ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ


Έγχρωμο, Ελλάδα 2018

Διάρκεια: 111΄

Σενάριο – σκηνοθεσία: Στέλιος Χαραλαμπόπουλος

Παίζουν: Νίκος Γεωργόπουλος, Σπύρος Ζαμπέλης, Αργύρης Κόγκας

DSCN6600

Ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος αφήνει μετά από αρκετά χρόνια τον κόσμο της τεκμηρίωσης, για να δοκιμάσει την τύχη του σ’ αυτόν της μυθοπλασίας. Έχουν περάσει 8 χρόνια από την “Υπογραφή” και 22 ολόκληρα χρόνια από την πρώτη απόπειρά του, τον “Άδη”. Εκεί που κατέληγαν κατά τους αρχαίους Έλληνες οι ψυχές όλων. Εκεί που ουσιαστικά καταλήγουν και ένας – ένας οι ήρωες της νέας του ταινίας “Τα δάκρυα του βουνού”.

Πράγματι, το πρόσφατο πόνημα του συνεπέστατου δημιουργού, ενός ανθρώπου με άποψη αν μη τι άλλο, πλησιάζει περισσότερο στον “Άδη”. Εκεί, όμως, η εξαιρετική δουλειά σε επίπεδο φωτογραφίας, υποβλητικής ατμόσφαιρας, θεμελίωσης ενός ιδιότυπου suspense, που κτίστηκε στο πρώτο κομμάτι του έργου, δεν έφτανε στο επιθυμητό αποτέλεσμα αργότερα, καθώς χανόταν -θαρρείς- στο λαβύρινθο του κάτω κόσμου. Πλέον σήμερα, δείχνει πολύ πιο έτοιμος να εκφράσει και να εκφραστεί. Και έχει πολλά να πει…

Μιλά για την εργατική τάξη, που δεν πρόκειται ποτέ να πάει στον παράδεισο, επειδή δεν θα της το επιτρέψουν, με όπλο τους τη φτώχεια. Αφηγείται μιαν ιστορία ξενιτιάς και νόστου για την πατρίδα, που μένει σχεδόν πάντα γλυκιά ανάμνηση και μάταιος πόθος. Διαμαρτύρεται για τους αγνώστου προέλευσης και σκοπού πολέμους, που συνθλίβουν στην παραζάλη τους κάθε αθώο. Κραυγάζει για την ανάγκη ομοψυχίας, ενότητας, από κοινού πάλης όλων αυτών / όλων ημών, που διαφορετικά είναι υποχρεωμένοι να πέσουν βορά στην Κίρκη, στον Πολύφημο, στους Λαιστρυγόνες.

Ο Χαραλαμπόπουλος πάντα αγαπούσε τις εικόνες και τα μεγέθη του Θόδωρου Αγγελόπουλου, το αντιλαμβάνεται κανείς από τα πρώτα πλάνα των fiction του. Εδώ έχει προσεγγίσει υπέροχα το πρότυπό του, τόσο ιδεολογικά όσο και αισθητικά (η φωτογραφία σχεδόν πάντα ξεβαμμένη, αλλά και πιστή στην απόδοση των χρωμάτων της φύσης).

Δεν είναι μικρό το τόλμημά του να αγγίξει την Ιστορία του τόπου μας, όπου τόπος νοούνται αρχικά τα Βαλκάνια εν γένει (έτσι δικαιολογείται η τοποθέτηση του κεντρικού μύθου του στις αρχές του 20ού αιώνα, στα χρόνια των Βαλκανικών Πολέμων και της αέναης μάχης για επιβίωση, όταν τα σύνορα διαμορφώνονταν), αλλά και η Ελλάδα τελικά (με την αναφορά και στην εμφυλιακή / μετεμφυλιακή χώρα μας το 1949).

Εξίσου τολμηρή είναι η ευθεία (καταγράφεται στα ίδια τα ζενερίκ του τέλους) προσομοίωση με την Οδύσσεια του Ομήρου. Η ραψωδία του αφανισμού των συντρόφων της αριστεράς και της ουτοπίας, που πέφτουν θύμα της ελπίδας για τη νέα εποχή, είναι τόσο ταιριαστή με τις ομηρικές ραψωδίες του αφανισμού των συντρόφων του Οδυσσέα, που επίσης χάνονται άδοξα και τραγικά ως θύματα των Σειρήνων.

Μειονεκτήματα; Ίσως αυτή η ικανότητα του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου να σκηνοθετεί σαν κριτικός κινηματογράφου (!) να στερεί από το φιλμ του αυτό που κατέχουν καλύτερα απ’ όλους οι κατοικούντες υπερατλαντικά: την πρόσβαση στο ευρύ κοινό, που ξεδιψά μόνο με ταινίες εκθαμβωτικές στο πρώτο επίπεδο. Βλέπετε, ο Χαραλαμπόπουλος είναι εκθαμβωτικός κυρίως στο δεύτερο επίπεδο, της εξήγησης των εικόνων του…

Δημοσθένης Ι. Ξιφιλίνος

Υ.Γ. Η ταινία προβάλλεται από σήμερα Πέμπτη 9 Μαΐου στην αίθουσα ΤΖΟΝ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ στο Λιμάνι.

 

Advertisements

Αλέν Ντελόν


Ωραίος , σκληρός και αδίστακτος

Του Γιάνη Ζουμουλάκη (Το Βήμα –Πολιτισμός,5.5.2019)

            Με την Μόνικα Βίτι στην ΄Εκλειψη(1962) του Μικελάντζελο Αντονιόνι

Ο ηθοποιός που 82 χρόνια τώρα προκαλεί με ό,τι κι αν κάνει και ποτέ δεν έχασε ίχνος από τη γοητεία του. Εφέτος το Φεστιβάλ των Καννών τον τιμά ίσως όχι μόνον για τη συμβολή του στο σινεμά, αλλά και για την ίδια τη συνταρακτική, μυστηριώδη, γεμάτη άλυτους γρίφους ζωή του. Συνέχεια