ΜΕ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟ ΤΗΕ DINNER


(αναδημοσίευση από την «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ» ,22/5/2017)

ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΜΟΝΟΜΑΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ

Ποιός φοβάται την Βιρτζίνια Γούλφ

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

Η ταινία Τhe Dinner, που βασίζει το σενάριό της σε ενα πολύκροτο best seller του Χέρμαν Κοχ, αφορά σε ένα δείπνο στο οποίο συμμετέχουν δυο ζευγάρια. Προσπαθούν να καλύψουν την τρομερή ταραχή που έχουν εξαιτίας προσωπικών προβλημάτων, μιλούν συνεχώς και ακατάπαυστα για ασήμαντα πράγματα, στην κυριολεξία φλυαρούν, αλλά παρόλα αυτά δε θα αποφύγουν την τελική έκρηξη. Έτσι, λοιπόν, μεταφερόμαστε σε ένα είδος κινηματογράφου όπου οι βασικοί ήρωες «μονομαχούν» με τα λόγια, με τα  οποία προσπαθούν είτε να παγιδέψουν τους άλλους είτε να τους αποκαλύψουν. Ανακαλύπτουμε μια σειρά γνωστών και λιγότερο γνωστών ταινιών που διαχειρίζονται αυτό το θέμα. Κινηματογραφικές δημιουργίες, λοιπόν, που λειτουργούν πολλές φορές και αστυνομικά, αλλά ιδίως αποκαλύπτουν μεγαλοαστικές αποκλίσεις, αποφλοιώνουν συμπεριφορές, καταγράφουν αποκρύψεις και στρεβλώσεις, λειτουργώντας ως μια μεγάλη χαίνουσα τρύπα όπου κατασκηνώνουν κενά και τρόποι ζωής και, ταυτόχρονα, μυστικά και ψέματα.

ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ

Είναι φανερό πως κάποιες φορές τα σενάρια προέρχονται από θεατρικά έργα που λειτουργούν πιο δυναμικά με την διαχείριση ενός συνεχούς λόγου. Άλλες φορές, οι καταγωγές δεν είναι θεατρικές. Ο Έντουαρντ Άλμπι έγραψε το πολύκροτο θεατρικό του έργο Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;  και ο Μάικ Νίκολς  γύρισε την ταινία όπου δυο ζευγάρια (Ρίτσαρντ Μπάρτον-Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Τζορτζ Σίγκαλ-Σάντι Ντένις) έχουν συνεχείς συζητήσεις και αντιπαραθέσεις με όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Υπάρχει κάποιο μυστήριο σε όλη αυτή την ιστορία, το οποίο θα αποκαλυφθεί στο τέλος .

Το θεατρικό του Άντονι Σάφερ Σλουθ θα γυρίσει ταινία στα 1972 ο Τζόζεφ Μάνκιεβιτς (το σύγχρονο ριμέικ είναι ασήμαντο). Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από ένα αστυνομικό μυστήριο και οι δυο κορυφαίο Βρετανοί πρωταγωνιστές (σερ Λόρενς Ολίβιε – Μάικλ Κέιν) μονομαχούν συνεχώς με τα λόγια, λειτουργούν ως η γάτα με το ποντίκι, ως την τελική αποκάλυψη.

Σλούθ

Από ένα θεατρικό έργο των Ματιέ ντε λα Πορτ και Αλεξάντρ ντε λα Πατελιέ προκύπτει η ταινία Για όλα φταίει το όνομά σου, την οποία σκηνοθέτησαν οι συγγραφείς. Όλη η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τις έντονες λογομαχίες μιας οικογένειας που μαλώνει για το αν ένα παιδί που θα γεννηθεί πρέπει να ονομαστεί Αδόλφος, δεδομένου ότι το όνομα παραπέμπει άμεσα στον Χίτλερ. Μέσα από τους καυγάδες θα αποκαλυφθούν πολλά σοβαρά μυστικά.

ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ

Ο κορυφαίος Ευρωπαίος δημιουργός Ρόμαν Πολάνσκι θα εντυπωσιαστεί από ένα θεατρικό έργο που ταιριάζει απόλυτα στην προβληματική του, που είναι σαρκαστική και πεσιμιστική: Στον Θεό της σφαγής λοιπόν συγκρούονται έντονα δια του λόγου δυο ζευγάρια σχετικά με το τι συνέβη με ένα μικρό ζωάκι και το ποσοστό της ευθύνης που έχει ο μικρός γιος του ενός (ζεύγους). Το άκρως ειρωνικό τέλος καθορίζει και την οπτική του δημιουργού πάνω στη μεγαλοαστική ηλιθιότητα, που σκηνοθετεί διαφορές για λόγους εκτόνωσης.

Ο θεός της σφαγής

Ο γνωστός διανοούμενος Αμερικανός σκηνοθέτης Νιλ Λαμπιούτ στο Γείτονες και εραστές αξιοποιεί συνεχώς τον λόγο για να αποδείξει την υποκρισία κάποιων “καλλιεργημένων” ζευγαριών, που εξαπατούν ο ένας τον άλλο μέσα από τις ερωτικές τους παρεκτροπές.

ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΥΨΗΛΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ

Μια εξαιρετική γαλλική ταινία με γνωστούς ηθοποιούς είναι το Και αν ζούσαμε όλοι μαζί; του Στεφάν Ρουμπελίν. Μια ομάδα φίλων μεγάλης ηλικίας, που νιώθουν τη βαριά σκιά της απειλής των γηρατιών και του θανάτου, αποφασίζουν να μείνουν όλοι μαζί σε ένα σπίτι για να προσφέρουν ενέργεια ο ένας στον άλλο. Καθ’οδόν αποκαλύπτονται πολλά μυστικά, παρεκτροπές αλλά και κρυμμένες ερωτικές έλξεις σε μια πολύ γλυκιά ταινία.

Κι αν ζούσαμε όλοι μαζί

Ο Δανός σκηνοθέτης Μπο Βίντερμπεργκ στη βραβευμένη του ταινία Οικογενειακή γιορτή δείχνει εξαιρετικά τη σύνθεση, την οργάνωση αλλά και τη διάλυση ενός τραπεζιού, που περιλαμβάνει συγγενείς και φίλους. Μέσα από έναν λόγο ρέοντα, επιθετικό αλλά και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό, αποφλοιώνονται όλες οι υποκριτικές σχέσεις.

Ένας Έλληνας σκηνοθέτης,που διαχειρίζεται ιδιαίτερα το λόγο ως μέσο αποκάλυψης των πραγματικών χαρακτήρων των ηρώων του, είναι ο Γιάννης Οικονομίδης. Πιο χαρακτηριστική ταινία του είναι το Σπιρτόκουτο, όπου εκκωφαντικές φωνές και ύβρεις διαταράσσουν τη δήθεν γαλήνη ενός μικροαστικού σπιτιού στην καλοκαιρινή, καιόμενη Αθήνα. Τα ίδια συμβαίνουν και στο πολύ σκληρό φιλμ Με την ψυχή στο στόμα.

Η Αθηνά-Ραχήλ Τσαγγάρη στη γνωστή βραβευμένη ταινία της Σεβαλιέ τοποθετεί έξι άνδρες μέσα σε ένα γιωτ που παθαίνει βλάβη. Μιλούν συνεχώς μεταξύ τους, συγκρούονται, αντιπαρατίθενται, καλύπτονται και στο τέλος, σε μια πολύ μελαγχολική σκηνή, αποκαλύπτονται πλήρως.

ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΣΤΥΛ

Κάποιοι μεγάλοι σκηνοθέτες πιστεύουν σε αυτό το στυλ και το εφαρμόζουν απόλυτα. Υπάρχει μια εξαιρετική ασπρόμαυρη ταινία του Γάλλου μοραλίστα Ερίκ Ρομέρ, το Μια νύχτα με τη Μοντ. Ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν βρίσκεται για ένα ολόκληρο βράδυ με τη Φρανσουάζ Φαμπιάν (Μοντ), και εκεί, με ένα συνεχή και πυκνό διάλογο και διάφορα επιχειρήματα, ο ένας επιτίθεται ερωτικά και η άλλη αμύνεται συνεχώς. Τελικό αποτέλεσμα: δεν συμβαίνει η ερωτική ένωση αλλά υπάρχει η απόλαυση των εξαιρετικών επιχειρημάτων.

Ο Αμερικανός δημιουργός Σίντνεϊ Λιούμετ μας προσφέρει μια πολύ συναρπαστική ταινία λόγου, ένα ψυχολογικό θρίλερ: το Αυτή είναι η ιστορία μου, με τους Σον Κόνερι, Τρέβορ Χάουαρντ, Ίαν Μπάνεν. Ο Σον Κόνερι  αστυνομικός σε ένα τμήμα, επιχειρεί μέσα από μια ανάκριση ουσιαστικά να μάθει το χαρακτήρα και τα βαθύτερα κίνητρα ενός υπόπτου. Όμως, η κατάσταση γυρίζει μπούμερανγκ σε μια ταινία που πρέπει οπωσδήποτε να δείτε.

Να θυμίσω την πολύ σπουδαία ταινία του Τζον Φρανκενχάιμερ Επτά μέρες του Μαίου, που γενικά μπορεί να χαρακτηριστεί βασικά ως μια ταινία λόγου. Ξεχωρίζω, πάντως, τη σεκάνς με τα επιχειρήματα και τα αντεπιχειρήματα που ανταλλάσσουν μεταξύ τους ο πραξικοπηματίας στρατηγός (Μπαρτ Λάνκαστερ) και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ (Φρέντρικ Μαρτς).

Οικογενειακή γιορτή

Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Ακόμη, να συμπεριλάβω την βρετανική ταινία του Πίτερ Γκλένβιλ Ο φυλακισμένος, με τον σερ Άλεκ Γκίνες ο οποίος δέχεται ερωτήσεις από έναν ανακριτή (Τζακ Χόκινς) σε μια χώρα που δεν κατονομάζεται. Ουσιαστικά, ο ανακριτής επιχειρεί να μάθει τα βαθύτερα κίνητρά του.

Δεν θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τις Σκηνές από ένα γάμο του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, που κατά κάποιο τρόπο είναι κι αυτή μια ταινία λόγου: οι πρώην σύζυγοι, μέσα από συνεχείε συζητήσεις και επιχειρήματα, προσπαθούν να δουν αν υπάρχουν πιθανότητες επανένωσης.

Ακόμα, να σημειώσω την πολύ καλή ταινία Το παιχνίδι της μοναξιάς με τους διακεκριμένους ηθοποιούς Ρόμπερτ Μίτσαμ και Σίρλεϊ Μακλέιν. Σε ένα δωμάτιο, οι δυο τους μιλούν συνεχώς, προσπαθούν να γίνουν ζευγάρι αλλά η δυσκολία είναι μεγάλη, όπως όλες οι καταστάσεις δημιουργίας και σύνθεσης.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s