ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«Τ’ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ» του Τονίνο Βαλέριαπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Ένας πιστολάς, ο Μπόρεγκαρντ, με αρκετές «ανδραγαθίες» στο ενεργητικό του, καθότι υπερασπιζόταν πάντα το δίκαιο, θέλει να αποσυρθεί ταξιδεύοντας στην Ευρώπη. Οι αμερικανοί πάντα θα ψάχνουν την μάνα τους, την Ευρώπη. Αν και το αμερικάνικο όνειρο βρίσκεται στη Δύση, εξ ου και δυτικό ή καπιταλιστικό, εντούτοις καταλήγει νοσταλγικά στην Ανατολή, καθότι η γη είναι σφαιρική.Την ίδια στιγμή ένας νεαρός με περίσσευμα νεανικού θράσους,  επιδέξιος πιστολάς, αλλά με σεβασμό απέναντι στον Μπόρεγκαρντ, του προτείνει μια ηρωική αποχώρηση από την ενεργό δράση. Ήτοι να τα βάλλει με μια ένοπλη ομάδα 150 ανδρών με το όνομα «άγρια συμμορία». Εδώ έχουμε αναφορά στην «Άγρια Συμμορία» του Σαμ Πέκινπα, αλλά και στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος, αφού η συμμορία υπερασπίζεται κάποιους που, ξεπλένουν κλεμμένο χρυσό σε ένα παλιό ορυχείο. Μια ιστορία, επική, με χιούμορ, γοητεία και φυσικά αβανταδόρικη. Ευθύς εξαρχής το όλο εγχείρημα των Σέρτζιο Λεόνε, Φούλβιο Μορσέλα, Ερνέστο Γκαστάλντι των σεναριογράφων, αλλά κυρίως του σκηνοθέτη Τονίνο Βαλέρι έχει τη συναίνεσή μας. Προηγείται βέβαια η συγκατάθεσή μας προς τους ήρωες της ιστορίας, του βετεράνου και θρύλου της εποχής της Άγριας Δύσης Τζακ Μπόρεγκαρμτ, -όχι βέβαια πως τώρα δεν είναι άγρια,-και του γοητευτικά θρασύ Κανένα. Με το Ομηρικό όνομα Κανένας, κυκλοφορεί ο νεαρός πιστολάς της ιστορίας.

Το γουέστερν έχει σημαδέψει όχι μόνον το αμερικάνικο σινεμά, αλλά και το παγκόσμιο. Γιατί σε όλον τον  κόσμο, τουλάχιστον οι άρρενες τρελαινόταν για τα γουέστερν.

Μικροί όλοι θέλαμε να έχουμε ένα πιστόλι και κυρίως την επιδεξιότητα στη χρήση, όπως οι γνωστοί «καουμπόιδες» . Βέβαια τότενες δε γνωρίζαμαν τι εστί θάνατος, αλλά αυτό για άλλη φορά. Ναι, μικροί είχαμε την ανάγκη από πρόσωπα πρότυπα, πρόσωπα ήρωες που, θα θέλαμε να τους μοιάσουμε. Όταν μεγαλώσαμε, σαν πολίτες πια, αναζητούσαμε τον κατάλληλο πολιτικό, τον ηγέτη που, θα μας παραδειγματίσει, θα μας εμπνεύσει και θα μας οδηγήσει. Ξαναείδα με πολύ χαρά, «Τ’ Όνομά Μου Είναι Κανένας», μια ταινία των παιδικών μου χρόνων και βέβαια κατάλαβα καλύτερα τα πράγματα. Η ανθρώπινη ανάγκη, κυρίως του μέσου πολίτη, να υπάρχει κάποιος που θα μας σώσει. Η τελευταία ελπίδα, ο θεός. Όμως εδώ έχουμε καταστρατηγήσει προ πολλού το «μην αναφέρεις το όνομα του θεού σου επί ματέω». Ο θεός δεν είναι ανεξάντλητος, μην τον σπαταλάμε για νίκη της ομάδας μας ή στις εξετάσεις του σχολείου μας. Εξάλλου μπορεί κι Αυτός, όπως ο Μπόρεγκαρντ, μετά από τόσες ανδραγαθίες- αγαθοεργίες και βλέποντας πως ο κόσμος δεν αλλάζει, να θέλει να αποσυρθεί. Αφού λοιπόν απορρίπτω την ιδέα της καθημερινή κατανάλωσης του θεού, μας μένουν οι αληθινοί γήινοι ήρωες στην καθημερινότητα, ή τουλάχιστον μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι. Και επειδή η έλλειψη και στην καλύτερη περίπτωση η πενία ανδρών με ήθος, με ηρωισμό, με αυταπάρνηση, με θέληση και ενδιαφέρον για το κοινό καλό είναι δεδομένη, καταφεύγουμε στους μυθοπλαστικούς ήρωες. Και στην καλύτερη περίπτωση σε ήρωες του παρελθόντος με νοσταλγική διάθεση. Για δείτε τους σύγχρονους πολιτικούς στις ΗΠΑ, δε θα βρείτε πια ούτε στο ελάχιστο Άμπρααμ Λίνκολν. Δείτε στην Ελλάδα, ούτε καν Πλαστήρα δεν έχουμε σήμερα. Να μην πάω σε Καποδίστρια κι ακόμη πιο πίσω. Καλός ο Σημίτης, αλλά δεν έχει συνεργάτες. Καλός ο Καραμανλής αλλά δεν έχει συνεργάτες. Λέγανε. Για να έρθει το γιόμα του χρόνου και να δούμε καθαρά, πόσο λίγοι, στην επιεικέστερη εκδοχή, ήταν όλοι τους, από Εθνάρχη και Ανδρέα, μέχρι τις συχνές αλλαγές της τελευταίας δεκαετίας με προσκλήσεις παικτών πάγκου, που αδυνατούν να σηκώσουν το βάρος της εθνικής φανέλας. Έτσι λοιπόν ο κόσμος, ο μέσος πολίτης χωρίς αυτοπεποίθηση καταφεύγει σε κινηματογραφικούς ήρωες που, ικανοποιούν το φαντασιακό του. Ναι ρε, ο Μπόρεγκαρντ και ο Κανένας, πέρα από τον όποιο ψυχαγωγικό χαρακτήρα, έχουν και τη χροιά του τίμιου και ηρωικού. Θα μπορούσε ο Τσίπρας, τουλάχιστον να κάνει μια ηρωική έξοδο, αν όχι όπως οι Μεσολογγίτες, τουλάχιστον όπως ο Μπόρεγκαρντ, ή ο Κανένας με το θράσος του να δίνει ελπίδα και όχι μαυρίλα και απογοήτευση. Θα μου πείτε και γιατί να έχουμε ανάγκη από ήρωες, ηγέτες και θεούς; Έλα μου ντε. Είμαστε πολύ μικροί για μεγάλα πράματα λέει ο φίλος μου ο Στέλιος και φυσικά και οι πολιτικοί μας πριν από μας, συμπληρώνω. Αξιοσημείωτες οι αναφορές τιμής του Τονίνο Βαλέρι σε Σαμ Πέκινπα όπως προανέφερα, Όρσον Γουέλς «Η Κυρία από τη Σαγκάη».

Μια άψογη αισθητικά και ιδεολογικά δουλειά τόσο του Βαλέρι στη σκηνοθεσία, όσο και των Αρνάντο Νανούτσι-Τζιουζέπε Ρουτζολίνι  στη φωτογραφία και φυσικά του μεγάλου Ένιο Μορικόνε στην μουσική. Οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες υποδύονται υποδειγματικά από τον σπουδαίο βετεράνο Χένρι Φόντα και τον νέο τότε Τέρενς Χιλ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s