ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«ΟΙ ΑΤΣΙΔΕΣ ΜΕ ΤΑ ΜΠΛΕ» του Τζων Λάντις

από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Ο Τζέικ αποφυλακίζεται μετά τριετή παραμονή στη Στενή. Έξω, στην πύλη τον περιμένει ο αδελφός του Έλγουντ με μια παλιά Ντόιτς, με αρκετά χιλιόμετρα ως περιπολικό της αστυνομίας. Από την πρώτη στιγμή ο Τζέικ είναι σαφής. Η μπάντα των «Blues Brothers» πρέπει να ξανασυσταθεί. Ναι, πριν τη φυλάκιση του Τζέικ είχαν μια περιθωριακού τύπου μπάντα. Έτσι αρχίζει η τρελή κωμωδία καταδίωξης του Τζων Λάντις που, σηματοδότησε τα κινηματογραφικά δρώμενα της κωμωδίας το 1980, όταν πρωτοπροβλήθηκε, φέροντας στα ταμεία τα διπλάσια χρήματα από ότι ξοδεύτηκαν, ήτοι 54 εκατομμύρια δολάρια εντός ΗΠΑ. Το πρόσχημα της πλοκής είναι η αναζήτηση 5000 δολαρίων, με στόχο να πληρωθεί ο φόρος για ένα αυταρχικό ορφανοτροφείο, όπου έχουν μεγαλώσει τα δύο αδέλφια. Ειδάλλως θα πρέπει αυτό να κλείσει. Όπως βλέπετε και όπως υποστηρίζουν και οι ήρωες, έχουν θεϊκή αποστολή. Καθότι αντισυμβατικοί και κατ’ επέκταση και παραβατικοί, θα βρεθούν ξοπίσω τους, η επίσημη αστυνομία για αυτονόητους λόγους, αλλά και άλλοι ελέω συγκυρίας. Όπως μια άλλη μουσική μπάντα, ο ιδιοκτήτης ενός μπαρ, αλλά και μια ομάδα νεοναζί. Από δω και πέρα η κινηματογραφική σύμβαση θα μας επιτρέψει να απολαύσουμε μια ιστορία με μπόλικη δράση και πολύ γέλιο, αφού θα συντελεστούν επί της οθόνης, ότι είναι αδύνατο να συμβεί στην πραγματική ζωή. Και επειδή, παρά την μπόλικη δράση και ενίοτε βία, δεν υπάρχει παράπλευρη απώλεια, ούτε ζωής, ούτε καν σοβαρός τραυματισμός, βιώνουμε το τερπνόν εκ του ασφαλούς. Είναι στιγμές που, οι ήρωες μοιάζουνε με καρικατούρες κινούμενων σχεδίων, αφού βγαίνουν αλώβητοι, από ανατραπέντα αυτοκίνητα, από φωτιές, πυροβολισμούς, κατεδάφιση κτιρίων και πάει λέγοντας. Αλλά είπαμε αυτός ο «σουρεαλισμός» είναι επιτρεπτός από τις κινηματογραφικές νόρμες αφήγησης, όταν ιδιαίτερα έχουμε κωμωδία. Είναι μια ταινία σπιντάντη, με κουλ ήρωες, πολύ μουσική, χορό, δράση, γέλιο που, άφησε εποχή. Στοιχεία που, ανεβάζουν στα ύψη τη διάθεση και του πιο πικραμένου και απογοητευμένου θεατή. Θα μπορούσε κανείς άνετα να την χαρακτηρίσει μιούζικαλ, αφού η μουσική και ο χορός περισσεύει στην πιο κεφάτη εκδοχή του. Από τη σκηνή στην εκκλησία με τον Τζαίημς Μπράουν και το πλήθος πιστών να τραγουδά και να χορεύει, μέχρι τη συναυλία των «Blues Brothers» στο Ίλλινοϊς. Εξάλλου παίζουν μουσικοί καταξιωμένοι, Στηβ Κρούπερ, Ντόναλντ Νταν, Καμπ Κάλογουεϊ, Ραίη Τσαρλς έστω και σε cameo εμφάνιση, ο προαναφερθείς Τζαίημς Μπράουν κ.α. Μέσα στις τρελές σκηνές, να αναφέρω το γουέστερν-κάντρι κλαμπ με πάλκο προστατευμένο με ειδική κατασκευή για μπουκάλια και ποτήρια που εκσφενδονίζονται από το ενθουσιώδες κοινό. Τύφλα να έχει το σκυλάδικο στη Λάρισα με πλέξιγκλας και βιδωμένα τραπέζια στο πάτωμα.  Το δίδυμο των, πρόωρα χαμένου Τζων Μπελούτσι και του Νταν Ακρόιντ είναι εκπληκτικό. Ο Μπελούτσι εκτός από το κουλ ύφος, έχει και σωματική παρουσία ιδιαίτερων δεξιοτήτων χορευτικών αλλά γυμναστικών, όπως τα σάλτα παρά τα περισσά κιλά του. Ο Ακρόιντ είναι επίσης κουλ με χορευτικές δεξιότητες, αλλά και φωνητικές. Τα εύσημα στον διευθυντή φωτογραφίας του Στέφεν Μ. Κατζ, αλλά και στην ομάδα των ειδικών εφέ. Να προσθέσω την ερμηνευτική παρουσία της επίσης κουλ μυστήριας γυναίκας και πρόσφατα χαμένης Κάρυ Φίσερ και του νεοναζί Χένρι Γκίμπσον. Τέλος το σάουντρακ είναι διαχρονικό πια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s