ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ

ΤΖΟΝ ΜΠΡΑΜ:Η ΥΠΟΨΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ

    του Αλέξη Δερμεντζόγλου

                                                                                                                             Επιμένω και σας το λέω,όλοι οι άνθρωπο είναι ένοχοι,από τότε που θα γεννηθούν κανείς δεν είναι αθώος

 ( Η φράση που λέει συνεχώς ο γηραιός διευθυντής της αστυνομίας

στον Κόκκινο κύκλο  του Μελβίλ)

Τζόν Μπράμ

     Από χθές καθελκύσαμε μια νέα στήλη,όπου επαγγελματίες του σινεμά,άτομα που γράφουν για το σινεμά,σινεφίλ,αλλά και μέλη της λέσχης μας,μπορούν να μας γράψουν κάτι για ένα σκηνοθέτη που αγάπησαν και γιατί.Περιμένοντας τα κείμενα των μελών μας και των υπολοίπων φίλων μας,στο dermetzo@otenet.gr,συνεχίζουμε  με ένα δεύτερο σημερινό μου κείμενο για τον Τζόν Μπράμ.

Ο Τζόν Μπράμ,γερμανικής καταγωγής,μας μεταφέρει κάτι από τα σκοτάδια του γερμανικού εξπρεσσιονισμού,αλλά και της ομίχλης του λιμανιού που γεννήθηκε,το Αμβούργο.Μας μεταφέρει όλο αυτό το κλίμα της απούσας,αόρατης απειλής που υπάρχει στο εκτός πεδίου.Της υποψίας ότι όλοι είναι ένοχοι,και συνένοχοι εμείς οι θεατές.Ο κόσμος του είναι γεμάτος από ζοφερά σκοτάδια,επίγεια Κόλαση,και ιδίως την αίσθηση του αόρατου άλλου που καραδοκεί.Τα αιχμηρά όργανα δεν είναι μόνο εγκληματικά πειστήρια,αλλά και μορφές ατελέσφορων φαλλών.Μας λέει πως κάτι έχει απλωθεί στον κόσμο μας και αυτό είναι η ανικανότητα της σύναψης μιας σχέσης,που την υποκαθιστά ο φόνος του άλλου.Σημειώστε τις ταινίες του «Ο μυστηριώδης δολοφόνος»(1944), «Ο στραγγαλιστής των γυναικών»(1945).Στα 1947 θα γυρίσει το «Συνέβη στο 20ο πάτωμα»,όπου η σκιά της αμφιβολίας απλώνεται παντού διάχυτα.Υποψίες,συμβάντα,ερωτηματικά,μεταφυσική αύρα,και τεράστια ύψη.Υπάρχει,άραγε,ένα 20ο πάτωμα;Και πού μας οδηγεί;Καλά όλα αυτά,αλλά τον Μπράμ τον αγαπώ,σχεδόν εξαρτώμαι μαζί του,από το μνημείο του σινεμά που υπέγραψε στα 1946,την «Γυναίκα της διαφθοράς»(The Locket).

Η γυναίκα της διαφθοράς

Αισθητικά,είναι μία από τις πιο πολύπλοκες ταινίες στην ιστορία του σινεμά,με τρείς υποπλοκές,με την αναγκαία ψυχανάλυση,αλλά ιδίως με τη σκηνοθεσία της ίδιας της υποψίας.Ο Τζόν Μπράμ κάνει το ανυπέρβλητο επίτευγμα να αναρωτηθεί αν υπάρχει,άραγε,η ίδια του η ταινία,αν αυτή η ιστορία είναι αφηγήσιμη και αναπαραστάσιμη ή μας συμβαίνει στο τώρα.Η υποψία των συνεχών ακυρώσεων μας οδηγεί σε ένα απρόσμενο κλοιό αποκαλύψεων,όπου εμείς οι ίδιοι αρχίζουμε και υποψιαζόμαστε τον εαυτό μας. «Φοβάμαι τον φόβο»,έλεγε ο Βέντερς. «Φοβάμαι την ίδια την ταινία και την δομή της»,θα πρόσθετε ο γράφων.Εύχομαι όλα αυτά που βλέπω να είναι όνειρο και να μη μου συμβούν ποτέ.Να μη μετατραπεί το σώμα μου στο εξερχόμενο ως εκτοξευμένο βλήμα από το παράθυρο,του σώματος του Μίτσαμ.Σε ένα φίλμ υποψιών,να καταθέσω και γώ τη δική μου υποψία.Υποψιάζομαι λοιπόν,με βάσιμα αποδεικτικά στοιχεία,ότι το Μπράμ τον αγάπησαν και άλλοι,δηλαδή οι:Ανρί-Ζόρζ Κλουζό,Μάριο Μπάβα,Τζόν Κάρπεντερ,Ντέιβιντ Φίντσερ.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s