ΜΕΡΕΣ ΚΡΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ

     Κριτική από τον Αλέξη Ν.Δερμεντζόγλου

                                                                                      ‘And our love become a

                                                                                                              funeral pyre’

                                                                                                           -Τζίμ Μόρρισον

     

Οι «Μέρες κρασιού και λουλουδιών»(προβολή την Δευτέρα 6 Ιουλίου στις 21:15 στον θερινό Απόλλων από την κινηματογραφική λέσχη εργαζομένων ΕΡΤ3 και το ΚΕΜΕΣ),είναι μια ταινία που την αγαπώ ιδιαίτερα και ώριμα.Ένας έμπειρος σινεφίλ μοιάζει ακριβώς με έναν έμπειρο άνδρα.Δεν ελκύεται,δεν γοητεύεται με το «φτιασίδωμα»,το προκατασκευασμένο,το εντυπωσιακό και το glamorous,αλλά από την δομική ισορροπία των αντικειμένων του πόθου,που είναι βαθύτατα κρυμμένο και δεν έχει σχέση με βλακείες του τύπου «ψυχούλα»,αξιόπιστη,αξιοπρεπής,ευπρεπής,κ.τ.λ.

Είναι μια εσωτερική αρχιτεκτονική φτιαγμένη ανόθευτα,βιωματική,handmade και πέρα από τα στερεότυπα.Είναι η μείξη μιας παράξενης αφέλειας,με ένα μελετημένο αφοπλιστικό savoir,και ιδίως στυλ,αυτό που εκφράζουν οι Αμερικανοί με το αγαπημένο πόπ τραγούδι τους «poetry in motion».

Ο Μπλέικ Έντουαρντς είναι ένας περήφανος αρσενικός.Δεν καταδέχεται να επαναληφθεί ούτε να μας διδάξει.Ο τίτλος της ταινίας του τα λέει όλα.Κρασί,δηλαδή ευφορία,θετική οπτική του κόσμου,λουλούδια,δηλαδή ρομαντισμός,προσφορά,τρυφερότητα.Προσέξτε όμως και την αντίστροφη μετάβαση.Η υπέρβαση κρασιού κάνει άμεση μεταφορά σε ένα φαντασιωτικό χώρο,όπου η αναμενομένη και θεμιτή αλλαγή επιπέδου μετατρέπεται σε παραίσθηση.Λουλούδια ακόμα προσφέρονται και σε τελετές,κηδείες,αποχαιρετισμούς,αφήνονται σε τάφους.Οι «Μέρες κρασιού και λουλουδιών» δεν είναι μια ηθικολογική ταινία κατά του αλκοολισμού,αλλά μια τραγική αποτύπωση του πως σταδιακά χάνεις το χέρι του άλλου,που φεύγει ιλιγγιωδώς απ’ το γκρεμό.Είναι ακόμη η αγωνία πως μέρα με τη μέρα,ώρα με την ώρα,χάνεις μέτρα,γυρίζεις πίσω χωρίς προοπτικές και βοήθειες.Το σχήμα σύμβαση πρόσκαιρη ευτυχία-απώλεια του άλλου-ανάφλεξη,αναδιατάσσεται αφηγηματικά συνεχώς.Η σκηνοθεσία του Μπλέικ Έντουαρντς απομονώνει αυτή την εσωτερική διαταραχή,κι ο εξαιρετικός διευθυντής φωτογραφίας Φίλιπ Λάθροπ,ανασύρει όλο τον κρυμμένο τρόμο που βρίσκεται ως καρκινοματώδης διήθιση,στα αφρώδη τεφρά εσωτερικά.Αγαπώ τις «Μέρες κρασιού και λουλουδιών»,γιατί φιλμάρουν όσο καμια τον τρόμο του καθημερινού,την απελπισία να είσαι μόνος σου με τον άλλον,που δεν νιώθει πια τίποτα,την αγωνία της οπισθοχώρησης,το στρίμωγμα στο χάος.Η πραγματικότητα καταργείται(διάβαζε και Στρίντμπεργκ και Μπάροουζ)οδυνηρά,δίνοντας τα βάθη της ψευδαίσθησης και της ματαιότητας.Κομβικό σανίδι της δομικής ισορροπίας,η Λί Ρέμικ-27 χρόνων όταν γυριζόταν η ταινία-πλασμένη γι’ αυτόν το ρόλο.Η κατάργησή της ως κυρίαρχου σημαίνοντος,η απόσυρσή της από την τριαδικότητα,το κατέβασμά της από την σκηνή είναι το σημαινόμενο στην τελειότητα της ταινίας.Αγαπάω την φρίκη της,δεν τη συγχωρώ,αλλά τη νιωθω.Είναι μια πραγματική ταινία,είναι μια πραγματική γυναίκα,είναι ιδίως μια αυθεντική σιλουέτα,κι αυτό πάντα θα με συναρπάζει…

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s