Η ΧΑΝΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΕΛΦΕΣ ΤΗΣ

    Κριτική του Αλέξη Ν.Δερμεντζόγλου

Σύγχρονη οικογενειακή τοιχογραφία σχέσεων γύρω από την Χάννα,τις αδελφές της,τους γονείς, συζύγους, εραστές, δουλειές, όνειρα,ελπίδες και συμβιβασμούς.Ο εξαιρετικός διευθυντής φωτογραφίας Κάρλο Ντέ Πάλμα κινηματογραφεί με έναν ελαφρό υπερφωτισμό δίνοντας την αίσθηση του αραχνοϋφαντου με παραπέμπουσες έννοιες το διάφανο,το προφανές,το συστηματοποιημένο με συμβάσεις και στερεότυπα.Τις ελάχιστες φορές που αξιοποιεί τα βάθη πεδίου και τα εκτός πεδίου το κάνει βασικά για να δείξει τις ενοχές και την τάση απόκρυψης της Λί(Μπάρμπαρα Χέρσεϊ).Ο Γούντυ Άλλεν ως κλασικός χαμαιλέων διχάζεται σε δυο ρόλους-περσόνες.Εδράζεται τόσο στο κορμί του Έλλιοτ (Μάικλ Κέιν) όσο και το δικό του.Μ’ αυτά τα δισυπόστατα χτίζεται η μυθοπλασία που η αφήγησή της διανέμεται με μια αίσθηση ελλείποντος.Οι μεσότιτλοι (απευθείας παραπομπή στον Γκοντάρ) τεμαχίζουν βασανιστικά την κλασική αφηγηματικότητα.Ο χρόνος «κόβεται» απότομα κι ο θεατής αναρωτιέται μήπως έχασε κάτι απ’ αυτή την ταχύτητα (λόγω των «σκληρών» cut) της μετάβασης.Είναι μια σκηνοθεσία ημιτονίων,ελλείψεων(θυμηθείτε τη σκηνή στο θέατρο με το ζεύγος να πίνει κρασί) που τονίζει τη νευρικότητα,το σπασμωδικό,την ταραχή που κρύβεται πίσω από τη ρουτίνα.Όλο αυτό το σκηνοθετικό ημιτονοειδές ελλειπτικό σαβουάρ διαθέτει ως στερεή βάση την κινηματογραφοφιλία και τις ανάλογες σινεφίλ αναφορές.Όσο για το περιβόητο καταστροφικό ερώτημα «τι θέλει να μας πεί η ταινία;» η απάντηση είναι απλούστατη.Το σημαίνον ταυτίζεται με το σημαινόμενο,η αισθητική προσέγγιση είναι και το «μήνυμα» που κατατίθεται στους οφθαλμούς μας.Το σινεμά «μιλάει» διά των σημείων και της δικής του γλώσσας ή μετα-γλώσσας.Στο «Η Χάνα και οι αδερφές της» ουδείς κίνδυνος υπάρχει μήπως έχουμε διάρ-ρηξη του νοήματος.Όλα μας είναι τόσο γνωστά από τις υπόλοιπες ταινίες του σκηνοθέτη.Απλά ήδη παρακολουθούμε και μια κομψότητα στο ντεκουπάζ,στο εξαιρετικά και αντιστικτικής λειτουργίας τραγούδια(π.χ. το περίφημο « I’m in love again» σε σύνθεση Κόλ Πόρτερ) την επιλογή των ντεκόρ.Τα μικρά τράβελινγκ και τα μίνιμουμ αινιγματικά διφορούμενα στοιχεία,μαζί με τις αυτοναφορικές μνήμες(η αγάπη στην τζάζ,ο Μάξ Φον Σύντοφ ως τιμή στον Μπέργκμαν).Θα μου πείτε είναι λοιπόν μια σοφιστική δραματική κομεντί για…διανοούμενους;Όχι,απλά ένας καθρέφτης στον οποίο όμως κοιταχτήκαμε πολλες φορές.Αρκετά λοιπόν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s