ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: “ΤΕΛΕΙΟΙ ΞΕΝΟΙ”


(αναδημοσίευση απο την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,16/7/2017)

ΜΥΣΤΙΚΑ, ΨΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΞΙΑ

Τέλειοι ξένοι

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Η αναγγελία της εξόδου από τις 20/7 της πολυβραβευμένης ιταλικής ταινίας Τέλοιοι ξένοι του Πάολο Τζενοβέζε παραπέμπει στο απόλυτα ακριβές ριμέικ που γύρισε ο δικός μας Θοδωρής Αθερίδης. Η ιταλική ταινία κέρδισε βραβεία στο Φεστιβάλ του Κάιρο, ιταλικά “Όσκαρ” (David di Donatello), βραβεία του Ιταλικού Συνδικάτου Κριτικών Κινηματογράφου καλύτερου φιλμ, καλύτερης κωμικής δημιουργίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, τραγουδιού και άλλα.

Εφτά μεσοαστοί φίλοι, τρία παντρεμένα ζευγάρια και ένας άντρας, συγκεντρώνονται στο σπίτι της μίας οικογένειας. Μεταξύ φαγητού και κουβέντας, αποφασίζουν να παίξουν ένα παιχνίδι: αφήνουν ανοιχτά τα κινητά τους σε ελεύθερη ακρόαση ενώ επιτρέπουν να διαβαστούν και τα μηνύματα όλων των συσκευών. Όπως καταλαβαίνετε, προκαλείται τρομερή αναταραχή και διαλυτικές κινήσεις μια και ο σύγχρονος άνθρωπος μετέτρεψε το κινητό του σε στεγανοποιημένο κιβώτιο όλων των μυστικών του. Εξαιρετική η ταινία του Τζενοβέζε, πολιορκεί τον κλειστοφοβικό χώρο με πολλά πλάνα, δημιουργεί μια κλιμακούμενη ένταση, το μοντάζ είναι περίτεχνο και η φωτογραφία καταθλιπτική. Ο Ιταλός δημιουργός αξιοποιεί στοιχεία υπαρξιακού θρίλερ και νουάρ.

ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

Τα γεύματα και τα δείπνα ως χώροι αποδόμησης σχέσεων τα έχουμε δει σε πάρα πολλές ταινίες. Να θυμίσω αρχικά το εξαιρετικό ιταλικό φιλμ Τα δικά μας παιδιά (2014), που προέρχεται από μυθιστόρημα του Χέρμαν Κοχ και δεν προβλήθηκε στην Ελλάδα. Το ριμέικ το είδαμε πρόσφατα και ήταν Το δείπνο. Αναφέρω ακόμα τον έξοχο Θεό της σφαγής του Πολάνσκι, τη βραβευμένη Οικογενειακή γιορτή του Βίντερμπεργκ, τις εξαιρετικές γαλλικές ταινίες Το δείπνο των ηλιθίων και το Για όλα φταίει το όνομά σου. Η υπερχρήση του λόγου σε αυτές τις ταινίες λειτουργεί αποδομητικά, υπερσυσσωρεύει φόρτιση και λειτουργεί ως λυτρωτικός κάδος εκτόνωσης. Αυτά, βέβαια, τα είδαμε καλά και στο ριμέικ που έκανε ο Αθερίδης. Εάν τέτοια θέματα γυριστούν με μεράκι και ταλέντο, δημιουργείται πρωτοφανές ενδιαφέρον και ξεχνάς εύκολα τη θεατρογενή δομή τους.

Τα δικά μας παιδιά

ΠΗΡΑΝ ΑΦΟΡΜΗ

Αρκετές ελληνικές ταινίες υπήρξαν ακριβή ριμέικ γνωστών ξένων ιστοριών και σεναρίων. Άλλες τα αναπαρήγαν όπως το αρχικό φιλμ, πολλές πήραν απλώς αρκετά στοιχεία και το ανάλογο κλίμα. Ας πάρουμε την κλασική περίπτωση του Γιώργου Λάνθιμου με τον πολύκροτο και βραβευμένο Κυνόδοντα, που αφορά σε μια μεγαλοαστική οικογένεια εγκλεισμένη σε ένα απομονωμένο σπίτι. Το σενάριο, τα γεγονότα και οι καταστάσεις θυμίζουν ιδιαίτερα την πολύκροτη ταινία του Μεξικανού Αρτούρο Ριπστάιν Το κάστρο της αγνότητας. Βέβαια, πρέπει να τονίσουμε πως στον κινηματογράφο δεν υπάρχει παρθενογένεση και η ουσία βρίσκεται στην σκηνοθετική διαχείριση των θεμάτων.

Κυνόδοντας

ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΡΙΜΕΪΚ

Στα 1969 στη Σοβιετική Ένωση γυρίζονται οι 12 καρέκλες. Την επόμενη χρονιά, ο Μελ Μπρουκς κάνει ένα εξαιρετικό ριμέικ με ψυχοπαθολογικά στοιχεία. Αμέσως μετά, την επόμενη χρονιά, ο δικός μας Ντίνος Δημόπουλος σκηνοθετεί την εξαιρετική ελληνική εκδοχή Αγάπησα μια πολυθρόνα, με τον Κώστα Βουτσά και με ένα σπιντάτο σενάριο που παραπέμπει σε θρίλερ καταδίωξης.

Αγάπησα μια πολυθρόνα

Ο Ζορζ Ονέ έγραψε το πολύκροτο μυθιστόρημά του Ο αρχισιδηρουργός, το οποίο γύρισε στα 1933 σε γαλλική ταινία ο Φερνάν Ριβέρ μαζί με τον Αμπέλ Γκανς. 14 χρόνια αργότερα, ο Ριβέρ γυρίζει το ριμέικ της δικής του ταινίας. Στα 1959 έχουμε την ιταλική εκδοχή σε σκηνοθεσία Τζούλιο Μαγιάνο. Υπάρχουν τέσσερις τουλάχιστον ελληνικές εκδοχές: σημειώνω το Έχω δικαίωμα να σ’αγαπώ (1966) του Απόστολου Τεγόπουλου με τον Νίκο Ξανθόπουλο, ενώ δύο χρόνια αργότερα, ο Πάνος Γλυκοφρύδης γυρίζει το εξαιρετικό μελόδραμα Πολύ αργά για δάκρυα με τους Γιώργο Φούντα και Ανδρέα Μπάρκουλη.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΤΡΕΪΦΟΥΣ

Η περίπτωση Ντρέιφους στα τέλη του 19ου αιώνα συγκλόνισε τη Γαλλία. Ο προοδευτικός διανοούμενος και συγγραφέας Εμίλ Ζολά στήριξε με κάθε τρόπο τον άδικα κατηγορούμενο Γάλλο αξιωματικό. Έμεινε, μάλιστα, ιστορικό το κείμενό του Κατηγορώ. Στα 1937 ο Γουίλιαμ Ντίτερλε γυρίζει μια ασπρόμαυρη λιτή ταινία που κέρδισε, μάλιστα, 3 Όσκαρ. Είναι  Η ζωή του Εμίλ Ζολά, που στην Ελλάδα πήρε και εναλλακτικό τίτλο Κατηγορώ. Στη χώρα μας αυτή η ιστορία δε μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Εντυπωσίασε ιδιαίτερα τον προοδευτικό δημιουργό Ντίνο Κατσουρίδη. Στα 1960, όταν γυρίζει την ταινία Είμαι αθώος, στην Ελλάδα υπάρχει ακόμα το μετεμφυλιακό κλίμα, δημιουργούνται πολλές ανωμαλίες (βλ. εκλογές βίας και νοθείας του 1961) και το κυνήγι των μαγισσών καλά κρατεί. Ο Κατσουρίδης, υπογείως μεν,  κατανοητά δε, κάνει μια αναλογία των γεγονότων σε άλλη χώρα με το τώρα. Εντυπωσιακά λιτή αφηγηματική γραμμή, παράκαμψη μελοδραματισμών και υπερβολικής ρητορείας, έξοχα ντεκόρ και υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία. Στους βασικούς ρόλους είναι πολυ καλοι οι Αλέκος Αλεξανδράκης, Δημήτρης Μυράτ, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Σπύρος Καλογήρου.

Η ζωή του Εμίλ Ζολά

Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλες ομοιότητες ελληνικών ταινιών με ξένες αλλά στο σημερινό σημείωμα κατέγραψα τις πιο ενδεικτικές ιστορίες με ευκαιρία τους Τέλειους ξένους. Πολλές φορές το σεναριακό αδιέξοδο μας οδηγεί να πάρουμε ιδέες από αλλού και αυτό δεν είναι καθόλου κακό, αρκεί οι σινεφίλ αναμνήσεις να είναι καλά αφομοιωμένες.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s