“ΑΟΡΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ”


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 23/7/201&0

Δεν είναι αυτό που νομίζεις!

Του Στράτου Κερσανίδη

Ανάμεσα σε πολλά, ο κινηματογράφος μπορεί να θεωρηθεί και ως “τέχνη της παραπλάνησης”. Εάν στη ζωή πολλές φορές ακόμη και τα μάτια μας μπορούν να κάνουν λάθος, τότε στο σινεμά, με την ανθρώπινη παρέμβαση, η παραπλάνηση του θεατή μπορεί να είναι απόλυτη.

Σε ένα λαβύρινθο μυστηρίου μας οδηγεί ο σκηνοθέτης Οριόλ Πάουλο με την ταινία “Αόρατος επισκέπτης” (Contratiempo) και αφού μας φέρει μερικές φορές μπροστά σε ερμητικά κλειστές εξόδους στο τέλος θα μας αποδείξει πως τίποτε δεν ήταν όπως νομίζαμε.

Επιτυχημένος επιχειρηματίας, σύζυγος και πατέρας, ο Αντριάν Ντόρια, κατηγορείται για το φόνο μιας γυναίκας. Η γυναίκα αυτή ονομάζεται Λάουρα και είναι ερωμένη του. Στην προσπάθειά του να αποδείξει την αθωότητά του, ο Αντριάν προσλαμβάνει τη κορυφαία δικηγόρο Βιρτζίνια Γκούντμαν, η οποία δεν έχει χάσει ως τότε καμία δίκη. Η θέση του είναι πολύ δύσκολη καθώς ο κατηγορούμενος βρέθηκε από την αστυνομία σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου πλάι στο πτώμα της ερωμένης του ενώ δεν υπήρχε καμία διέξοδος διαφυγής για το δολοφόνο. Ενώ έχει εμφανιστεί ένας νέος μάρτυρας του οποίου την ταυτότητα δε γνωρίζει κανείς, η Γκούντμαν ζητά από τον Ντόρια να της ξαναπεί τα γεγονότα από την αρχή και να σταθεί στις λεπτομέρειες, επειδή “στις λεπτομέρειες κρύβεται συχνά η αλήθεια”, όπως του λέει. Μένουν μερικές μόνον ώρες και ο κατηγορούμενος πρέπει να συνεργαστεί με τη δικηγόρο του ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια.

Ο Αντριάν Ντόρια αρχίζει να αφηγείται τα γεγονότα. Η Βιρτζίνια Γκούντμαν επιμένει στις λεπτομέρειες, τον ρωτά και τον ξαναρωτά και η ιστορία ξετυλίγεται και αναπλάθεται διαρκώς. Τι συνέβη το βράδυ του φόνου; Τι συνέβη τις προηγούμενες μέρες; Τα γεγονότα ξετυλίγονται βήμα-βήμα, κάθε φορά προστίθεται και κάτι ακόμη, μερικά πράγματα ανατρέπονται, η ιστορία όλο και αλλάζει. Όλη σχεδόν η ταινία είναι σε φλας μπακ τα οποία επανέρχονται για να “διορθωθούν” και ο θεατής βρίσκεται διαρκώς μπροστά σε νέα δεδομένα τα οποία προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει.

Αν κάτι αρέσει στον Οριόλ Πάουλο, είναι το κρυφτούλι. Παιχνίδι που το γνωρίζει πολύ καλά αφού κατορθώνει να κρύβει με ευφυή τεχνάσματα την αλήθεια μέχρι το τελευταίο λεπτό. Μέχρι τότε μας καθοδηγεί εντέχνως σε μια σειρά συμπεράσματα τα οποία αποδεικνύονται λανθασμένα. Τίποτε δεν είναι όπως νομίζουμε, είναι κάπως αλλιώς αλλά ούτε και το αλλιώς είναι… όπως νομίζουμε! Σας μπέρδεψα; Εγώ να δείτε πως μπερδεύτηκα βλέποντας την ταινία. Αλλά το ευχαριστήθηκα! Επειδή αυτό είναι το ζητούμενο, η διασκέδαση. Κι αν στην αρχή του κειμένου παρέθεσα κάποια στοιχεία για την υπόθεση της ταινίας, μη θεωρήσετε πως είναι έτσι επειδή τίποτε δεν είναι όπως νομίζεις και όπως κι εγώ νόμιζα.

Ένα άρτια δουλεμένο θρίλερ μυστηρίου στο οποίο ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος φροντίζει με επιμέλεια το κάθε βήμα. Δε σε αφήνει να ησυχάσεις αφού, όπως λέει η Γκούντμαν, “η αλήθεια κρύβεται στις λεπτομέρειες”. Η τελική ανατροπή, η οποία ακολουθεί κάποιες προηγούμενες, εμπεριέχει ένα στοιχείο υπερβολής, το οποίο όμως ο καλόπιστος θεατής μπορεί να δικαιολογήσει με βάση όλα τα προηγούμενα. Κατά τα άλλα η ταινία θα σας αρέσει, είναι αρκετά ρεαλιστική, μυστηριώδης και σαγηνευτική.

Να θυμίσω πως ο σκηνοθέτης μας είχα παρουσιάσει και στο παρελθόν παρόμοιας λογικής και αισθητικής θρίλερ, όπως “Τα μάτια της Τζούλια” (2010) και “Το σώμα” (2012).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s