ΟΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ

ΡΟΜΠΕΡ ΧΟΣΕΪΝ:ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ

   του Αλέξη Δερμεντζόγλου

                                                                                                                              Είμαστε όλοι μικρά

                                                                                                       παιδιά,και θα εξακολουθήσουμε

                                                                                               να παίζουμε όσο κι αν μεγαλώσουμε.

                                                                                                                             -Τζόναθαν Σουίφτ

Στα 93 του,ο Ρομπέρ Χοσεϊν παραμένει πάντα όμορφος,όπως στις ταινίες που πρωταγωνίστησε.Υπηρέτησε το σινεμά και ως σκηνοθέτης και ως ηθοποιός,κι αν κάτι ξεχωρίζω απ’ το σπουδαίο έργο του,είναι η σημαινόμενη κρυφή αλήθεια ότι για όλους μας υπάρχει το «σημείο της πτώσης»(τίτλος του νουάρ που σκηνοθέτησε στα 1970).Οι ήρωές του,μια σειρά από παιδιά που συνεχίζουν το παιχνίδι μέχρι το τέλος της ζωής τους.

΄Εγκλημα εν ψυχρώ

Η ζωή ως παιχνίδι,το παιχνίδι ως απόλαυση,η απόλαυση ως το ξεχύλισμα της επιθυμίας.Είναι τελικά οι ορμές θανάτου που τους οδηγούν στο σημείο της πτώσης ή είναι τα παράξενα παιχνίδια του βλέμματος κι η διαδικασία να υφαρπάξεις το βλέμμα του άλλου,να εισδύσεις στο φαντασιακό του,να «κατασκοπεύεις» τα εσωτερικά του.Και μόνο δύο νουάρ να είχε γυρίσει,τη «Νύχτα των κατασκόπων»(1959) και τους «Φονιάδες»(1964),θα είχε περάσει στην ιστορία του σινεμά ως ο καταγραφέας της τέχνης της κατάκτησης του άλλου,ή της θυσίας του εαυτού μας.Η «Νύχτα των κατασκόπων» είναι το απόλυτο φίλμ που έχω δει για την πλύση εγκεφάλου και την διείσδυση στον άλλον που επιχειρείται σε έναν κλειστοφοβικό χώρο.Ένας άντρας και μια γυναίκα,απομονωμένοι σε μια καλύβα για μια ολόληρη νύχτα:κανένας από τους δυο τους δεν πιστεύει στην ταυτότητα του άλλου,κανένας δεν πιστεύει στις αλήθειες τους,αλλά ικετεύει να μην είναι ψέματα.Στην ενότητα χώρου-χρόνου-δράσης,ο «πατέρας» Μπέργκμαν συναντάει τον Κλουζό.Έτσι πάει το έργο του Χοσεϊν:Επίθεση στην περιοχή του άλλου,ανακατάληψη του χαμένου εδάφους από τον άλλον,επαναπροσδιορισμός τη σχέσης,ανατροπή των ισορροπιών.Οι ταινίες που σκηνοθέτησε ο Χοσεϊν,μοιάζουν με ατέλειωτες λεωφόρους που δεν οδηγούν πουθενά.Τρέχεις,τρέχεις,τρέχεις,θυμάσαι ίσως το πατρικό κτήμα απ’ όπου σε απέβαλε ο πατέρας(δές και τη «Ζούγκλα της ασφάλτου» του Τζόν Χιούστον),αλλά εσύ οφείλεις να υπακούσεις στα παιχνίδια σου,να αγγίξεις το «σημείο της πτώσης» σου.

                                                    ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΡΟΛΟΙ ΤΟΥ

Ο Χοσεϊν έπαιζε σε πολλές ταινίες του,αλλά παράλληλα υπήρξε και ανεξάρτητος ηθοποιός.Θεωρώ πως οι κορυφαίοι ρόλοι του έγιναν στην «Ανάπαυση του πολεμιστή»(1962,προβλήθηκε από τη λέσχη μας) και στο «Βίτσιο και Αρετή»(1963)του Ροζέρ Βαντίμ.Ωστόσο,τον γράφοντα τον συγκλόνισε το «Έγκλημα εν ψυχρώ»(«Le monte-charge»,1962) του Μαρσέλ Μπλουβάλ.Δίπλα στη Λέα Μασσάρι,παίζει τον ήρωα που μόλις έχει αποφυλακιστεί παραμονή Χριστουγέννων,δεν έχει καμιά διάθεση να παίξει παιχνίδια,αλλά γίνεται έρμαιο του παιχνιδιού,μιας όμορφης παντρεμένης.Η κυρία σχεδιάζει και υφαρπάζει εν ψυχρώ την υπεραξία του άνδρα,που είναι η ψυχούλα και το φαντασιακό του,η μοναξιά του και τα ερωτηματικά για το μέλλον.Αυτό για μένα είναι το «Έγκλημα εν ψυχρώ»,κι όχι εκείνο που όντως διαπράττεται.Φίλμ νουάρ γεμάτο μια αύρα μυστικισμού,με εσωτερική αγωνία μπρεσονικού τύπου,που σίγουρα θα άξιζε κάποτε να το προβάλλει η λέσχη μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s