ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΪΚΛ ΓΟΥΙΝΕΡ


Ο “ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ” ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ… “ΣΚΟΡΠΙΟΣ”Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Ο Βρετανός Μάικλ Γουίνερ που υπογράφει τον Σκορπιό υπήρξε ουσιαστικά “Ο εκτελεστής της νύχτας”. Πέθανε στα 78 του τον Ιανουάριο του 2013, αφού δοκίμασε ευθανασία, αφού αρραβωνιάστηκε τη γυναίκα της ζωής του μετά από …. 50 χρόνια σχέσης. Προφανώς ο καρκίνος προήλθε από βαρύτατες καταπονήσεις του οργανισμού, όταν δηλητηριάστηκε με μύδια και στη συνέχεια με άλλα εδέσματα αλλά και ενδονοσοκομειακή λοίμωξη. Φαίνεται πως κατά κάποιο τρόπο ο Τσαρλς Μπρόνσον με τα φιλμικά ρίσκα του τον ενέπνεε πλήρως.

Ο εκτελεστής της νύχτας ήταν η μοναδική, μεγάλη επιτυχία του, που δεν επαναλήφθηκε ποτέ, αλλά ακολουθήθηκε από πολλές συνέχειες.

Νωρίς νωρίς στο σινεμά, γύρισε την πρώτη ταινία του στα 22 του χρόνια. Η συνεργασία και η φιλία του με τον Μπρονσον έφερε στα 1974 τον Εκτελεστή της νύχτας, που παραμένει ακόμα και σήμερα ένα φιλμ ορόσημο (παρά τις σωστές ενστάσεις για την προπαγάνδιση φασιζουσών συμπεριφορών) και αδύνατο να αντιγραφεί, παρά τις εκατοντάδες μιμήσεις.

Με τον Μπρόνσον συναντήθηκε και άλλες φορές, η πιο όμορφη στο Μούτρο (1972), που πρόσφατα έγινε και ριμέικ με τον Τζον Στέιθαμ να μην φθάνει με τίποτα τον Τσαρλς. Το Βιετνάμ θα στοιχειώσει το έργο του (Ο μαύρος κύκλος, 1973), αλλά φυσικά ο Γουίνερ είχε στη ζωή του και άλλες βλέψεις. Τον ένοιαζε και το καλλιτεχνικό σινεμά. Έτσι, τη δεκαετία του `70 θα διασκευάσει Χένρι Τζέιμς στον Άνθρωπο της νύχτας με τον Μάρλον Μπράντο έξοχο στο ρόλο του υπηρέτη.

Γενικά είχε πληθωρικό έργο, έξοχος επαγγελματίας, αλλά η αξιολόγησή του από τους κριτικούς ήταν (λαθεμένα) κάπου στο μέσο. Κάποιοι τον σνόμπαραν, αλλά εκείνος απέδειξε πως και σινεμά ήξερε να κάνει και να ζει τη ζωή του. Να απολαμβάνει τις χαρές του βίου και να αποτυπώνει μέσω των εικόνων του σινεμά τις απόψεις του για την ψυχαγωγία. Τον ενδιέφερε ιδίως το ψυχολογικό υπόβαθρο των ηρώων. Ήταν κοινωνιστής με την ευρύτερη έννοια του όρου. Δηλαδή στις ταινίες του η παρεκτροπή έρχεται όταν το κοινωνικό έλλειμμα δημιουργήσει ψυχολογικές αλλοιώσεις: Η διαστροφή, η αντιδικία, η νοσηρότητα, όλα μέσα στα φιλμ του και ακόμα η δράση μέσα από διαλείμματα ηρεμίας.

Το σινεμά του Γουίνερ παραμένει τυπικό δείγμα μιας εποχής που πέρασε μεν αλλά άφησε ανεξίτηλα ίχνη. Ο εκτελεστής της νύχτας 39 χρόνια μετά παραμένει δυστυχώς πάντα δίπλα μας.

Και φυσικά για τον γράφοντα σημείο αναφοράς για το έργο του Γουίνερ είναι μια ταινία του, το συνταρακτικό Ποτέ δεν θα ξεχάσω το όνομά του (1963). Δεν δίστασε να αναμετρηθεί με το φιλμ- νουάρ και έκαμε έγχρωμο ριμέικ του περίφημου Μεγάλου ύπνου του Τσάντλερ με το Ο επιθεωρητής Μάρλοου ξαναχτυπά (1978). Ασχολήθηκε και με τους Ολυμπιακούς Αγώνες (Ημέρες δόξας, 1970), ενώ άρεσε πολύ το έξοχο κατασκοπευτικό νουάρ με τους Ντελόν- Λάνγκαστερ Σκορπιός (1973).

Κατείχε, λοιπόν, το ήθος του επαγγελματία που λέει ναι σε όλα αρκεί να γνωρίζει να το διαχειριστεί. Ναι σε όλα και  όχι σε κάποια που αντιστέκονται στη σκηνοθετική οδηγία. Άνθρωπος για όλες τις ταινίες με το δικό του στιλ. Αυτή η αντίληψη για το σινεμά ήδη μας λείπει.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s