ομΦΑΛ(Λ)Οσκοπήσεις

    του Αλέξη Ν.Δερμεντζόγλου

ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ

  «Το χέρι που σκοτώνει»,προβολή σήμερα το βράδυ στο θερινό Απόλλων είναι μια ταινία για να προσελκύσει συζητήσεις,ζυμώσεις,αντιπαραθέσεις κι ιδίως ομΦΑΛ(Λ)Οσκοπήσεις.Ενώ δίπλα μας,δηλαδή στην κοινωνία,και πλέον πολύ κοντά μας,τα νοσηρά φαινόμενα όχι μόνο πολλαπλασιάζονται και εκτοξεύονται ως δυσώδεις ρουκέτες,μόνο καταφύγιο και λύση δείχνουν να παραμενουν η πρόνοια και ο πολιτισμός.Το σινεμά κερδίζει τη μερίδα του λέοντος στο θέμα της λαϊκής πληροφόρησης και ψυχαγωγίας,όμως ο κινηματογράφος δεν είναι ούτε δικονομία,ούτε δικαστικές ιστορίες,άρα δεν μένει στα γεγονότα,δεν τα απαγγέλει,καταγράφει υπερασπίζεται ή εγκαλεί,αλλά ως ουμανιστική και κοινωνιολογική τέχνη τα αναλύει και τα εξηγεί.

Περιμένοντας υπομονετικά να γίνει αυτό που λέει ο Γκράμσι(ώσπου να γεννηθεί το νέο,στο διάστημα της μεσοβασιλείας θα δημιουργούνται πολλά νοσηρά φαινόμενα)καλύπτουμε τα μετόπισθέν μας,μόνον με την επιστήμη και το σινεμά.Η επιστήμη μας εξηγεί,κομίζει λύσεις,προνοεί,συμπάσχει(Ιατρική),ενώ το σινεμά προσφέρει το κατά τον Μπαζέν παράθυρο ανοικτό στον κόσμο.«Το χέρι που σκοτώνει» έχει από πίσω του έναν μέγιστο συγγραφέα,τον Θόρντον Γουάιλντερ,που έγραψε και το περίφημο μυθιστόρημα «Η μικρή μας πόλη»,που έγινε οσκαρική ταινία(6 υποψηφιότητες για Όσκαρ)στο 1940 από το Σάμ Γούντ.Ο Γουάιλντερ στις δουλειές του,όπως και στο σενάριό του «Το χέρι που σκοτώνει»,λειτουργεί ως γιατρός-παθολογοανατόμος.Εισδύει με το νυστέρι του δεξιά κι αριστερά σε όλο το σώμα της αμερικανικής κοινωνίας και αφαιρεί ογκίδια,λεμφαδένες και ιστούς που έχουν διηθηθεί για να νοσήσουν τα άτομα από έναν ιδιότυπο,επικίνδυνο και άκρως μεταστατικό καρκίνο.Τα κορυφαία σημεία αναφοράς της «εγχείρησης» Γουάιλντερ στο «Χέρι που σκοτώνει» είναι:1)η πλήξη και η υποταγή στα στερεότυπα των μικρών αμερικάνικων πόλεων,2)το χρήμα ως στοκαρισμένο αποθηκευτικό εργαλείο ασφάλειας,3)ο συζυγικός έρωτας ως μια συμβατική διεκπεραίωση και τίποτα άλλο,4)η νέα γενιά ποθεί ασυνείδητα μια ανατροπή,αλλά δεν ξέρει ακριβώς ποιά θα είναι.Σε μια κοινωνία όπου το βράδυ στα τραπέζια κόβουν μηλόπιτες και το πρωί τηγανίζουν αυγά με μπέικον,έχει αποσυρθεί τελείως η έννοια κι η συμβολοποίηση του φαλλού,που ουσιαστικά είναι μια σήμανση αναμενομένου «άλλου».Το κορυφαίο εύρημα,είναι ότι ο θείος της ιστορίας ουσιαστικά είναι ένα πρόσωπο μη υπαρκτό,είναι προϊόν σκεπτομορφών των γυναικών,είναι ένα καρτούν,ο ίδιος ο φαλλός.Επειδή όμως η αμερικανική στεγανοποιηση είναι τόσο ισχυρη  θα τον αποκόψει και με ένα εκπληκτικό,καρτουνίστικο εύρημα στο τέλος,θα τον εκπαραθυρώσει στην κυριολεξία(δείτε το φοβερό έυρημα στα ορια του κωμικου γκαγκ της πτώσης του θειου από το τρένο).Όμως,η έστω περιστασιακή γνώση του φαλλού θα δημιουργήσει μια έντονη ανάγκη στη νέα γυναίκα να αποκτήσει έναν νέο,και πλήρως νομιμοποιημένο(σύζυγο).Ως εκ τούτου,τί μας λένε Γουάιλντερ και Χίτσκοκ;Ότι κάθε επικίνδυνος εισβολέας στην αμερικανική κοινωνία είλει να εκπαραθυρώνεται,κι ότι τη θέση του την αναλαμβάνει ο νόμος(ο σύζυγος της κοπέλας είναι αστυνομικός).Μην ξεχνάμε ότι η ταινία γυρίστηκε στα 1943,όταν οι Αμερικανίδες έχουν πλήρως χειραφετηθεί,έχουν βγεί στη δουλειά στα εργοστάσια,φοράνε παντελόνια και έχουν αποκτήσει ελεύθερες ερωτικές σχέσεις,ενώ οι άντρες τους πολεμάνε στον Ειρηνικό και σε άλλα μέτωπα.Το ερώτημα είναι κατά πόσο αυτό το αριστούργημα του Χίτσκοκ,αποτελεί καγχασμό για τη συντήρηση,ή καταγράφει πλήρως το εθιμικό,νομικό σύστημα με το οποίο λειτουργούν εύρυθμα  οι ΗΠΑ:Τράπεζες,καλοφτιαγμένα,ευμαρή σπίτια,ρουτινιέρικη μουμιοποίηση,αστυνομική επιτήρηση κι ασφάλεια,καθαγιασμένοι έρωτες ευλογημενοι γάμοι,και ισχυρότατη προστασία.Όταν,παρόλα αυτά,γίνουν διεισδύσεις του φαλλού,παραμένει το συμπέρασμα ότι όλα αποτελούν μια μακρινή φαντασίωση με την κατασκευή ενός όντος μη-όντος: «ο θείος».Για όσους συνηθίζουν να βάζουν τις αντιδραστικές ετικέτες προοδευτική ή συντηρητική ταινία,καταγγελτική ή απολογιτική,θα απαντήσουμε εκθαμβωτικό σινεμά.Και για τους παρηκούντες στην Ιερουσαλήμ όταν λέμε εκθαμβωτικό σινεμά,εννοούμε σινεμά αμφίσημο,αινιγματικό,πολυερμηνευτικό,ρευστό,ασταθές και ταυτόχρονα συμπαγές.Αυτό το σινεμά καλείστε να απολαύσετε σήμερα,ενώ σε περίπτωση βροχής έχουν σχεδιαστεί τα ακόλουθα:Αναμένουμε τον τερματισμό της και αρχίζουμε την προβολή,ή το αντίστροφο.Πάντως,η επείγουσα σύσταση είναι να βρίσκεστε στον Απόλλωνα στις 20:45 ακριβώς.Επίσης από σήμερα θα εφαρμοστεί το σύστημα οι θεατές που επιθυμούν κριτικό σημείωμα της ταινίας,θα το ζητούν από ειδικό άτομο κι αυτό γίνεται για λόγους οικολογικής ευαισθησίας για να μην κυκλοφορεί πολύ χαρτί.Τα εισιτήρια διατίθενται προς 5 ευρώ για όλους, πλην των μελών και 4 τα φοιτητικά.Δεν θα γίνει διάλειμμα στην ταινία,ενώ μετά το τέλος της θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα «ο πολιτικός Χίτσκοκ».Θυμίζουμε και πάλι στα μέλη μας ότι μας είναι απαραίτητη μετά το τέλος της ταινίας η αποστολή μηνύματος στο κινητό του facebook με μια βαθμολογία από το 0 εώς το 10.Τέλος,σας ενημερώνουμε ότι και την άλλη Δευτέρα στι 22 Ιουνίου,η λέσχη μας και το ΚΕΜΕΣ,θα προβάλλουν και πάλι ταινία του Χίτσκοκ στο αφιέρωμα «Αποξένωση» και είναι «Ο Δολοφόνος έρχεται κάθε βράδυ»(Stage Fright,1950).Θυμίζουμε για μια ακόμα φορά ότι για το πολυαναμενόμενο «Χέρι που σκοτώνει»,έχουν γίνει αρκετές κρατήσεις από το ίντερνετ,κι ως εκ τούτου,θα κρατηθεί αυστηρά σειρά προτεραιότητας για την είσοδο των 150 πρώτων θεατών.Προσοχή,αυτός ο κανόνας ισχύει και για τα μέλη της λέσχης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s