«Η ΕΝΟΧΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ»


 

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 14/5/2017)

Εγκυμοσύνες στο Μοναστήρι

Του Στράτου Κερσανίδη

Η Μανίλντ Μπολιέ προσφέρει τις υπηρεσίες της ως νοσηλεύτρια σε ένα πρόχειρο νοσοκομείο του Γαλλικού Ερυθρού Σταυρού στην Πολωνία το 1945, για τους Γάλλους τραυματίες οι οποίοι επιστρέφουν στην πατρίδα. Μια νεαρή καλόγρια από τη γειτονική μονή καταφθάνει εκεί και ζητά τη βοήθεια και την εχεμύθειά της. Η Ματίλντ την ακολουθεί και βρίσκεται μπροστά κάτι απίστευτο. Οι περισσότερες από τις καλόγριες βρίσκονται σε στάδιο προχωρημένης εγκυμοσύνης.

«Η ιστορία αυτών των μοναχών είναι απίστευτη», λέει η Αν Φοντέν, η οποία σκηνοθέτησε την ταινία «Η ενοχή των αθώων» (Les innocentes), ο τίτλος της οποίας καταδεικνύει με ακρίβεια το συναίσθημα που νιώθουν οι δυστυχισμένες αυτές καλόγριες.  Νιώθουν ενοχές, επειδή έχασαν την παρθενία τους, παρά το γεγονός πως είναι αθώες.

Πως μπορεί η Ματίλντ να βοηθήσει αυτές τις υπάρξεις οι οποίες αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και εναποθέτουν όλες τους τις ελπίδες στο θεό; Κάτι δύσκολο για μια χειραφετημένη γυναίκα η οποία βρίσκεται στον αντίποδα των γυναικών που καλείται να βοηθήσει. Από τη μια η τυφλή πίστη στο θεό και από την άλλη μια χειραφετημένη γυναίκα, κομουνίστρια και άθεη. Βέβαια το πρόβλημα υπάρχει και πρέπει να αντιμετωπιστεί. Πως όμως μπορεί να γίνει αυτό; Η Μαρία, μια από τις μοναχές, η οποία μπήκε στο μοναστήρι έχοντας μια σχετική εμπειρία από την κοσμική ζωή γίνεται το ‘κλειδί’ με το οποίο η Ματίλντ θα καταφέρει να προσεγγίσει τις υπόλοιπες καλόγριες και να προσφέρει τη βοήθειά της που τόση ανάγκη την έχουν. Δυο γυναίκες διαφορετικές οι οποίες συγκρούονται με τα όσα πιστεύουν, οι οποίες αντιμετωπίζουν κατάματα τις αμφιβολίες και τις βεβαιότητές τους. Είναι χαρακτηριστική η απάντηση της Μαρίας στη Ματίλντ όταν τη ρωτά για την πίστη της κι εκείνη της απαντά πως ζει 24 ώρες μέσα στην αμφιβολία και ένα λεπτό στην απόλυτη πίστη.

Είναι μια αληθινή ιστορία η οποία βασίζεται σε σημειώσεις της Ματίλντ Πολιάκ που πήρε η Αν Φοντέν και μετέφερε στο σινεμά. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι πως η γαλλίδα σκηνοθέτιδα δημιούργησε από αυτές μια ταινία που δεν είναι δυνατόν να μην αρπάξει το θεατή από το μανίκι και να τον κρατήσει στη θέση του, προσηλωμένο στην οθόνη. Αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις εξωτερικές και εσωτερικές, η δύναμη της πίστης που καμιά φορά αγγίζει τα όρια του παράλογου. Ατμόσφαιρα υποβλητική, μοναστήρι, ψαλμωδίες, σκοτεινοί διάδρομοι, χιόνι, πρόσωπα φοβισμένα. Γυναίκες, τα αδύναμα θύματα του πολέμου και της μανίας των νικητών. Ο Κόκκινος Στρατός προελαύνει και απελευθερώνει τμήματα της Ευρώπης από τους ναζί. Ελευθερωτές εκδικητές που μετατρέπονται σε τέρατα. Βέβαια η Φοντέν πολύ σοφά, αφηγείται με διακριτικότητα και δεν πέφτει στην παγίδα της εύκολης αντικομουνιστικής προπαγάνδας. Άλλωστε η ηρωίδα της είναι κομουνίστρια. Εκείνο που την ενδιαφέρει είναι οι γυναίκες-θύματα, οι εμμονές τους, η πίστη τους. Η σχέση ανάμεσα στη Μαρία και τη Ματίλντ, μια διαλεκτική σχέση όπου δύο αντίθετοι πόλοι συγκρούονται και τελικά συντίθενται.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s