ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ “ΜΠΟΥΛΙΤ”


ΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

Ο κόκκινος κύκλος

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

Πως σκιαγραφεί ο κινηματογράφος τους αστυνομικούς; Είναι άραγε αυτό που λέει ο Μελβίλ στον Μπάτσο (Un flic, 1972), ότι οι αστυνομικοί διαθέτουν μια υπεροψία έναντι των άλλων ανθρώπών η μήπως είναι κάτι άλλο; Ποια η διαφορά του τρόπου με τον οποιό βλέπει το αμερικανικό σινεμά τους αστυνομικούς σε σχέση με το γαλλικό; Ο γαλλικός όρος “μπάτσος” (flic) έχει εγγραφεί ως μια πολύ αρνητική έννοια. Εξάλλου, το γνωστό σλόγκαν των αναρχικών λέει συγκεκριμένα πράγματα. Ιδίως στις σύγχρονες γαλλικές ταινίες οι αστυνομικοί, δηλαδή οι μπάτσοι, είναι βίαιοι και σκληροί. Εκβιάζουν, κάνουν σεξ αδιακρίτως, παίρνουν ναρκωτικά, κλωτσάνε, βασανίζουν. Οι σύγχρονοι Γάλλοι σκηνοθέτες κάνουν το παν για να δείξουν ότι είναι γουρούνια. Η κλασική γαλλική σχολή τους θέλει καλοσυνάτους. Δείτε τη γλυκύτητα του αστυνομικού στην Πισίνα (La piscine, 1969) του Ντερέ. Παρακολουθήστε την ευγένεια με την οποία συλλαμβάνει ο Λίνο Βεντούρα τη Ζαν Μορό στο Ασανσέρ για δολοφόνους (Αscenceur pour l’echaufaud, 1958). Θαυμάστε την ευγενική σχέση που αναπτύσσει πάλι ο αστυνομικός Βεντούρα με τον αρχιπαράνομο Ζαν Γκαμπέν στη Συμμορία των Σικελών (Le clan des Siciliens, 1969). Στα μέσα του ’70, το γαλλικό μοντέλο αλλάζει. Ο Ιβ Μοντάν στο Σκληρό νόμο του επιθεωρητή Φερό (Police Python 357, 1976), επειδή έχει να καθαρίσει τη βρωμιά της αστυνομίας, είναι απροκάλυπτος στις μεθόδους του. Οι Πατρίκ Ντεβέρ και Λίνο Βεντούρα τα κάνουν γυαλιά καρφιά στον Σκληρό τιμωρό του υποκόσμου (Adieu poulet, 1975). Κι εκεί, στη συνάντηση δυο εποχών, ο Μπουρβίλ στον Κόκκινο Κύκλο (Le cercle rouge, 1970) είναι ένας εμμονοληπτικός γέρος μπάτσος. Ενώ ο Αλέν Ντελόν στον Μπάτσο τα δίνει όλα στη σκληρότητα. Οι Αμερικάνοι από τη δεκαετία του ’50 αναφέρονται στους αστυνομικούς ως τραγικούς διεκδικητές μιας καλύτερης μοίρας. Χάρη στο εκπληκτικό σενάριο του Φίλιπ Γιόρνταν, ο Κόρνελ Γουάιλντ στους Αριστοκράτες του εγκλήματος (The big combo, 1955) ζηλεύει τον γκάνγκστερ και την ωραία κοπέλα που έχει δίπλα του. Στα 1953 ο Φριτς Λανγκ θα κατηγορηθούν για υπερβολική βία, δεδομένου ότι στη Μεγάλη κάψα (Τhe big heat) χρησιμοποιεί υπερβολική βία και δε σέβεται ούτε τον έρωτα της περιθωριακής για εκείνον. Οι δεκαετία του ’60 και του ’70 χαρακτηρίζονται από την εμφάνιση διαφόρων ιδιόρρυθμων ντετέκτιβ. Να θυμίσω τον Φρανκ Σινάτρα που έγινε για λίγο ο Ντετέκτιβ Ρομ (Tony Rome, 1967), τον Τζιν Χάκμαν που κυνηγάει ναρκωτικά στον Άνθρωπο από τη Γαλλία (Τhe French connection, 1971), τον Μπούλιτ που είναι τόσο βίαιος ώστε τον φοβάται και η φιλενάδα του και βέβαια το κορυφαίο νέο μοντέλο παραμένει η σκιαγράφηση που έκανε ο Κλίντ Ίστγουντ στον Επιθεωρητή Κάλαχαν (Dirty Harry, 1971). Αν το μοντέλο θεωρηθεί φασιστικό, έτσι εξηγείται και το ότι ο επόμενος εκδικητής δεν είναι αστυνομικός αλλά απλός άνθρωπος και μάλιστα αρχιτέκτονας, ο Τσαρλς Μπρόνσον στον Εκτελεστή της νύχτας (Death Wish, 1974).

Ο επιθεωρητής Κάλαχαν

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s