«ΜΝΗΜΕΣ» του Νίκου Καβουκίδη


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 15/10/2017)

Η Κιβωτός της Ιστορίας

Του Στράτου Κερσανίδη

«Η απώλεια της ιστορικής μνήμης σημαίνει απώλεια της ικανότητας να κατανοήσουμε το παρόν και να προβλέψουμε το μέλλον». Μια πανθομολογούμενη αλήθεια βγαλμένη από το στόμα του Νίκου Καβουκίδη, ενός κινηματογραφιστή που βρίσκεται στο κουρμπέτι από τα 15 του.

Από το 1957 και μετά, ο Καβουκίδης καταγράφει όλα τα πολιτικά-ιστορικά γεγονότα στη χώρα, έχοντας έτσι συγκεντρώσει ένα πολύ πλούσιο υλικό, το οποίο και χρησιμοποίησε το 1974 στην ταινία του «Μαρτυρίες».

Τον περασμένο Μάρτιο, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, η τελευταία του ταινία, «Μνήμες», η οποία θα προβάλλεται στους κινηματογράφους από την Πέμπτη 19 Οκτωβρίου. Συνέχεια

Advertisements

«Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 15/10/2017)

Ιστορία προσφυγιάς και μελαγχολίας

 Του Στράτου Κερσανίδη

Όσοι φράχτες κι αν κατασκευαστούν, όσο αυστηροί και να γίνουν οι συνοριακοί έλεγχοι, όσα μέτρα ανακοπής των προσφυγικών ροών κι αν παρθούν οι άνθρωποι δε θα σταματήσουν να περνούν τα σύνορα. Γιατί η ανάγκη για επιβίωση είναι πιο δυνατή από οποιαδήποτε καταστολή.

Ο Κάλεντ, ο ήρωας του Άκι Καουρισμάκι στην ταινία «Η άλλη όψη της ελπίδας» (Toivon tuolla puolen) είναι ένας τέτοιος άνθρωπος, ο οποίος περπάτησε χιλιάδες χιλιόμετρα, πέρασε θάλασσες, κυνηγήθηκε, πείνασε και κρύωσε και τελικά από τη Συρία έφτασε στη Φιλανδία. Και ενώ ζητάει άσυλο αναζητά την αδελφή του την οποία έχασε όταν περνούσε τα ουγγρικά σύνορα. Όταν η αίτησή του απορρίπτεται το σκάει από το κέντρο φιλοξενίας. Ενώ περιφέρεται στους δρόμους συναντά τον Βίκστρομ, έναν άνδρα ο οποίος εγκατέλειψε την αλκοολική γυναίκα του, παράτησε τη δουλειά του και αφού κέρδισε ένα σημαντικό ποσό στα χαρτιά, αποφάσισε να αλλάξει ζωή αγοράζοντας ένα εστιατόριο. Η συνάντηση των δύο ανδρών δε γίνεται κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, αλλά τελικά ο Βίκστρομ προσφέρει στον Κάλεντ δουλειά και στέγη και φροντίζει να του βγάλει φιλανδική ταυτότητα. Οι δύο αυτοί ξένοι άνδρες, οι οποίοι για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, αρχίζουν από κοινού να αλλάζουν τις ζωές τους. Στο μεταξύ ο Κάλεντ, συνεχίζει να αναζητά την αδελφή του, μια ομάδα ρατσιστών τον έχει βάλει στο μάτι και ο Βίκστρομ αποφασίζει να αναβαθμίσει το εστιατόριό του.

Πως μπορεί ένας κινηματογραφιστής να σκηνοθετεί με τέτοιον ανάλαφρο τρόπο τόσο σοβαρά θέματα, μόνον ο ίδιος ο Καουρισμάκι ίσως να μπορεί να απαντήσει. Γιατί αυτήν η βαθιά ανθρωπιστική ταινία κυλάει σα γάργαρο νερό, ακόμη κι όταν περιγράφει καταστάσεις δύσκολες. Σκηνοθετεί με ζηλευτή οικονομία, απέριττα, και ανοίγει σοβαρά ζητήματα όπως οι οικογενειακές σχέσεις, η προσφυγιά, ο ρατσισμός, η αλληλεγγύη. Σκηνοθετεί ένα ρεαλιστικό δράμα με χιούμορ! Αυτό κι αν είναι επίτευγμα! Και οι ήρωές του παραμένουν ανέκφραστοι, ζουν μέσα στα γεγονότα αλλά αποστασιοποιημένοι και μελαγχολικοί, θαρρείς και όλα αυτά συμβαίνουν σε άλλους. Το φινάλε είναι ανοιχτό και δίνεται η ευχέρεια στο θεατή να διαλέξει την καλή ή την κακή εκδοχή. Η κάμερα κινείται νωχελικά, τα χρώματα είναι καθαρά και το εξαιρετικό σάουντρακ δίνει το δικό του τόνο όπου και όταν χρειάζεται. «Η άλλη όψη της ελπίδας», είναι ρεαλιστική και σαρκαστική, αστεία και δραματική και δίνει σαφές πολιτικό στίγμα: «Μην υψώνετε σύνορα ανάμεσα στους ανθρώπους».

Ο σκηνοθέτης σημειώνει: «Με αυτήν την ταινία προσπαθώ να καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποδομήσω τον ευρωπαϊκό τρόπο που βλέπουν τους πρόσφυγες: είτε ως θλιβερά θύματα είτε ως αλαζονικούς οικονομικούς μετανάστες που εισβάλλουν στις κοινωνίες μας, απλώς για να κλέψουν τις δουλειές μας, τις συζύγους μας, τα σπίτια μας και τα αυτοκίνητά μας. Στην ευρωπαϊκή ιστορία, η δημιουργία και η επιβολή στερεότυπων προκαταλήψεων δημιουργεί μια απειλητική ηχώ».

«Η ΜΕΓΑΛΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 15/10/2017)

Μια γενοκτονία ζητά δικαίωση

του Στράτου Κερσανίδη

Τον Απρίλιο του 1915 ξεκίνησε ένα από τα μεγαλύτερα μαζικά εγκλήματα του 20ου αιώνα. Ήταν η γενοκτονία των Αρμενίων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία, αν και πέρασαν 102 χρόνια, μέχρι σήμερα δεν αναγνωρίζεται ως τέτοια από την Τουρκία. Σύμφωνα με αρμενικές και δυτικές πηγές σφαγιάστηκαν τότε περίπου 1. 500.000 άνθρωποι.

Στη μνήμη αυτών των θυμάτων της γενοκτονίας είναι αφιερωμένη «Η μεγάλη υπόσχεση», του Τέρι Τζορτζ. Συνέχεια

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ


(από το http://www.stokokkino.gr)

του Στράτου Κερσανίδη

Είδαμε το ντοκιμαντέρ του Βιτάλι Μάνσκι στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.  Γυρισμένη στην πρωτεύουσα της Βόρειας Κορέας, Πιονγκ Γιάνγκ, η ταινία παρακολουθεί την καθημερινότητα μιας οικογένειας –γονείς και μία μικρή κόρη- με αποκορύφωμα την είσοδο του κοριτσιού στην Ένωση της Νεολαίας. Συνέχεια

«ΠΟΡΤΟ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 1/10/2017)

Η αιωνιότητα των ερωτικών στιγμών

Του Στράτου Κερσανίδη

Είναι κάποιες στιγμές που επανέρχονται, που έχουν νικήσει το χρόνο και διεισδύουν στη μνήμη διαρκώς, εγκαθίστανται μέσα μας και μας ακολουθούν.

Ο έρωτας, μπορεί να είναι η κορυφαία ανθρώπινη αυταπάτη αλλά ως τέτοια, τροφοδοτεί διαρκώς όλες τις μορφές της τέχνης. Διεισδύει στη μνήμη και ερωτικές στιγμές από το παρελθόν επανέρχονται με τρυφερότητα πλέον, κρατώντας όμως πάντοτε στον πυρήνα τους κάποιον πόνο που ο χρόνος έχει μετατρέψει σε νοσταλγική ηδονή. Συνέχεια

«Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΜΕΡΣΕΝΤΕΣ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 1/10/2017)

Αναζητώντας εκδίκηση

του Στράτου Κερσανίδη

Ο Φρεντερίκ Μερμούντ, σκηνοθετεί την ταινία «Η γυναίκα με τη Μερσεντές» (Moka), έχοντας για πρωταγωνίστριες δύο εξαιρετικές ηθοποιούς: την Εμανουέλ Ντεβός και τη Ναταλί Μπαγί.

Η ζωή της Ντιάν Κράμερ ανατράπηκε όταν ο γιος της σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Το μόνο που θέλει τώρα είναι να βρει τον οδηγό της καφέ Μερσεντές, ο οποίος εγκατέλειψε το θύμα του και έφυγε. Η μοναδική πληροφορία που έχει, είναι πως το μοιραίο αυτοκίνητο οδηγούσε μια ξανθιά γυναίκα με έναν άνδρα συνοδηγό. Συνέχεια

«ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΥΝΕΛ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 24/9/2017)

του Στράτου Κερσανίδη

Η εξαπάτηση είναι ένα μοτίβο που έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές ταινίες. Έτσι και ο Ροντρίγκο Γκράντε, με το «Στο τέλος του τούνελ», (El final del tunel) στήνει τη δική του ιστορία εξαπάτησης.

Ένας ανάπηρος άνδρας, ο Γιοακίμ, ζει με την ανάμνηση του θανάτου της γυναίκας και της κόρης του σε δυστύχημα, ενώ την ίδια ώρα κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του λόγω χρεών στην τράπεζα. Έτσι αναγκάζεται να νοικιάσει ένα δωμάτιο

στην Μπέρτα, μια όμορφη χορεύτρια, και στην 6χρονη αδελφή της, Μπέτι, η ο οποία εδώ και δυο χρόνια έχει χάσει τη μιλιά της. Συνέχεια

«ΑΚΟΜΑ ΚΡΥΒΟΜΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΠΝΙΣΩ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ), 24/9/2017)

του Στράτου Κερσανίδη

Αλγέρι 1995, οι φανατικοί ισλαμιστές τρομοκρατούν, βάζουν βόμβες, δολοφονούν. Αυτός είναι ο χώρος και ο χρόνος των γεγονότων που αφηγείται η Ραϊανά Ομπερμάγιερ, στην ταινία «Ακόμα κρύβομαι για να καπνίσω» (A mon age je me cache encore pour fumer) που είδαμε στο περσινό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Συνέχεια

«ΤΟ ΚΥΜΑ»


του Στράτου Κερσανίδη (από το http://www.stokokkino.gr)

«Το κύμα» (Bolgen), του Ρόαρ Ούτχαουγκ: Σύμφωνα με τους γεωλόγους, οι πελώριοι βράχοι που σχηματίζουν το όμορφο φιόρδ Γκιράνγκερ, στο ορεινό στενό Άκνεσετ στη Νορβηγία, ισορροπούν στην κυριολεξία, επάνω σε τεντωμένο σχοινί. Συνέχεια

«ΟΜΙΧΛΗ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ»


του Στράτου Κερσανίδη (από το http://www.stokokkino.gr)

 (Nebel im August), του Κάι Βέσελ: Το 1942, στη Γερμανία, ο 13χρονος Ερνστ Λόσα, εισάγεται σε ένα ίδρυμα. Πρόκειται για ένα ίδρυμα όπου εισάγονται κυρίως άτομα με ψυχικά προβλήματα, αλλά ο Ερνστ δεν, είναι ψυχασθενής, είναι απλώς Ρομά! Συνέχεια