ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΔΡΑΣΑΝ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΗ ΖΩΗ

του Γιάννη Ζουμπουλάκη

Γιάννης Ζουμπουλάκης

Από σήμερα,το ΚΕΜΕΣ εγκαινιάζει μια νέα στήλη με τίτλο «Οι ταινίες που επέδρασαν καταλυτικά στη ζωή μας».Σ’αυτήν τη στήλη επιθυμούμε να έχουν συμμετοχή γνωστοί κριτικοί κινηματογράφου,άνθρωποι που αγαπούν το σινεμά,σινεφίλ και όποια κυρία ή κύριος  το επιθυμεί από τα μέλη της  λέσχης και του ΚΕΜΕΣ.Να σημειώσουμε ότι δεν ζητάμε να μας γράψετε τις καλύτερες ταινίες που έχετε δεί ποτέ,αλλά βασικά αυτές που σας επηρέασαν στην προσωπική σας ζωή,στις επιλογές σας,στον τρόπο σκέψης σας.Κάνουμε έναρξη με τον διακεκριμενο κριτικό κινηματογράφου και δημοσιογραφο ΓΙΑΝΝΗ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ,του οποίου δημοσιεύουμε αυτούσιο το κείμενο που μας έστειλε.

Οι δέκα ταινίες  που με έχουν επηρεάσει περισσότερο στην ζωή μου γραμμένες με την σειρά που τις θυμήθηκα όταν μου το ζήτησε ο Αλέξης. Και το γιατί.

Η δύναμη της σάρκας (1980, Νίκολας Ρεγκ) – Γιατί μου έδωσε να καταλάβω ότι δεν θα καταλάβω ποτέ τις γυναίκες. Οπως και έχει γίνει.

Η δύναμη της σάρκας

Κάποτε στη Δύση (1968, Σέρτζιο Λεόνε) – Γιατί για πρώτη φορά βγήκε από μέσα μου αληθινή συμπάθεια για το «Κακό» – ο Φράνκ του Χένρι Φόντα.

Ο διώκτης του μεσονυχτίου (1988, Μάρτιν Μπρέστ) – Γιατί είναι μια ταινία που δίνει ελπίδα στη βλακεία. Ολοι οι ήρωες της είναι βλάκες και όταν λέω όλοι, όλοι.

Τα χρώματα της Ιριδος (1974, Νίκος Παναγιωτόπουλος) – Γιατί με έμαθε ότι στο σινεμά δεν πειράζει όταν καμιά φορά δεν καταλαβαίνεις απολύτως τίποτα.

Στη φωλιά του κούκου (1975, Μίλος Φόρμαν) – Γιατί είναι η ταινία που έχω δει περισσότερες φορές από κάθε άλλη στη ζωή μου – που σημαίνει ότι θα πρέπει, κάπως, να με έχει επηρεάσει

Ο νονός (1972, Φράνσις Κόπολα) – Γιατί όταν την είδα κατάλαβα ότι η αληθινή εξουσία ποτέ δεν φωνάζει.

Μπούλιτ (1968, Πίτερ Γέιτς) – Γιατί αν όλοι οι αστυνομικοί ήταν σαν τον υπαστυνόμο Φρανκ Μπούλιτ (Στιβ Μακ Κουίν), ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος.

Ξένοιαστος καβαλάρης (1969, Ντένις Χόπερ) – Γιατί όταν την είδα κατάλαβα ότι πραγματική ελευθερία δεν υπάρχει, ούτε πρόκειται.

Πανικός στο Νιντλ Παρκ (1971, Τζέρι Σάτσμπεργκ) – Γιατί τρόμαξα τόσο πολύ με την εικόνα των ναρκομανών που δεν τα άγγιξα ποτέ στην ζωή μου, χώρια που δεν έχω καταφέρει ακόμη να δω ολοκληρη γιατί δεν αντέχω (προσπάθησα τρεις φορές)

Οι κοινωνούντες (Χειμερινό φως) (1963, Ινγκμαρ Μπέργκμαν) – Γιατί νομίζω ότι έπαιξε ρόλο στην απομάκρυνσή μου από την εκκλησία.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s