ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΟΡΙΑ

      Επιλογές  Αλέξη Δερμεντζόγλου

Η Μπρι Λάρσον στο ΔΩΜΑΤΙΟ

Έγραφα χθές,πως η Λί Ρέμικ,ήταν πλασμένη για το ρόλο στο «Μέρες κρασιού και λουλουδιών»( προβολή τη Δευτέρα στο ΑΠΟΛΛΩΝ,στις 21:15 από την κινηματογραφική λέσχη εργαζομένων ΕΡΤ3 και το ΚΕΜΕΣ).Με ευκαιρία λοιπόν αυτή,να σας θυμίσω μια σειρά γνωστών στάρ που,μετά από έρευνα,και κατά την εκτίμησή μου πάντα,ξεπέρασαν τα όρια του ρόλου τους,και ακούμπησαν το πραγματικό.Δεν έκαναν overacting(για μένα αυτό είναι μεμπτό),αλλά κατάφεραν μετά από πρόβες και  κάτω από ειδικές συνθήκες να είναι αυτές και όχι οι ρόλοι τους.Η λίστα με τις 20 ταινίες που ακολουθεί είναι τυχαία,δεν είναι αξιολογική,ούτε χρονολογική.

1.Μπρί Λάρσον στο «Δωμάτιο» του Λέννυ Άμπραμσον,όχι μόνο γιατί πρίν αρχίσουν τα γυρίσματα της ταινίας έμεινε για καιρό έγκλειστη,αλλά γιατί ήταν η ίδια,το θύμα.

2.Φανί Αρντάν στη «Γυναίκα της διπλανής πόρτας» του Φρανσουά Τρυφώ γιατί καθοδηγούμενη από τον παθιασμένο έρωτά της με τον σκηνοθέτη, έδειξε ξεκάθαρα τι σημαίνει «το ασανσέρ του έρωτα».

3.Ισαμπέλ Υπέρ στη «Δασκάλα του πιάνου» του Μίκαελ Χάνεκε,γιατί μεταξύ πολλών άψογων ρόλων,εδώ έδειξε ακριβώς τι σημαίνει πολλαπλή,ναρκισσιτική,σεξουαλική απόκλιση.

4.Τζόαν Κρώφορντ στα «Λύτρα του πόνου» του Κέρτις Μπένχαρτ,γιατί διανύει υπέροχα τον κύκλο της κατάθλιψης.

5.Φέι Ντάναγουεη στις «Εξομολογήσεις ενός μανεκέν» του Τζέρι Σάτσμπεργκ,γιατί αυτό το πανέμορφο πλάσμα αποδέχεται να εκφράσει την ταπείνωσή της.

6.Τζάνετ Λί στο «Κάτω από έναν άλλο ήλιο» του Τζόν Φρανκενχάιμερ,επειδή ποτέ άλλοτε στο σινεμά δεν είδαμε μια γυναίκα τόσο πολύ εξιταρισμένη υπόγεια σεξουαλικά.

7.Και πάλι Τζόαν Κρώφορντ στη «Θύελλα σε μητρική καρδιά» του Μάικλ Κάρτιζ,επειεδή καταφέρνει να κάνει συνεχείς επιτυχείς μεταβάσεις από το συναίσθημα στο δράμα,από τον επαγγελματισμό στην απόκρυψη,από το μελόδραμα στο νουάρ.

8.Μόνικα Βίττι στην «Νύχτα» του Μικελάντζελο Αντονιόνι,για τον αιλουροειδή και ύπουλο τρόπο που εισέρχεται  αθόρυβα ανάμεσα στο ζεύγος.

9.Ζάν Μορό στην «Νύχτα» και πάλι,επειδή καταφέρνει να δείξει με συγκρατημένο τρόπο την απαθή,σταδιακή αποστασιοποίησή της από τον σύζυγο.

10.Κατρίν Ντενέβ στη «Σειρήνα του Μισσισιπί» του Φρανσουά Τρυφώ,επειδή με το σώμα και τις κινήσεις της αποδεικνύει πως ο έρωτας είναι δίκοπο μαχαίρι:και ζωή και θάνατος.

11.Μέρυλ Στρίπ στην «Ασυμβίβαστη» του Φρέντ Σκεπίσι,γιατί αποδεικνύει πως μια γυναίκα σταδιακά μαραζώνει όταν περάσει την ένταση της επανάστασης στην ευμάρεια της κατανάλωσης.

12.Τζούλιαν Μούρ στο «Safe»(θα προβληθεί τον Αύγουστο από τη λέσχη μας) του Τόντ Χέινς,επειδή μας δείχνει ξεκάθαρα ότι η σύγχρονη οικονομική ευμάρεια κι ο συμβιβασμός οδηγούν τις γυναίκες σε συναισθηματικές αλλεργίες που καταλήγουν να γίνουν μόνιμα κλινικά συμπτώματα.

13.Μπριζίτ Μπαρντό στην «Περιφρόνηση» του Ζάν-Λύκ Γκοντάρ επειδή μές  από τις στάσεις και τις γωνίες του σώματός της δείχνει την απόλυτη περιφρόνησή της προς  τον άντρα της  που τον προσελκύει η οικονομική δύναμη.

14.Κλαούντια Καρντινάλε στα «Μακρινά αστέρια της άρκτου» του Λουκίνο Βισκόντι γιατί δείχνει πόσο δύσκολο είναι να συνδυάσεις την αριστερή παράδοση,τον μύθο,την ιστορία,τα βρώμικα οικογενειακά σωθικά,τον έρωτα και την περηφάνεια.

15.Σιμόν Σινιορέ στους «Αίμα στο χιόνι» του Ζάν Σαπό,επειδή καταφέρνει να συνδυάσει τον ρόλο μητέρας, «ερωμένης»,συνενόχου,και οργανωτή άψογα.

16.Τζίν Σίμμονς στο «Δώσ’ μου τα χείλη σου» του Όττο Πρέμινγκερ,γιατί δεν αποδίδει απλά τέλεια τον άγγελο του κακού,αλλά μας δείχνει τη σκάλα όπου ο εγωισμός οδηγεί στην ψυχοπαθολογία.

17.Λάνα Τέρνερ στο «Η άγνωστος» του Ντέιβιντ Λόουελ Ρίτς,γιατί σε μια ευθεία,κλασική,πολύ μελοδραματική μυθοπλασία,εισάγει τους κώδικες του σωματός της,του προσώπου της,της αγάπης για τον άλλον,ξεπερνώντας κάθε κλισέ.

18.Τζίν Τίρνει στο «Άς την κρίνει ο Θεός» του Τζόν Μ. Στάλ,επειδή στο ρόλο της έχει απόλυτα σωματοποιήσει και ενσωματώσει την ψυχοπαθολογική εξάρτηση,την υπερτροφία του «εγώ»,τις ορμές  θανάτου.

19.Τζόαν Μπένετ στο «Μυστικό του εβδόμου δωματίου» του Φρίτζ Λάνγκ,επειδή καταφέρνει  να δείξει πανέξυπνα την άμεση διαθεσιμότητά της και τη λειτουργία της ως γυναίκας-φαλλού.

20.Ανέτ Μπένινγκ στο «Τα αστέρια δεν πεθαίνουν στο Λίβερπουλ» του Πώλ Μακγκουίγκαν,επειδή συνδυάζει την πτώση με την αδυναμία να κερδίσει την ανίατη ασθένεια  με τον  έρωτα

Απ’ αυτές τις 19 στάρ,Όσκαρ κέρδισε μόνο η Μπρί Λάρσον ενώ η Τζόαν Κρώφορντ προτάθηκε για Όσκαρ γυναικείου ρόλου «Στα λύτρα του πόνου».

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s