΝΑΙΝΤΕΡ  ΣΤΑ «ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ»


ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ  27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΤΟΝ  «ΑΠΟΛΛΩΝΑ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ3 ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΜΕΣ.

Με το κορυφαίο  αισθηματικό δράμα  του Κλώντ Σωτέ Τα γεγονότα της ζωής  (Les choses de la vie) κλείνουν την τριλογία της καθημερινότητας  η Κινηματογραφική Λέσχη Εργαζομένων της ΕΡΤ3 και το Κέντρο Μελετών και Ερευνών για το Σινεμά την Δευτέρα  27 Αυγούστου τις 21:00 στον θερινό ΑΠΟΛΛΩΝΑ (τηλ. 2310828642).

Με πρόλογο του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου ,έντυπη κριτική του οποίου θα διανεμηθεί στο κοινό ,στην κουβέντα στο τέλος του φίλμ το προς συζήτηση θέμα θα είναι: Ο γαλλικός νεορομαντισμός  και το φίλμ νουάρ. Συνέχεια

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΡΤ-3


«ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ» του Σίντνεϊ Πόλλακ

από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Μια ερωτική ιστορία στο φόντο της Αμερικής, στη διάρκεια του πολέμου, αλλά κυρίως μετά απ’ αυτόν με αποκορύφωμα τις μέρες του Μακαρθισμού στη δεκαετία του 1950. Η Κέιτι μια ακτιβίστρια από τα φοιτητικά της χρόνια συναντά τον συμφοιτητή της Χάμπελ, ως στρατιωτικό πια. Ο έρωτας θυελλώδης, όπως οι μεγάλοι έρωτες συνήθως. Εκείνο που κάνει την ταινία του σημαντικού σκηνοθέτη Σίντνεϊ Πόλλακ, γνωστού για ταινίες με έντονη την πολιτική χροιά, είναι η εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στον ιδιωτικό και στον δημόσιο χώρο, ανάμεσα στις προσωπικές σχέσεις και στο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο στο οποίο διαδραματίζονται. Συνέχεια