“Δωσ΄μου τα χείλη σου”


Της Angelica Κοσμίδου    Η ταινία “Δωσ΄μου τα χείλη σου” είναι ένα ασυνήθιστο φιλμ-νουάρ.

Καταρχήν μιλώντας για τον Οττο Πρέμινγκερ θα πρέπει να πούμε ότι άρχισε την καρριέρα, στην αρχή σαν ηθοποιός, στο θέατρο του εξπρεσσιονιστή Μαξ Ράϊνχαρντ την ιδιαίτερη και πολύ σημαντική περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Το δεύτερο σημείο που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι ο Πρέμινγκερ είναι αυστριακής καταγωγής,  και κατά συνέπεια οι θεωρίες του Φρόϊντ του ήταν ιδαίτερα γνωστές.

Το φιλμ-νουάρ είναι συνέχεια του γερμανικού εξπρεσσιονισμού: η πεσσιμιστική θεματολογία, οι σκληρές ιστορίες, η έκφραση καταστάσεων και συναισθημάτων μέσα από τον φωτισμό και τα πλάνα είναι διδάγματα του γερμανικού εξπρεσσιονισμού που εξελίχθηκαν στο φιλμ-νουάρ. Όλα τα παραπάνω υπάρχουν και σ΄αυτό το φιλμ. Ο τρόπος με τον οποίο καδράρει η κάμερα τους ήρωες είναι ήρεμος, νωχελικός. Υπάρχει βέβαια η περίπτωση (ίσως υπάρχει και άλλη) όπου η Νταϊάν -Τζην Σίμμονς καταλαμβάνεται από υστερία (στην πρώτη συνάντησή της με τον Φρανκ-Ρόμπερτ Μίτσαμ), αλλά γενικά δίνεται η εντύπωση μιας εσωστρέφειας. Αυτή με τη βοήθεια του φωτισμού και της ήρεμης μουσικής του πιάνου μετατρέπεται σε αμφιβολία και αβεβαιότητα.

Το ¨Δωσ΄μου τα χείλη σου¨ έχει όλα τα στοιχεία του νουάρ: χρήματα, δολοφονίες, δικαστήριο, φυλακή, τον άντρα που είναι σίγουρος για τον εαυτό του, αλλά τελικά ¨την πατάει¨ και μία γυναίκα με σκοτεινή προσωπικότητα. Εδώ πρέπει λίγο να σταθούμε.

Ο Πρέμινγκερ μετά από άλλα νουάρ που έκανε, όπως το ¨Κηλίδα στο πεζοδρόμιο¨και το ¨Ο λάκκος με τα φίδια¨ όπου χρησιμοποίησε ως πρωταγωνίστρια την Τζην Τιρνεϊ αποφάσισε σ΄αυτήν την ταινία να χρησιμοποιήσει την Τζην Σίμμονς.

Μία ηθοποιό με αγγελικό πρόσωπο, εξάλλου ο κανονικός τίτλος της ταινίας είναι ¨Angel face¨, που δίνει την εντύπωση μιας εύθραυστης ύπαρξης σε μετεφηβική ηλικία. Ναι, μπορεί να θέλει το θάνατο κάποιου, αλλά είναι ικανή και ν΄αγαπήσει: αγαπάει τον Φρανκ-Μίτσαμ και αποτέλεσμα είναι η σκηνή στη φυλακή και το ανατρεπτικό τέλος, αγαπάει τον πατέρα της (παθολογικά κατά πάσα πιθανότητα) και γι΄αυτό μισεί τη μητριά της με την οποία πρέπει να τον μοιραστεί.

Χαρακτηριστικό των έργων του Πρέμινγκερ είναι η σκληρότητα των ιστοριών. Οι διάλογοι, σε σχέση με άλλα νουάρ, είναι λιγότεροι και οι εξυπναδίστικες παρατηρήσεις (βλ. Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ) λείπουν τελείως. Στις ταινίες του υπάρχει μόνο ¨η ωμότητα των πραγμάτων¨ όπως θα έλεγε καμμιά εικοσαριά χρόνια αργότερα ο ζωγράφος Φράνσις Μπέϊκον.

 

Advertisements

One thought on ““Δωσ΄μου τα χείλη σου”

  1. Ο/Η Despina Veneti λέει:

    Εξαιρετικό νουάρ και μία από τις αγαπημένες μου ταινίες του Πρέμινγκερ. Φιλική διόρθωση : «Ο λάκκος με τα φίδια» («The Snake Pit») ήταν ταινία του Α. Λίτβακ με την Ολίβια ΝτεΧάβιλαντ κι όχι του Πρέμινγκερ με την Τζιν Τίρνεϊ. Προσωπικά δεν θα την συμπεριλαμβάνα στα νουάρ (αν κι έχει κάποια στιλιστικά στοιχεία που θυμίζουν τα τελευταία), καθώς αποτελεί περισσότερο δράμα με κοινωνικό μήνυμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s