ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«Η ΚΑΥΤΗ ΠΕΤΡΑ» του Πήτερ Γέιτςαπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Πούρα διασκέδαση μ’ αυτή την αστυνομική περιπέτεια του Πήτερ Γέιτς, με μπόλικη δράση και χιούμορ, με εμβόλιμο κλίμα αγωνίας στην λεπτομέρεια. Ένα διαμάντι στο επίκεντρο που,  βρίσκεται σε κάποιο μουσείο της ΝΥ. Μια ομάδα επίλεκτων διαρρηκτών, με επικεφαλής τον άρτι αποφυλακισθέντα Ντόρτμουντερ, αναλαμβάνει να απαλλοτριώσει το εν λόγω διαμάντι, κατά παραγγελία ενός αφρικανού επιτετραμμένου κάποιας αφρικάνικης χώρας. Το αποκαλούμενο «διαμάντι της Σαχάρα», εκτίθεται μεν στο μουσείο, πλην όμως είναι προϊόν κλοπής από πολλά χρόνια. Ας πούμε, για την οικονομία του λόγου, τα «ελγίνεια» του Βατάουι, έτσι λέγεται η χώρα η οποία, επί σειρά ετών ζητά την επιστροφή του διαμαντιού. Τούτο το διαμάντι έχει μιαν ιδιαίτερη ηθική αξία για του πολίτες της αφρικανική χώρας. Ο Ντόρτμουντερ και η παρέα του θα κάνουν τη δουλειά, για να μοιραστούν από τον «γιατρό» 100.000 δολάρια.

Θα χρειαστούν τέσσερις  επιχειρήσεις, άκρως θεαματικές, αλλά το διαμάντι πάντα θα γλιστράει μέσα από τα χέρια τους. Η πρώτη στο μουσείο, με φωτιές και εκρηκτικά. Η δεύτερη στη φυλακή, στην οποία μπήκανε για να ελευθερώσουν τον έχοντα το διαμάντι. Η τρίτη στο αστυνομικό τμήμα με μια εντυπωσιακή εναέρια επιχείρηση. Η τέταρτη θα χρειαστεί λίγο από «Δρ. Μαμπούζε» του Φριτζ Λανγκ, με τη συνδρομή του υπνωτισμού. Για όλες τις ενέργειες, εντυπωσιακές ως προς την έκταση, αλλά ενδιαφέρουσες ως προς την δημιουργία κλίματος αγωνίας, χρειάστηκε η εξαιρετική φωτογραφία του Έντουαρντ Ρ. Μπράουν. Θέλω να επισημάνω το ειρωνικό χιούμορ που σχολιάζει πρόσωπα, καταστάσεις, νοοτροπίες και πολιτικές. Ο Ντόρτμουντερ πάσχει από γαστρίτιδα και κάνει αγωγή με αντιόξινες παστίλιες. Και οι ληστές έχουν άγχος και στρες, κάτι που μπορεί να εκληφθεί και ως ιατρική πληροφορία, πέραν του χιούμορ. Ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος βλέπει την επίθεση των ληστών, ως απόπειρα επανάστασης των αναρχικών. Στον διάλογο ανάμεσα στον Ντόρτμουντερ και τον δικηγόρο Γκρίνμπεργκ, υπάρχει ένα ενδιαφέρον παιχνίδι ψυχολογικής πίεσης όπου, αναδεικνύεται το «καλοκάγαθον» των ληστών ή τα ευγενή όρια της εγκληματικής τους δράσης. Το σχέδιο της ληστείας είναι αρκετά ευφάνταστο, αν και έχει αρκετά στοιχεία από το «Τοπκαπί» του Ζιλ Ντασέν. Η σκηνή στο μουσείο με διώκτες και διωκόμενους με στολή αστυνομικού, είναι κεφάτη, φασιαριόζικη, αστεία. Στα αξιοσημείωτα οι ερμηνείες των ηθοποιών που, δίνουν πνοή στην ταινία τόσο, με την κουλ ερμηνεία των Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Τζωρτζ Σιγκάλ, Μόζες Γκαν, όσο και με την παιχνιδιάρικη των Ρον Λάιμπμαν, Πωλ Σαντ, αλλά και ελαφρώς λοξή του Ζέρο Μόστελ. Στην μουσική ο Κουίνσι Τζόουνς. Ευχάριστα, ανάλαφρα, σπιντάτα. Η λοξότητα των χαρακτήρων δίνει τη χροιά του  διαφορετικού, παρότι ως θέμα εγνωσμένο. Ο Πήτερ Γέιτς κατείχε εξαιρετικά το θέμα της αστυνομικής περιπέτειας, κάτι που μας έδειξε νωρίτερα στο «Μπούλιτ». Βασισμένη στη νουβέλα του Ντόναλντ Ε. Βέστλεϊκ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s