Αυτή την  άνοιξη μόνον μια ταινία υπάρχει για να απολαύσετε.

Σας την προσφέρουν η κινηματογραφική λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ3  και  το ΚΕΜΕΣ

Σήμερα στις  21:00 ακριβώς  στο  ΒΑΚΟΥΡΑ1

Επειδή ένας είναι ο  Ζουλάφσκι , μία η Ρόμυ Σνάιντερ.

 ΄Ετσι λοιπόν

«ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ Ν΄ΑΓΑΠΑΣ»

 

ΤΟ DNA ΣΚΙΑΖΕΙ ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΑ ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ


(Από την « ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ»,24/4/2017)

Ανθρωποκυνηγητό σε δύο ηπείρους

Του Aλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

Η παγκόσμια μέρα του DNA, που γιορτάζεται αύριο, μας κατευθύνει πλέον σε μια νέα αντίληψη των πραγμάτων, μια και το DNA ταυτίζεται με τη ζωή, την ατομική  ταυτότητα και ιδιαιτερότητα. Πρόσφατα, μάθαμε ότι σε πολύ λίγο καιρό μόνο και από μια τρίχα μας θα μπορούν να εντοπίσουν σε ποιόν ακριβώς ανήκει. Χάρη στο DNA, βέβαια, βοηθούνται πλέον πάρα πολύ οι εγκληματολογικές έρευνες αλλά το ερώτημα παραμένει ξεκάθαρο. Συνέχεια

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ » του Αντρέι Ζουλάφσκιαπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Από την μια το χρήμα κι από την άλλη η αγάπη. Τα βάζουμε στην παλάντζα ή σε διελκυστίνδα  και βγάζουμε το ισχυρότερο. Να όμως που δεν είναι έτσι. Ούτε όμως και η ειρηνική συμβίωση των δύο είναι εύκολη. Όπως κάθε συμβίωση εξάλλου. Συνέχεια

20 ΒΙΒΛΙΑ-ΝΟΥΑΡ ΝΑ ΣΑΣ ΚΟΨΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ


(Από την «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» ,23/4/2017

Οι διαβολογυναίκες

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Σήμερα, όπως είναι γνωστό, γιορτάζεται η Παγκόσμια Μέρα Βιβλίου. Η ανάγνωσή του μας κομίζει ψυχαγωγία, όμορφες ώρες αλλά και πολλές πληροφορίες. Για να σας προσφέρω κάτι πρωτότυπο, η δική μου συμμετοχή σε αυτή την μέρα της γνώσης θα είναι τίτλοι κάποιων γνωστών βιβλίων. Δε θα αναφερθώ στο Φαρενάιτ 451 του Ρέι Μπράντμπερι, που έγινε εξαιρετική καταγγελτική ταινία από τον Φρανσουά Τρυφό (περιγράφει πως στο μέλλον ολοκληρωτικά συστήματα θα καίνε τα βιβλία). Σήμερα θα σας προσφέρω μια λίστα 20 βιβλίων που έγιναν ταινίες, τις οποίες μπορείτε να προμηθευτείτε σε dvd. Συνέχεια

Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ηθοποιός Στάθης Ψάλτης


 

Πέθανε ο αγαπημένος ηθοποιός Στάθης Ψάλτης έπειτα από σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Ο 66χρονος ηθοποιός βρισκόταν τα τελευταία εικοσιτετράωρα στην μονάδα εντατικής θεραπείας και δεν είχε επαφή με το περιβάλλον, σύμφωνα με πληροφορίες των γιατρών που τον παρακολουθούσαν. Ο καλλιτέχνης έπασχε από καρκίνο με τον αδερφό του Γιάννη Ρώτα να δηλώνει πως τελευταία τον ταλαιπωρούσε αναπνευστική μόλυνση. Συνέχεια

«ΑΙΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 23/4/2017)

Η διαχρονικότητα των πραγμάτων

Του Στράτου Κερσανίδη

Για πολλαπλές αναγνώσεις προσφέρεται η ταινία του Μάρκο Μπελόκιο, «Αίμα από το αίμα μου» (Sangue del mio sangue), που ο ιταλός σκηνοθέτης γύρισε το 2015 και προβάλλεται φέτος στη χώρα μας.

Ο Φεντερίκο, αδελφός ενός κληρικού πηγαίνει σε ένα μοναστήρι όπου είναι φυλακισμένη και αντιμέτωπη με την Ιερά Εξέταση, η Μπενεντάτα, μια όμορφη κοπέλα η οποία κατηγορείται πως αποπλάνησε τον ιερωμένο αδελφό του και τον οδήγησε στην αυτοκτονία. Η κοπέλα περνά διάφορες δοκιμασίες και τέλος φυλακίζεται πίσω από έναν τοίχο.

Στη σύγχρονη εποχή, ένας εφοριακός επισκέπτεται το εγκαταλειμμένο μοναστήρι φυλακή το οποίο πρόκειται να αγοραστεί από έναν ζάπλουτο Ρώσο. Όμως κάποιος κόμης ο οποίος κυκλοφορεί μόνο τη νύχτα και ο οποίος έχει εγκαταλείψει τη γυναίκα του, ζει μέσα στο μοναστήρι μαζί με τους πιστούς του υπηρέτες.

Στο πρώτο μέρος η αφήγηση είναι σφιχτή, ο θεατής παρακολουθεί με αγωνία τις δοκιμασίες της κοπέλας ενώ ο Μπελόκιο αφήνει σαφείς αιχμές εναντίον της εκκλησίας και της υποκρισίας των πιστών και του κλήρου. Η νεαρή κατηγορούμενη, αν και αθώα, βρίσκεται μπροστά στην ανάλγητη σκληρότητα της Ιεράς Εξέτασης, ενώ Φεντερίκο, αποπλανεί δύο παρθένες αδελφές που τον φιλοξενούν.

Στο δεύτερο μέρος ο Μπελόκιο γίνεται σαρκαστικός ενώ δίνει στην ταινία του μια φελινική γκροτέσκα μορφή. Ποιος είναι ο μυστηριώδης κόμης ο οποίος κρύβεται στα σκοτεινά δωμάτια του εγκαταλελειμμένου μοναστηριού; Μοιάζει με βαμπίρ αλλά όλο το στυλ θυμίζει μαφιόζο. Αλλά και ο εφοριακός είναι εφοριακός ή μήπως είναι απατεώνας; Και γιατί το ίδιο πρόσωπο ερμηνεύει το Φεντερίκο αλλά και τον εφοριακό;

Υπάρχει επιθυμία από τη μεριά του Μάρκο Μπελόκιο να μιλήσει για τη διαχρονικότητα της διαφθοράς και της υποκρισίας; Για τη διαχρονικότητα της εξουσίας και της δύναμης του χρήματος; Τέλος για τη διαχρονικότητας και τη δύναμη της αγνότητας και της αληθινής ομορφιάς;

Όλες οι απαντήσεις είναι ευπρόσδεκτες και μπορεί ο καθένας να συμφωνήσει, να διαφωνήσει ή να δώσει τη δική του εκδοχή. Άλλωστε Μπελόκιο είναι αυτός, και η ομορφιά, το πάθος, ο έρωτας αλλά και η Αγία Αμαρτία είναι κάποια από τα αγαπημένα του θέματα. Θέματα που τον τοποθετούν στον αντίποδα της σοβαροφάνειας και της συμβατικής αντίληψης άρα η στάση του είναι απολύτως αιρετική έως και απελευθερωτική.

Ειρωνικός, επαναστάτης και κινηματογραφιστής μέχρι το μεδούλι, ο Μάρκο Μπελόκιο κάνει σινεμά που ξεβολεύει, που θέτει ερωτήματα και επιλέγει, να μη δώσει απαντήσεις, αφού κι ο ίδιος αναζητά και ευχόμαστε για πολλά χρόνια ακόμη να αναζητά.

Διάβασα κάπου πως τα θέματα που πραγματεύεται η ταινία είναι ο καθολικισμός, η υποκρισία, η δίψα για εξουσία αλλά και η αληθινή πίστη, μαζί με την παγκοσμιοποίηση και τις αλλαγές στη σημερινή ιταλική (και όχι μόνο) κοινωνία. Νομίζω πως όντως αυτοί είναι οι άξονες ανάμεσα στους οποίου κινείται μόνο που ο θεατής καλείται να κοιτάξει λιγάκι πίσω από το προφανές.

Η υπόθεση της ταινίας εκτυλίσσεται στο χωριό Μπόμπιο στην Εμίλια Ρομάνα της Βόρειας Ιταλίας. Το ενδιαφέρον είναι πως ο σκηνοθέτης επιστρέφει εδώ μετά από 52 χρόνια, αφού εδώ γύρισε το 1955 την πρώτη του ταινία, «Γροθιές στην τσέπη».

Η τελευταία ταινία του Μάρκο Μπελόκιο γυρίστηκε πέρυσι και έχει τίτλο «Όνειρα γλυκά» (Fai bei sogni)

36ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ


(προδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ της Κυριακής 23/4/2017)

Μπροστά σε ένα νέο τοπίο

Του Στράτου Κερσανίδη

Μετά από το δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής, με το γνωστό εκλογικό αποτέλεσμα, η Τουρκία φαίνεται πως αλλάζει και οι επιπτώσεις στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας θα γίνουν εμφανείς τους επόμενους μήνες. Μπροστά σε ένα νέο τοπίο βρίσκεται, λοιπόν, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κωνσταντινούπολης και κανείς μας δε γνωρίζει κατά πόσο αυτό θα επηρεαστεί από τη νέα κατάσταση.

Πάντως το φετινό 36ο Φεστιβάλ διέθετε όλη εκείνη τη ζωντάνια, την τόλμη και το δημοκρατικό πνεύμα το οποίο είχε κατακτήσει η διοργάνωση τα προηγούμενα χρόνια και που ευχόμαστε να διατηρηθεί και στο μέλλον.

Το παλιό και το νέο

Η ταινία «Κίτρινος πυρετός» (Sari Sicak), του Φικρέτ Ρεϊχάν, κέρδισε τη Χρυσή Τουλίπα στο Εθνικό Διαγωνιστικό Τμήμα και για καλή μου τύχη ήταν ανάμεσα σε εκείνες που κατάφερα να δω.

Η ταινία πραγματεύεται τη μάχη ανάμεσα στο παλιό και το νέο, όπου το νέο δεν ταυτίζεται απαραίτητα πάντα με το καλό. Έτσι βλέπουμε το νεαρό Ιμπραήμ να προσπαθεί να επιβιώσει κάνοντας διάφορες δουλειές για να βοηθήσει την οικογένειά του. Ο πατέρας του, ο Νετζίπ Αγά είναι αγρότης και αγωνίζεται να κρατήσει τη γη που καλλιεργεί και το σπίτι του, απέναντι στην επερχόμενη εκβιομηχάνιση της περιοχής αλλά και τον εκμοντερνισμό της παραγωγής. Δέσμιος ενός συστήματος διανομής και πώλησης των προϊόντων, ο Νετζίπ Αγά αντιμετωπίζει το φάσμα της καταστροφής. Όμως ο Ιμπραήμ έχει όνειρα, θέλει να βγάλει επαγγελματικό δίπλωμα οδήγησης και να εργαστεί σε μια εταιρία με νταλίκες. Θέλοντας να πραγματοποιήσει το όνειρό του αλλά και να βοηθήσει τον πατέρα του θα παραβιάσει τους κανόνες και θα έρθει σε σύγκρουση με τα συμφέροντα.

Κίτρινος Πυρετός

Πολύ δυνατό φιλμ το οποίο προσεγγίζει ρεαλιστικά τις φεουδαρχικού τύπου συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι αγρότες στην Τουρκία. Ο σκηνοθέτης με λιτότητα, σαφήνεια και διεισδυτικότητα σκιαγραφεί τους ήρωές του, τοποθετώντας τους μέσα σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό περιβάλλον. Η κοινωνική του τοποθέτηση σαφής ενώ τα εκφραστικά του μέσα φλερτάρουν με το νεορεαλισμό έχοντας όμως έντονο το τοπικό πολιτισμικό στοιχείο. Συνέχεια

Ο κόσμος ως μια τεράστια σκηνή


κριτική του Βασίλη Ραφαηλίδη

για την ταινία ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ Ν΄ ΑΓΑΠΑΣ

«Το «Σημασία έχει ν’αγαπάς» («L’important c’est d’aimer») είναι το τρίτο φιλμ του μεγάλου Πολωνού, γυρισμένο στη Γαλλία το 1975. Τα πάντα σ’αυτό το εκπληκτικό φιλμ κινούνται σ’ένα διπλό επίπεδο: Πρόκειται για μια εκκωφαντική φανταχτερή «φιλμόπετρα» και ταυτόχρονα για ένα χρονικό της απλής καθημερινής ζωής, για μια ευτελή ιστορία έρωτα και πάθους, παρμένη απ’το μπεστ σέλερ του Κρίστοφερ Φρανκ «Αμερικάνικη νύχτα (δεν έχει καμιά σχέση με την ομώνυμη ταινία του Τριφό) και ταυτόχρονα για μια μοντέρνα τραγωδία σαιξπηρικού ύφους, για ένα φιλμ σαδιστικά σκληρό και ταυτόχρονα βαθύτατα τρυφερό κι ανθρώπινο, για ένα ρεπορτάζ πάνω στο θέμα «αποτυχία» και ταυτόχρονα για μια σοφή ψυχολογική έρευνα πάνω στην υστερία. Συνέχεια

ΘΑ ΠΕΣΕΙ η ΝΥΧΤΑ, του Αντρέ Σίνγκερ


Του Κώστα Γ. Καρδερίνη

Μοναδικό παράδειγμα σκοτεινού ντοκουμέντου που περίμενε 70 χρόνια να δει το φως. Μοναδικό παράδειγμα ταινίας που παίχτηκε στην κρατική τηλεόραση πριν κάνει πορεία στη σκοτεινή αίθουσα. Η φρίκη των στρατοπέδων και της ναζιστικής κτηνωδίας σε ολόκληρη την ανατριχιαστική της γκάμα. Συνέχεια

Πέντρο Νούλα, του Κάρολου Ζωναρά


Του Κώστα Γ. Καρδερίνη

Φιλμ νουάρ ή παρωδία; Δύο σε ένα ή τρία σε δύο; Αφήνουμε στην άκρη τα ψευτοδιλήμματα γιατί το θέμα είναι η απώλεια μνήμης. Όταν επέλθει σφαιρική αμνησία τότε κάτι χρειάζεται να γεμίσει το κενό. Μπαίνει σε λειτουργία η λεγόμενη συναισθηματική μνήμη και όλα επαναπροσδιορίζονται απ’ την αρχή σα να είναι η πρώτη τους φορά. Συνέχεια