ΔΕΚΑ+1 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ Σ’ ΑΥΤΗΝ

του Αλέξη Δερμεντζόγλου

Δέκα πράγματα που αγαπώ στις «Μέρες κρασιού και λουλουδιών»(προβολή από την κινηματογραφική λέσχη εργαζομένων ΕΡΤ3 και το ΚΕΜΕΣ,Δευτέρα θερινός ΑΠΟΛΛΩΝ 21:15,αφιέρωμα «Αποξένωση») είναι τα ακόλουθα.1)ότι ο «υπερήφανος» Μπλέικ Έντουαρντς αρνείται να τυποποιηθεί σε ένα κινηματογραφικό είδος,π.χ. την κωμωδία(η σειρά με τους «Ρόζ Πάνθηρες» τον έκανε αγαπητό σ’ όλον τον κόσμο) «παίζει» σε όλα τα μήκη και πλάτη των κινηματογραφικών ειδών.Θυμίζω το αβανγκαρντίστικο αριστοτεχνικό νουάρ «Επιχείρηση Τρόμος»,το τραγικό γουέστερν «Άγρια Γεράκια» και φυσικά το οξύτατης φαινομενολογίας δράμα καταστάσεων και χαρακτήρων «Μέρες κρασιού και λουλουδιών».2)Για την εξαιρετική,λειτουργική μουσική του οσκαρικού Χένρυ Μαντσίνι.3)Για μια ακόμα φορά για τον υπέροχο απεικονιστική διαδικασία που διαχειρίζεται τις εικόνες ο μέγας διευθυντής φωτογραφίας Φίλιπ Λάθροπ.Κινηματογραφεί μ’ έναν τρόπο που άλλοτε η απεικόνιση παραπέμπει σε αφρό σαμπάνιας και άλλοτε σε μουντά εφιαλτικά σκοτάδια.4)Για την πλήρη διάρρηξη που κάνει ο Έντουαρντς,μια και η αφηγηματική του μετάβαση «σπάζει» τα σύνορα των κινηματογραφικών ειδών.Διανύει μια απόσταση από την ελαφρά κομεντί στην ερωτική ταινία,στο δράμα,στο ντοκυμαντέρ και στο νουάρ.5)Για τον εξαιρετικό τρόπο που σκηνοθεσία,φωτογραφία,art direction(ντεκόρ,κοστούμια) δημιουργούν την αίσθηση ενός εφιαλτικού σύμπαντος που παραπέμπει στη ρήση του Μπάροουζ «δεν υπάρχει πραγματικότητα».6)Άν θυμηθούμε το γνωστό τραγούδι «Love is a drug»,έχουμε κι ένα οξύτατο σχόλιο πάνω σε κάθε μορφή εξάρτησης,είτε αυτή είναι ο ίδιος ο έρωτας και το σέξ,είτε το αλκοόλ και οι ναρκωτικές ουσίες.Καταλήγουμε έτσι στο συμπέρασμα πως το ναρκωτικό μπορεί να μετατραπεί επικίνδυνα και σε μια μορφή επικίνδυνης «αγάπης».7)Για τον υποδειγματικό τρόπο που ο Τζάκ Λέμμον τιθασεύει τον πληθωρικό χαρακτήρα του και τον υποτάσσει σε έναν συνεχή έλεγχο.8)Για την οξύτατη φαινομενολογία με την οποία ο σκηνοθέτης δείχνει πόσο λάθος είναι να γίνονται βιαστικοί και συμβατικοί γάμοι.9)Για την ρητή εντολή για απόλυτη πειθαρχία,όποιος δηλαδή παραβατεί είτε αναμορφώνεται είτε αποβάλλεται.Αυτό με τίποτα δεν είναι ηθικολογία,αλλά η ετυμηγορία «φεύγεις τώρα,και επιστρέφεις μόνο όταν αποκτήσεις αυτογνωσία κι αυτοέλεγχο».10)Σε ό,τι αφορά στο αλκοόλ,κυρίαρχο πρωταγωνιστή της ταινίας,σημειώνεται:ότι όταν αυτό υπερβαίνει τα όρια της απόλυτα θεμιτής ευφορίας και φτάνει να σου υποκαταστήσει τα ελλείποντα στοιχεία και τις απώλειές σου,τότε επέρχεται η αποδιοργάνωση.11)Για το φιδίσιο κορμί της Λί Ρέμικ,που τελικά είναι όλη η ταινία,μια και πάνω στο σώμα της δομεί ο Έντουαρντς τη μυθοπλασία του,αξιοποιώντας το ως κόμβο.Είναι μόλις στα 27 της όταν γυρίζεται αυτή η ταινία(ηλικία που άλλες το παίζουν μπεμπέκες) και δείχνει μια σπάνια ωριμότητα,αισθαντικότητα και πηγαία σεξουαλικότητα,ώστε αναφλέγει όλο το φίλμ.Ο φακός των Έντουαρντς-Λάθροπ κινείται λατρευτικά απέναντί της,ουσιαστικά ικετεύοντάς την να σταματήσει αυτός ο εκπεσών άγγελος το δρόμο προς την Κόλαση.Την κινηματογραφούν συνεχώς με μεσαία πλάνα,πλάνα αμερικαίν,γκρό πλάνα,με μοντάζ που μέσα απ’ τα cut τεμαχίζει τη συνέχεια και αφήνει να φανεί το μεγάλο ρήγμα.Έτσι,και η Λί Ρέμικ,πέραν του ρόλου της,πραγματοποιεί ένα φανταστικό σόλο χάπενινγκ μαθαίνοντας πολλά περισσότερα πράγματα γι’ αυτήν και το χαρακτήρα της.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s