ΜΕ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΑΤΙΑ


«Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ» του Γκουλιέλμο Ντελ Τόσρο

από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Αν ο θεός ερχότανε στη γη, δεν είναι απαραίτητο ότι, θα τον αναγνωρίζαμε, καθότι τη δημιουργία του, την πλάσαμε κατά ιδία βούληση Η προσωποποίηση της έννοιας ή της οντότητας θεός στηρίζεται στους μύθους, στην καλλιέργεια και στην ατομική ιδιοδεκτικότητα του καθένα από μας. Η τελευταία ταινία του Γκουλιέλμο Ντελ Τόρο, πραγματεύεται υπό μία έννοια τη θεϊκή οντότητα, ως έκφανση του παράξενου και του αλλόκοτου και σε κάθε περίπτωση ενός διαφορετικού πλάσματος από όσα η φαντασία μας έχει δημιουργήσει ή η γνώση έχει οικοδομήσει στην ψυχή μας και στους διαδρόμους του μυαλού μας.

Όταν οι αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες εντοπίζουν ένα αλλόκοτο αμφίβιο όν στον Αμαζόνιο, το μεταφέρουν σε ένα στρατιωτικό-επιστημονικό μυστικό κέντρο για μελέτη και διερεύνηση. Πλην όμως το «γλυκοπρόσωπο» αυτό πλάσμα, με το ζεστό βλέμμα, πλην με τα πτερύγια και άλλα παράξενα για την ανθρώπινη εμπειρία και γνώση, κυρίως βασανίζεται και δεν είναι παρά ένα «λάφυρο» που διεκδικείται, τόσο από αμερικάνους, όσο και από ρώσους, καθότι βρισκόμαστε στην κορύφωση της ψυχροπολεμικής περιόδου μετά και τα γεγονότα στον κόλπο τν χοίρων. Στο κέντρο λοιπόν έρευνας, μεταξύ άλλων, εργάζεται ως καθαρίστρια και μία μουγκή κοπέλα η Ελίζα, η οποία με τη νοηματική καταφέρνει να επικοινωνήσει με το φυλακισμένο αυτό όν και να κερδίσει τη συμπάθειά του. Στον ίδιο σταθμό έρευνας εργάζεται και ένας ειδικός επιστήμων, πράκτορας των ρώσων που, αντιλαμβάνεται τόσο την ύπαρξη νοημοσύνης, όσο και συναισθηματικού κόσμου στο παράξενο τούτο όν. Όταν ο σκληρός Ρίτσαρντ Στρίκλαντ, επικεφαλής της επιχείρησης και βετεράνος του πολέμου στην Κορέα αποφασίζει για τη θανάτωση του όντος, η Ελίζα οργανώνει την απαγωγή-σωτηρία του.  Με τη βοήθεια του μοναχικού γείτονά  της Τζάιλ, έχοντας στην πορεία και τη συνδρομή μιας συναδέλφου της, αλλά και του ρώσου πράκτορα δρ. Χόφστετερ θα καταφέρει να μεταφέρει το ιδιαίτερο πλάσμα στο σπίτι της. Στο κατόπι της ο σκληρός Ρίτσαρντ Στρίκλαντ.  Είναι γνωστό πως, ο  Γκουλιέλμο Ντελ Τόρο αρέσκεται σε ταινίες με ήρωες ιδιόμορφους, αλλόκοτους και με ιδιαίτερες δυνάμεις έως και μεταφυσικές. Στην «Μορφή του Νερού» μας μιλά για τη σχέση του ανθρώπου, με το διαφορετικό, με το άγνωστο, με το παράξενο, αυτό που δημιουργεί εύκολα την αβεβαιότητα, την αμφιβολία, τον φόβο. Με βάση το εγνωσμένο μοτίβο που, εδράζεται στις παγιωμένες θρησκευτικές αντιλήψεις οι οποίες, μας θέλουν πλασμένους κατευθείαν απ’ τον Θεό και δη κατ’ εικόνα και ομοίωση του, είναι εύκολο κανείς να αντιληφθεί τη σύγχυση που, μπορεί να δημιουργήσει ένα άγνωστο όν και δη με διαφορετικά χαρακτηριστικά, μακριά από την ανθρώπινη εμπειρία. Το μείζον στην ιστορία είναι η έπαρση του ανθρώπου, με βάση την αντίληψη της υπεροχής του και της μοναδικότητάς του, τόσο στη γη, όσο και στο σύμπαν. Και όταν λέω ανθρώπου εννοώ αυτόν του δυτικού μοντέλου. Μην ξεχνάμε, πώς αντιμετωπίστηκαν οι ιθαγενείς στη Αμερική, αλλά και αλλού, όπου άπαντες συλλήβδην θεωρήθηκαν απολίτιστοι και βιαίως προσηλυτίστηκαν ή θανατώθηκαν, βλ. εκπολιτίστηκαν. Αυτή η ανθρώπινη έπαρση, δημιουργεί και τον ρατσισμό με όλα τα συμπαρομαρτούντα του. Από την άλλη, η αδυναμία του ατόμου, στο να δημιουργεί σχέσεις με τους συνανθρώπους του, οδηγεί μοιραία στην απομόνωση και την μοναξιά. Και η μοναξιά θίγεται στην ταινία του Ντελ Τόρο, μοναξιά που, είναι και απότοκο του σύγχρονου τρόπου ζωής, αλλά σαφώς και της αδυναμίας κάποιων εξ ημών να συνδιαλλαχτούμε  με την υπάρχουσα κοινωνική πραγματικότητα. Και εδώ μπαίνει σφήνα το στοιχείο της διαφορετικότητας που, δυσκολεύει τα πράγματα, καθότι εύκολα, άτομα με αδυναμίες, διαφορετικές πολιτισμικές καταβολές, σεξουαλική προτίμηση, ακόμη χρώμα δέρματος ή και φύλου. Δε θα ξεχάσω την αμέριμνη βόλτα μου στο Χάρλεμ, μετά από αρκετή ώρα περπατήματος, κατάλαβα πως ήμουν ο μοναδικός λευκός. Αλλά και τον νεαρό μαύρο στο Μανχάταν, να μου λέει: «I am a black man, I am a gut man».

Το αλλόκοτο πλάσμα του Ντελ Τόρο, θεωρείται τέρας από την κυρίαρχη ιδεολογία που, εκφράζεται από την νομιμοποιημένη εξουσία. Τουναντίον θεωρείται γλυκύτατο και ευαίσθητο πλάσμα από του περιθωριοποιημένους και «παρακατιανούς». Την μουγκή καθαρίστρια και τον ομοφυλόφιλο γείτονα της, έστω και τον επιστήμονα-πράκτορα της ΣΕ, που έχει τους δικούς του λόγους.

Οι άνθρωποι του Δυτικού πολιτισμού, αισθάνονται άβολα, απέναντι στο Άλλο, το Διαφορετικό, στην καλύτερη περίπτωση. Και στη χειρότερη θέλουν να το εξοντώσουν, αν δεν αρκεστούν σε υποταγή, υπακοή, προσαρμογή στη δική τους αντίληψη. Με βραβεία Χρυσών Σφαιρών σε 3 κατηγορίες, BAFTA επίσης 3 και 13 υποψηφιότητες για όσκαρ. Με την εξαιρετική ερμηνευτική παρουσία των : Σάλυ Χόκινς, Ρίτσαρντ Τζένκινς, μάικλ Σάνον, οκτάβια Σπένσερ, την μουσική του Αλεξάντερ Ντεσπλά και τη φωτογραφία του Νταν Λάουστεν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s