ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΥΣ ΕΡΑΣΤΕΣ


ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

Οι διαβολογυναίκες

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Στους Εραστές, ο Λουί Μαλ δείχνει την ιστορία μιας παντρεμένης γυναίκας που έχει σύζυγο, κόρη και εραστή. Ενώ συνυπάρχουν όλοι μαζί σε ένα εξοχικό σπίτι ένα καλοκαίρι, αυτή τους παρατάει όλους και το σκάει με έναν φοιτητή, πολύ πιο νέο της βεβαίως, που εκπροσωπεί το διαφορετικό και το μη αλλοτριωμένο. Αυτή η τολμηρή απόφαση εξηγείται ως σημείο των καιρών και από τις ζυμώσεις που έχει αρχίσει να δημιουργεί ο κινηματογράφος της νουβέλ βαγκ στη γαλλική κοινωνία και γύρω της. Βέβαια, ο ουσιαστικός δημιουργός της νουβέλ βαγκ, ο μέγας Κλουζό, πρόλαβε και είπε παρόμοια πράγματα στις Διαβολογυναίκες του, όπου ο σύζυγος, η ερωμένη και η σύζυγος συνυπάρχουν με μια αιωρούμενη παράξενη εξαφάνιση. Ο Μαλ πριν από τους Εραστές θα μιλήσει με συμπάθεια για κάποιους εραστές-δολοφόνους (Ασανσέρ για δολοφόνους). Ο Σαμπρόλ, ειδικευμένος σε τέτοια θέματα, γύρισε μια σειρά από αστικά νουάρ που πραγματεύονται τη δύναμη του έρωτα και τη δυναμική της απιστίας πχ Αθώοι με βρώμικα χέρια. Αλλά βέβαια οι δεκαετίες του ‘60 και του ‘70 εμπνέουν και πολλούς άλλους σκηνοθέτες. Στο Θεώρημα του, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι μας δείχνει έναν παράξενο επισκέπτη, που στην κυριολεξία γονιμοποιεί μια ολόκληρη μεγαλοαστική οικογένεια βιομηχάνων και την αποσυνθέτει, αλλάζοντας ακόμα και την υπηρέτρια. Ομοίως, στη Γοητεία της αμαρτίας του Λουκίνο Βισκόντι, μια μεγαλοαστική πάμπλουτη οικογένεια θα επηρεαστεί πολύ από τις σχέσεις με έναν διανοούμενο φιλότεχνο καθηγητή, που όμως δε θα μπορέσει να τη διαβολίσει. Ο Μπουνιουέλ θα παίξει με ανάλογα θέματα σε αρκετές ταινίες του, ενώ ο γενάρχης του μεξικανικού σινεμά Αρτούρο Ριπστάιν στο Κάστρο της αγνότητας θα αναφερθεί σε μια οικογένεια που την κρατάει εγκλωβισμένη ο πατριάρχης της, αλλά θα τη «διαλύσει» το φως. Αυτό το σενάριο έκανε ριμέικ ο Γιώργος Λάνθιμος στον δικό του Κυνόδοντα, ενώ η Λίνα Ψήκου στον Γιο της Σοφίας θα δείξει το πως η αφύσικη σύνθεση μιας οικογένειας θα την οδηγήσει στην αποχαυνωτική ηρεμία εξαιτίας εξωγενών απατηλών μύθων (πχ Ολυμπιακοί αγώνες του 2004). Το αμερικανικό σινεμά είδε αυτό το θέμα με πολλούς και ειρωνικούς τρόπους. Ενδεικτικά αναφέρω την Τιμή των Πρίτζι του Τζον Χιούστον, τα Συντρίμμια του έρωτα του Γουίλιαμ Γουάιλερ, τον Σκλάβο της διαφθοράς του Ρόμπερτ Γουάιζ, βεβαίως το Γράμμα σε τρεις συζύγους του Τζόζεφ Μάνκιεβιτς, Το σπίτι των ξένων και πάλι του Μάνκιεβιτς. Στις μέρες μας, αυτό το θέμα διαχειρίζονται εξαιρετικά οι αδερφοί Κοεν (Φάργκο), ο Χάνεκε (Κρυμμένος, Χάπι εντ), ο Φαρχαντί (Ο χωρισμός, Ο εμποράκος), Βίντεμπεργκ (Οικογενειακή γιορτή, Το κυνήγι).

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s