Ο ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΣ ΣΩΒΙΝΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟ


Η πιο σκοτεινή ώρα

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Δε χρειάζεται κανείς να σκεφτεί πολύ για να συμπεράνει πως το 2017 ήταν μια εποχή «κακής σοδειάς» για τον αμερικανικό κινηματογράφο. Έτσι, βρήκαν την ευκαιρία οι πεισματάρηδες και εγωιστές Βρετανοί να επιδείξουν  μια πληθωρική παρουσία, τόσο σε επίπεδο ταινιών όσο και βραβείων. Μετά τις Χρυσές Σφαίρες, τις υποψηφιότητες για BAFTA και τις ανακοινώσεις των υποψηφιοτήτων για τα Όσκαρ, που θα γίνουν την επόμενη Τρίτη, οι Βρετανοί κερδίζουν τη μερίδα του λέοντος για να αποδείξουν ότι δεν έχουν υποστεί brexit από το αγγλοσαξονικό σινεμά. Βέβαια, για να τα επιτύχουν όλα αυτά, «σπρώχνουν» και λίγο άτσαλα τον Σπίλμπεργκ, αλλά είπαμε, ο σωβινισμός μετατρέπεται σε οπορτουνισμό. Τι αξίζει, όμως, στην πραγματικότητα από τα φετινά βρετανικά φιλμ; Αναλύοντας ψύχραιμα τα πράγματα, καταλήγω στα εξής: Όπως έγραψα και σε ιδιαίτερο σημείωμα, Οι τρεις πινακίδες… μπορεί να είναι καλοφτιαγμένες αλλά στηρίζονται ξεκάθαρα και αποκλειστικά σε μια πατροπαράδοτη αμερικανική συνταγή χάρη στην οποία γευτήκαμε εξαιρετικά φιλμ. Δηλαδή, έχουμε σε μια δοσμένη μικροκοινωνία την αποκάλυψη μυστικών και ψεμάτων της. Στη Μορφή του νερού, ο ζοφερός ποιητικός ρεαλισμός του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο υπερτερεί και πάλι σε μια άρτια κατασκευαστικά παραγωγή. Ωστόσο, αυτή η ταινία, έστω και από πρόθεση του σκηνοθέτη, μας αφήνει έξω. Δε μας επιτρέπει να διεισδύσουμε στο κόμικ σενάριο της. Το προς συζήτηση θέμα, δηλαδή ο ύμνος στη διαφορετικότητα, είναι ευένδωτο σε φιλολογίες που καταλήγουν στην κοινοτοπία. Η πιο σκοτεινή ώρα (προβολή από αυτή την Πέμπτη) αναδεικνύει τη φανταστική ηθοποιία του Γκάρι Όλντμαν στο ρόλο του Ουίνστον Τσόρτσιλ. Είναι ένα δραματοποιημένο ντοκουμέντο με υψηλές κατασκευαστικές αξίες που ασχολείται με τον δύσκολο πρώτο καιρό της πρωθυπουργίας του διακεκριμένου Βρετανού πολιτικού. Η ταινία βλέπεται πολύ ευχάριστα, διαθέτει την αξία της διαχρονικής ιστορικής προειδοποίησης και αναδεικνύεται σε ύμνο του Τσόρτσιλ. Και κλείνουμε με τη Δουνκέρκη του Βρετανού Κρίστοφερ Νόλαν, που αντέχοντας στο χρόνο, αναδεικνύεται σε ένα όντως μεγάλο φιλμ, όπως επεσήμαναν εύστοχα και κάποιοι συνάδελφοι. Πρωτογενώς, έχουμε μια ανασύνθεση της λεγόμενης εποποιίας της Δουνκέρκης τον Ιούνιο του 1940, όταν χάρη και στην αλληλεγγύη ανώνυμων Βρετανών πολιτών, πάνω από 300.000 Βρετανοί στρατιώτες κατάφεραν να απαγκιστρωθούν από τον εγκλωβισμό τους στις ακτές της Γαλλίας και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, μετατρέποντας την τραγωδία σε εποποιία. Η ταινία είναι άρτια κατασκευαστικά, αλλά σε τι άραγε διαφέρει από το ακαδημαϊκό ομώνυμο φιλμ που γυρίστηκε σε ασπρόμαυρο στα 1958; Υπάρχει μια μεγάλη επίδοση του Κρίστοφερ Νόλαν, που κινδυνεύει να περάσει απαρατήρητη. Αν δεν ξεχάσουμε ότι είναι ο σκηνοθέτης του Memendo (2000), του Inception (2010) κλπ., τότε θα νιώσουμε και στη Δουνκέρκη τη δημιουργική εμμονή του για την ενασχόληση του με το χρόνο. Η δική του Δουνκέρκη, αξιοποιώντας με εξαιρετική οπτική και διάφορα ευρήματα τον χώρο και το χρόνο, δημιουργεί μια βιωματική αντίληψη τους. Εμείς οι θεατές παρακολουθούμε μια ταινία με τελείως αλλοιωμένη την κλασική έννοια της αντιληπτικότητας, κάτι που συνέβαινε και στους καταταλαιπωρημένους Βρετανούς φαντάρους. Η πραγματικότητα, λοιπόν, αλλοιώνεται, μεταβάλλεται σε ένα απόμακρο videogame, σε μια μεταφυσική εμπειρία, σε ένα ταξίδι στην καρδιά του ερέβους, στην κατάβαση στον Άδη. Δεν υπάρχει τώρα ούτε παρελθόν, αλλά μόνον μια σειρά δοκιμασιών έξω από το χωρόχρονο. Αυτό κι αν είναι μεγάλη επίδοση!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s