ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«Τ’ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ» του Τονίνο Βαλέριαπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Ένας πιστολάς, ο Μπόρεγκαρντ, με αρκετές «ανδραγαθίες» στο ενεργητικό του, καθότι υπερασπιζόταν πάντα το δίκαιο, θέλει να αποσυρθεί ταξιδεύοντας στην Ευρώπη. Οι αμερικανοί πάντα θα ψάχνουν την μάνα τους, την Ευρώπη. Αν και το αμερικάνικο όνειρο βρίσκεται στη Δύση, εξ ου και δυτικό ή καπιταλιστικό, εντούτοις καταλήγει νοσταλγικά στην Ανατολή, καθότι η γη είναι σφαιρική. Συνέχεια

Advertisements

ΟΙ ΠΙΟ ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ


Baise moi

Επιλογή Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου

Καλοκαίρι, ψάχνοντας για δροσιές ,συναντούμε τον  τολμηρό (ποιοτικό όμως) αισθησιακό κινηματογράφο (προσοχή, όχι πορνό) με μια επιλογή  των δέκα καλύτερων  φίλμ όλων των εποχών. Αρχίζω από  το δέκα και όσο προχωράμε προς το ένα τα θέματα γίνονται πιο τολμηρά όσο και σε απεικονιστικό επίπεδο. Το νούμερο ένα είναι το απόλυτο must.

10. 9½  εβδομάδες του Αντριαν Λάϋαν

9.Τολμηρές ιστορίες  του Βαλέριαν Μπορόβζυκ Συνέχεια

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ «Η ΒΟΗΘΟΣ»


(Αναδημοσίευση από την «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»,14/5/2017)

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΝΕΚΡΟΥΣ

Η έκτη αίσθηση

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Στην ταινία του τρομερού παιδιού του γαλλικού σινεμά Ολιβιέ Ασαγιάς, η βασική ηρωίδα συνομιλεί με φαντάσματα κι αυτό αμέσως μας επαναφέρει σε μια μυθολογία ιδιαίτερα προσφιλή στα σενάρια του σινεμά στα τελευταία χρόνια: οι βασικοί ήρωες κάποιων ταινιών βλέπουν νεκρούς λες και είναι ζωντανοί και συνομιλούν μαζί τους. Κάποιες φορές το γνωρίζουν και άλλες όχι. Μπορεί αυτή η μυθολογία να εμπεδώθηκε τα τελευταία χρόνια στην 7η Τέχνη, ιδίως μετά την εμφάνιση της Έκτης Αίσθησης, μπορεί πια στην εποχή μας να έχουν διαμορφωθεί οι σχολές του αμερικανικού και του ιαπωνικού τρόμου πχ Ring, οι ρίζες όμως είναι βαθιά χωμένες στο χρόνο. Στο κλασικό ασπρόμαυρο βρετανικό φιλμ του Τζακ Κλέιτον Μια μορφή στο παράθυρο, που το ελληνικό κινηματογραφικό περιοδικό Σινεμά ψήφισε ως την καλύτερη ταινία τρόμου όλων των εποχών, οι ένοικοι μιας βικτωριανής κατοικίας νιώθουν, ακούν και βλέπουν την παρουσία άλλων προσώπων, που όμως είναι νεκρά.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ

Είχαμε αρκετές ταινίες με σπίτια όπου οι νέοι ένοικοί τους δε μπορούσαν να ησυχάσουν εξαιτίας των παλιών νεκρών ενοίκων. Επ’αυτού, μάλιστα, προέκυψαν και μερικές κατάμαυρες, όμορφες κωμωδίες. Ο Τιμ Μπέρτον γύρισε τον Σκαθαροζούμη, όπου συμβαίνουν πολλά μακάβρια αλλά και κωμικά. Ο Αλεχάντρο Αμεναμπάρ, με την ισπανική αίσθηση του τρόμου, μας πρόσφερε τους Άλλους με πρωταγωνίστρια τη Νικόλ Κίντμαν. Η ταινία εμφανίζει χαρακτηριστικές ομοιότητες με το Μια μορφή στο παράθυρο: τα μικρά παιδιά των νέων ενοίκων ενός σπιτιού ακούν ήχους, φωνές και ψιθύρους. Η αφήγηση της ταινίας έρχεται από την πλευρά των νεκρών.

Μια μορφή στο παράθυρο

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ

Αφήγηση και βλέμμα από την πλευρά των νεκρών έχουμε βασικά στο αριστουργηματικό βραβευμένο φιλμ του Άντριαν Λάιν Ξύπνημα στον εφιάλτη με τον Τιμ Ρόμπινς. Εδώ ο βασικός ήρωας, πολεμιστής του Βιετνάμ, πάσχει από τρομερούς εφιάλτες. Και ο ίδιος και εμείς κάποτε θα πληροφορηθούμε πως τελικά είναι η αγωνία ενός νεκρού να μην αφήσει αυτόν τον κόσμο. Στα πλαίσια αυτής της θεματολογίας, ο Αμερικανός Γκάρι Σέρμαν υπέγραψε ένα μίνι αριστούργημα, τον Τρόμο στην πόλη με τον Τζέιμς Φαρεντίνο. Ωστόσο, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, μια φράση θα κάνει το γύρο όλου του κόσμου: “βλέπω νεκρούς ανθρώπους”. Το εξομολογείται στη μητέρα του ο μικρός ήρωας της Έκτης αίσθησης του Νάιτ Σιάμαλαν. Μεταξύ των νεκρών είναι και ο ψυχίατρός του (Μπρους Γουίλις), με τον οποίο βλέπονται και συζητούν αρκετά.

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΑΡΧΕΤΥΠΟ

Όλα, βέβαια, ξεκινούν από μια κορυφαία σεξπιρική τραγωδία, σχόλιο για τη διεφθαρμένη πολιτική, το σφετερισμό της εξουσίας, τον πόθο του άλλου. Είναι, βέβαια, ο Άμλετ, όπου βασικός ήρωας, γιος του νεκρού βασιλιά της Δανιμαρκίας, βλέπει συνεχώς το φάντασμα του πατέρα του που τον πληροφορεί ότι τον σκότωσε ο θείος του. Έτσι, αρχίζει η διαδικασία της εκδίκησης. Οι κυριότερες ταινίες γύρω από την ιστορία του Άμλετ εχουν τις υπογραφές των σερ Λόρενς Ολίβιε, Γκριγκόρι Κόζιντσεφ (που θεωρείται η καλύτερη), Φράνκο Τζεφιρέλι και Μάικ Αλμερέιντα (Άμλετ 2000).

Αόρατος εραστής

ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Όταν η φαντασία έχει υψηλή δυναμική, τότε συμβαίνουν αυτά που παρακολουθούμε στην οσκαρική ταινόα του Ντέιβιντ Ζούκερ Αόρατος εραστής. Η ηρωίδα (Ντέμι Μουρ) όχι μόνο βλέπει τον νεκρό σύζυγό της (Πάτρικ Σουέιζι), όχι μόνο κάνουν παθιασμένο έρωτα μαζί, αλλά μένει και έγκυος.

Η λάμψη

Στην πολύκροτη Λάμψη του Στάνλεϊ Κιούμπρικ από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ, ο βασικός ήρωας (Τζακ Νίκολσον) μέσα στο απομονωμένο ξενοδοχείο βλέπει ολοζώντανες φιγούρες προηγούμενων πελατών και υπαλλήλων του που έχουν πεθάνει. Πολλές φορές, ένας νεκρός από έγκλημα δίνει σήματα, εμφανίζεται κατά κάποιον τρόπο για να υποδείξει τον χώρο που είναι κρυμμένο το πτώμα του. Έτσι, έχουμε την ταινία Οι ψίθυροι των πνευμάτων, με το πτώμα ενός κοριτσιού να είναι κρυμμένο μέσα σε έναν τοίχο. Ένα πολύ σημαντικό φιλμ σε αυτή τη θεματολογία υπογράφεται από τον Ρόμπερτ Ζεμέκις: στο Ένοχο μυστικό, λοιπόν, ένας ευυπόληπτος οικογενειάρχης (Χάρισον Φορντ) έχει δολοφονήσει μια νεαρή φοιτήτρια, το πτώμα της οποίας βρίσκεται σε μια λίμνη και, τελικά, χάρη στις ενέργειες της νεκρής, ανακαλύπτεται η αλήθεια και ο ένοχος. Από τις πιο συλλεκτικές ταινίες του είδους της επαφής με νεκρούς υπάρχει μια άγνωστη αλλά υπέροχη δραματική και ρομαντική ταινία του Ντίνο Ρίζι: στην Ερωτική οπτασία, με τους Μαρτσέλο Μαστρογιάννι και Ρόμι Σνάιντερ, η ιστορία ενός τύπου σε ψυχιατρείο και μιας όμορφης νοσοκόμας είναι ουσιαστικά η περίπτωση “νεκρού” προσώπου που εμφανίζεται ζωντανό. Αλλά, βέβαια, και στη Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Ντίκενς εμφανίζεται ένα φάντασμα που συνετίζει τον φιλάργυρο ήρωα Σκρουτζ και τον αναγκάζει να επανεξετάσει τις πραγματικές αξίες της ζωής. Έγιναν πάρα πολλές ταινίες πάνω σε αυτό το θέμα. Δειγματοληπτικά, θα αναφερθώ στο Πάρτι φαντασμάτων του Ρίτσαρντ Ντόνερ. Και, βέβαια, οι ανάλογες ιστορίες συνεχίζονται μια και τις λατρεύει το σύγχρονο σινεμά.