ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΔΡΑΣΑΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

 του  Κωνσταντίνου Καϊμάκη

Πέντε εύκολα κομμάτια

Η Φάρμα των ζώων (1954)     

Η οργουελικήδυστοπία που γράφτηκε το 1945 εμπνέει το σκηνοθετικό ζευγάρι των Χάλας- Μπάτσελορ στη δημιουργία της πρώτης – και ενήλικης μάλιστα- βρετανικής ταινίας κινουμένων σχεδίων που βρίσκεται σε πλήρη αντίστιξη με το «αγνό» και πεντακάθαρο ντισνεϊκό σκίτσο. Την είδα πιτσιρικάς,πρέπει να ήμουν 6-7 ετών, και με συγκλόνισε το κατάφορο αίσθημα αδικίας όταν διαπίστωσα ότι τα κακά γουρούνια είναι «πιο ίσα από τα άλλα ζώα».

Ο Άντρας που αγαπούσε τις γυναίκες (1977)

Ο Τριφό υμνεί τη Γυναίκα. Η υπερβολική λατρεία του ήρωα για εκείνες με έκανε να ταυτιστώ σε μεγάλο βαθμό μαζί του. Τόσο πολύ ώστε ακόμη και το ριμέικ του ΜπλέικΈντουαρντς με τον ΜπαρτΡέινολντς μου φάνηκε αρκετά καλό.

Πέντε εύκολα κομμάτια (1970)

Ο ΜπομπΡάφελσον χρίζει τον ΤζακΝίκολσον γνήσιο αντιήρωα. Εκείνος τον ευχαριστεί και προσφέρει μια ανεπανάληπτη ερμηνεία παίρνοντας μας μαζί του σε ένα μελαγχολικό ταξίδι ζωής, με απρόσμενες στάσεις (η σκηνή στο πιάνο, η παραγγελία στο diner) κι ένα φινάλε τόσο «εύκολα» πεσιμιστικό, ώστε η σκληρότητα του σχεδόν σοκάρει.

ΜπλέιντΡάνερ (1982)

Δεν είμαι φαν ούτε του «StarWars»ούτε του «StarTrek». Αλλά όταν η κουβέντα πάει στο sci-fi,για μένα υπάρχουν μόνο δύο λέξεις: «BladeRunner». Άντε και μια τρίτη: «Alien».Ρίντλεϊ Σκοτ, στο διάστημα ακούγεται μόνο το δικό σου όνομα.

Οκτώμισι (1962)

Το έργο ζωής του Φελίνι είναι μια σπαραχτική κραυγή για την δημιουργία και την απόλυτη ελευθερία, ένα αξεπέραστο φιλμ με περίπλοκες ιδέες και αφηγηματικές λεπτομέρειες που τονίζουν την υπαρξιακή αγωνία του ήρωα και παράλληλα δίνουν γλαφυρά το στίγμα μιας ολόκληρης – κι αλλοτινής- εποχής.

Μπάρι Λίντον (1975)

Κανείς δεν κατέγραψε τόσο στωικά και καθηλωτικά μαζί την άνοδο και την πτώση όπως ο  Κιούμπρικ εδώ. Ο ιρλανδός Ρέντμοντ Μπάρι του Ράιαν Ο Νιλ είναι ο ρομαντικός τυχοδιώκτης που κινείται πέρα από το καλό και το κακό. Πέρα ίσως κι από την ίδια του τη ζωή που ρυθμίζεται σε μεγάλο βαθμό από την τύχη.

Ο χρυσοθήρας (1925)

Η πείνα και η φτώχια δεν είναι πάντα θλιβερά. Ο καλοσυνάτος αλλά και παμπόνηρος Σαρλό επιστρατεύει φαντασία, τρέξιμο και χιούμορ για να μην πέσει η ταινία στο γκρεμό του μελό. Ο Τσάρλι Τσάπλιν φτιάχνει κάτι που κανείς δεν το είχε σκεφτεί ως τότε. Ότι μπορεί η κωμωδία και η τραγωδία να είναι ένα και το αυτό.

Η κόρη του Ράιαν (1970)

Ο ΝτέιβιντΛιν πέντε χρόνια μετά τον μελαγχολικό «Ζιβάγκο» καταπιάνεται εκ νέου με το επικό ρομάντζο και μας καθηλώνει- αν και η ταινία ψιλοθάφτηκε από την κριτική. Το σκηνικό του ιρλανδικού παραθαλάσσιου χωριού στα πολεμικά 1916, ο καταραμένος έρωτας της Ρόουζι  (Σάρα Μάιλς) για τον «εχθρό» ΚρίστοφερΤζόουνς και η σκληρή περιγραφή της κλειστής κοινότητας, οδηγούν την αλήθεια του έργου σε πρωτόγνωρα επίπεδα ουμανισμού.

Τα τέρατα  (1932)

Αν και είναι από τα πιο σοκαριστικά φιλμ στην ιστορία του σινεμά, το θέμα του καταφέρνει και επιβάλλεται του θεάματος που καταγράφει ο φακός του ΤοντΜπράουνινγκ. Χαρακτηρίστηκε ταινία τρόμου αλλά στην πραγματικότητα είναι μια ωδή στη διαφορετικότητα.

Εντιμότατοι φίλοι μου (1975)

Αγαπώ πολύ αυτή την κωμωδία του Μονιτσέλι, ίσως και περισσότερο από το αριστούργημα του «Κλέψας του κλέψαντος». Για το αβίαστο και άναρχο χιούμορ της, για τον τρόπο που μπλέκει την πολιτική σάτιρα με το δράμα, για το πώς  χαϊδεύει ο σκηνοθέτης τους ήρωες του όταν τα χτυπήματα δυναμώνουν. Κυρίως όμως για την αισιόδοξη ματιά του Μονιτσέλι πάνω στην ίδια τη ζωή.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s