ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΠΩΣ… ΧΙΡΟΣΙΜΑ


Χιροσίμα, αγάπη μου

του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Τι είναι ακριβώς αυτό που επικαιροποιεί την ερχόμενη Κυριακή; Μα οι συνεχείς αναφορές, ειδήσεις και παρεμβάσεις για τα πυρηνικά προγράμματα του Ιράν και της Κορέας. Η ιστορική μνήμη λιώνει, χάνεται μέσα από αμετανόητες λογικές, στρατηγικές και συσχετισμούς. Κι όμως ακριβώς σαντην ερχόμενη Κυριακή πριν από 72 χρόνια, λίγο μετά τις 8 το πρωί, το αμερικανικό βομβαρδιστικό Ενόλα Γκέι εξαπέλυσε την πρώτη ατομική βόμβα πάνω από την Χιροσίμα. Συνέχεια

Advertisements

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ “ΑΝΘΡΩΠΟΚΥΝΗΓΗΤΟ”:


ΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Η νύχτα των στρατηγών

Του Κώστα Τσιναρίδη

Παρόλο που το θέμα δεν είναι ομογενοποιημένο λόγω της ασάφειας του όρου, θα αποπειραθούμε να καταγράψουμε μερικές ταινίες που ασχολήθηκαν με το θέμα.

Η πρώτη απόπειρα έγινε πριν τον πόλεμο με την Εξομολόγηση ενός Κατασκόπου (Confessions of a Nazi spy, 1939) του Ανατόλ Λίτβακ.Πρωταγωνιστεί ο Έντουαρντ Ρόμπινσον στο ρόλο ενός κυνηγού Γερμανών κατασκόπων, προσπαθώντας να μας δείξει τον ναζιστικό κίνδυνο μέσα από τη μοχθηρία των εχθρών του. Συνέχεια

ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΜΕΡΙΛΙΝ


ΣΕΞΟΒΟΜΒΕΣ, ΧΑΠΙΑ, ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ … ΕΡΩΤΑΣ

Εφτά χρόνια φαγούρα

του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Ο συνδυασμός δύο γεγονότων, το ότι αναγγέλλεται προσεχώς η προβολή σε επανέκδοση της ταινίας Επτά χρόνια φαγούρα (1955) (που θεωρείται μια από τις σπουδαίες, υπόγειες, ερωτικές κομεντί υπαινιγμών) με την υπογραφή του μέγα Μπίλι Γουάιλντερ, αλλά και η γέννηση της Μέριλιν Μονρόε την 1η Ιουνίου του 1926, υπαγορεύουν αυτό το κείμενο. Στην ταινία η Μέριλιν κρατάει το βασικό ρόλο ενός πονηρού αλλά δήθεν αθώου κοριτσιού. Συνέχεια

H 4η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ


Ο θίασος

Του Κώστα Τσιναρίδη

Ως γνωστόν, πριν 81 χρόνια επιβλήθηκε η φασιστική δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά με τη συγκατάθεση του βασιλιά Γεωργίου του ‘Β. Ο Μεταξάς είχε αναλάβει ήδη πρωθυπουργός με βασιλικό διάταγμα και την έγκριση της βουλής ήδη από τις αρχές του 1936 και είχε δείξει από νωρίς τις προθέσεις του, με αποκορύφωμα τη μεγάλη σφαγή της Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη την ίδια χρονιά. Οι ταινίες που αναπαρέστησαν τα διάφορα γεγονότα εκείνης της περιόδου είναι πάρα πολύ λίγες σε αριθμό, σε αντίθεση με τις ταινίες που αφορούν άλλα ιστορικά γεγονότα.

Πρώτος ο Θόδωρος Αγγελόπουλος με τις Μέρες του ’36 (1972) ασχολήθηκε με το θέμα, δείχνοντας την αδυσώπητη πορεία προς τη δικτατορία μέσα από την παραβολή μιας φυλακής. Οι πολιτικοί κρατούμενοι βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση, δοκιμάζοντας την ψυχραιμία διευθυντών και δεσμοφυλάκων. Όταν ένας πολιτευτής που επισκέπτεται τη φυλακή κατά τη διάρκεια εξέγερσης πέφτει θύμα αιχμαλωσίας, τότε οι αρχές αποφασίζουν να μη δεχτούν τα αιτήματα των φυλακισμένων, αλλά να απευθυνθούν στο παρακράτος για να επιβάλλουν τη θέληση. Μια μεταφορά της ανοχής ή και συνεργασίας του πολιτικού κόσμου με το φασισμό ώστε να μπλοκάρουν τις λαϊκές διεκδικήσεις.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος θα επανέλθει στο θέμα με το Θίασο (1975), με φανερές πλέον αναφορές, μια και η δικτατορία της 21ης Απριλίου είχε καταρρεύσει. Η 4η Αυγούστου είναι μία από τις πολλές διακοπές που παρεμβάλλονται στις παραστάσεις ενός περιπλανώμενου θιάσου. Οι επόμενες θα είναι η Κατοχή και ο Εμφύλιος, μέσα σε μια συνεχή ροή κοσμοϊστορικών αλλαγών στη νεοελληνική ιστορία.

Την επόμενη χρονιά γυρίζεται η ιστορική ταινία Μάης του Τάσου Ψαρρά, που αναφέρεται στα γεγονότα της μεγάλης απεργίας της Πρωτομαγιάς του 1936 και την επακόλουθη άγρια καταστολή της από την χωροφυλακή. Η ταινία δεν προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κοινού, αλλά με τα χρόνια ανακαλύφθηκε και πάλι.

Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας

Την ίδια χρονιά γυρίζεται η σπονδυλωτή κωμωδία Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας με τον Θανάση Βέγγο στο ρόλο ενός ανυποψίαστου ανθρωπάκου που προσπαθεί να επιβιώσει σε δύο δικτατορίες, της 4ης Αυγούστου και της 21ης Απριλίου. Στην πρώτη ιστορία, σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη, δουλεύει ως κλόουν σε τσίρκο και μπλέκεται κατά λάθος στη σύλληψη ενός αντιστασιακού. Η ταινία αποδείχτηκε τεράστια επιτυχία, κόβοντας τα περισσότερα εισιτήρια για το 1976.
Με τον Βέγγο σταματούν οι αναφορές του ελληνικού κινηματογράφου στην 4η Αυγούστου. Η αναθέρμανση του κινηματογραφικού ενδιαφέροντος για εκείνη την περίοδο περνάει όχι μόνο από τους καλλιτέχνες, αλλά και από το γενικότερο ενδιαφέρον του κοινού για ιστορικά θέματα.