Η Σταυροφορία


Σχόλιο του Γιάννη Κιριμλίδη, μέλος της κινηματογραφικής λέσχης των εργαζομένων της ΕΡΤ3,  με αφορμή την ταινία   «Οι Ατσίδες με τα μπλε» του Τζον Λάντις [1]

Με τη λήξη της προβολής της ταινίας από το μακρινό 1980, το νόημα, που σχηματίσθηκε αδρά στο μυαλό μου, ήταν η ζοφερή εικόνα της επελαύνουσας κόλασης, όπως αυτή αποδόθηκε στην αρχική σκοτεινή σεκάνς των  πολυάριθμων υψικαμίνων. Υψικαμίνων από μελλοντικά  κρεματόρια με καύσιμη ύλη μικροαστούς και υψηλόμισθους –  τότε –  μισθωτούς, που υφίσταντο ονειρώξεις  στην ιδέα να γίνουν μεγαλοαστοί. Αιφνιδιασμό ένιωσα, όταν άκουσα τον καλλιτεχνικό διευθυντή της λέσχης να απαρνείταιι – χωρίς να διαφωνώ – την έντυπη ανάλυση ως διαδικτυακή μπούρδα και να προσδίδει στην ταινία τον καίριο χαρακτηρισμό, ως  «Κήρυξη Σταυροφορίας» [2].

Σταυροφορίας, με την έννοια της αποκήρυξης των συμβατικών δεσμεύσεων. Η επιβίωση της οικογένειας του μικρομαγαζάτορα-κιθαρίστα προηγείται της συζυγικής τραπέζης και κλίνης, ενώ  η αδρά αμοιβόμενη υπηρεσία του εστιάτορα-κορνετίστα, για να συνεχίσει να λειτουργεί ως τέτοια, οφείλει να κατακτήσει την κοινωνική αποδοχή και το σεβασμό των πελατών της. Στόχος της Σταυροφορίας δεν ήταν άλλος παρά η διαφύλαξη των απειλουμένων κοινωνικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων από την «Νέα Τάξη Πραγμάτων» των νεοφιλελέδων της οικονομικής σχολής του Σικάγο – σημαδιακή εδώ η γεωγραφία της κινηματογραφικής δράσης – και των κυβερνήσεων Ρέηγκαν και Θάτσερ. Ενδεχόμενη απάθεια και αδράνεια θα οδηγούσε, τελικά, την πλεοψηφία των λαών σε εξανδραποδισμό από την οικονομική ολιγαρχία  και στη  «φυλακή»  της τελικής σεκάνς. Αυτή η Σταυροφορία είναι το «Ιερό Καθήκον», που επικαλούνται, ως κίνητρο του προσκλητηρίου τους, οι Τζέικ και Έλγουντ και, που η επείγουσα αναγκαιότητά της, είναι ανυπόφορα επίκαιρη [3].

[1] : Ο Μακάρθι πέθανε πριν εξήντα χρόνια ακριβώς. Ζήτω ο Μακάρθι!

[2] : Η σταυροφορία του λαού, όπως ονομάστηκε, με ηγέτη τον Πέτρο τον Ερημίτη, αποτελούσε  προπομπό της κυρίως 1ης  Σταυροφορίας. Μάζα απλών ανθρώπων, στην πραγματικότητα αόπλων και απόλεμων, διακατεχόμενων από θρησκευτικό φανατισμό, που η σύνθεσή της περιλάμβανε γυναικόπαιδα, ηλικιωμένους,  ζητιάνους, λίγους φτωχούς ιππότες και αρκετούς τυχοδιώκτες. Οι πάντες νόμιζαν, ότι η πορεία στην Ιερουσαλήμ θα ήταν εύκολη και σύντομη, ενώ οι συμμετέχοντες τυχοδιώκτες πίστευαν, ότι στη Γη της Επαγγελίας, θα πλούτιζαν σε μικρό χρονικό διάστημα. Το τέλος ήταν θάνατος για τους περισσότερους, όταν σφαγιάστηκαν σε ενέδρα των Σελτζούκων υπό τον Κιλίτζ Αρσλάν  Α’  (μετάφραση: Σπαθοφόρος Λέων ο 1ος ) ή πουλήθηκαν ως δούλοι οι λιγότεροι. Ελάχιστοι διασώθηκαν.

Από την Βικιπαίδεια

Το δίδαγμα της σημείωσης [2] : Πού πας ρε Καραμήτρο!

[3] : Τῷ απουσιάσαντι επιμελεστάτῳ θεατῇ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements