ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ


 

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 7/5/2017)

του Στράτου Κερσανίδη

Το θέμα της ταινίας «Όταν τελειώσει ο έρωτας» (L’ economie du couple), του Γιοακίμ Λαφός είναι οι σχέσεις, ο έρωτας, ο γάμος, η οικογένεια, ο χωρισμός. Εάν υποθέσουμε ότι αυτή είναι μία σειρά πραγμάτων που συμβαίνουν με μία σχετική συχνότητα, τότε έχουμε το περίγραμμα της ταινίας. Βέβαια συνήθως υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες όπως γονείς, παιδιά, διατροφή, περιουσιακά στοιχεία κτλ.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, όταν ένα ζευγάρι με δύο παιδιά έχει φτάσει στο διαζύγιο αλλά, εξ ανάγκης, ζει κάτω από την ίδια στέγη;

Απάντηση δε δίδεται φυσικά, ούτε και υπάρχει αλλά μπορεί να επιλεγεί μία περίπτωση, του τι, ενδεχομένως, θα μπορούσε να συμβεί. Ο βέλγος σκηνοθέτης αναλαμβάνει να εξετάσει μία από αυτές τις περιπτώσεις.

Η Μαρί και ο Μπορίς χωρίζουν μετά από 15 χρόνια γάμου. Η Μαργκό και η Ζαντ είναι τα δίδυμα κοριτσάκια τους. Ο χώρος που ζουν είναι ένα σπίτι το οποίο έχει αγοραστεί με τα χρήματα της Μαρί αλλά ο Μπορίς το έχει ανακαινίσει και με προσωπική εργασία. Προς το παρόν ο Μπορίς δεν μπορεί να νοικιάσει δικό του σπίτι και έτσι το διαξευγμένο ζευγάρι με τα παιδιά τους, ζουν στο ίδιο σπίτι. Βέβαια η καθημερινότητα κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν είναι καθόλου εύκολη. Κι όταν συζητούν για το πώς θα χωριστεί η περιουσία αλλά πολύ περισσότερο πως θα μοιραστούν την επιμέλεια των παιδιών η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι.

Ο σκηνοθέτης αφηγείται μια καθημερινότητα, κάτι πολύ συνηθισμένο. Ένας παντρεμένο ζευγάρι με παιδιά το οποίο χωρίζει. Καθόλου άγνωστη κατάσταση. Είναι περιπτώσεις που, πολύ συχνά, το δίκιο δε βρίσκεται από τη μια ή από την άλλη πλευρά, είναι μοιρασμένο εξίσου. Απλά κάτι τελείωσε, κάτι το οποίο δεν προσπάθησαν ή δεν κατάφεραν να διατηρήσουν ζωντανό.

Ο Λαφός, λοιπόν, πολύ σοφά δεν παίρνει θέση. Βάζει όμως στο επίκεντρο τα παιδιά, επειδή εκείνα είναι τα πραγματικά θύματα. Η Μαργκό και η Ζαντ θέλουν να βλέπουν τους γονείς μαζί, προσπαθούν με τις μικρές τους δυνάμεις να το καταφέρουν., αλλά οι μεγάλοι είναι εκείνοι που τελικά αποφασίζουν. Η ταινία δεν είναι βαριά, δεν «πλακώνει» το θεατή. Αντίθετα κρατά μια διάθεση ελαφρότητας, χωρίς βέβαια να διακωμωδεί το πολύ σοβαρό θέμα που διαπραγματεύεται. Μοιάζει σαν «Οδηγός πώς να χωρίσετε πολιτισμένα». Όλα γίνονται στο χώρο ενός σπιτιού, οι διάλογοι είναι ρεαλιστικοί, οι ερμηνείες αρκετά ικανοποιητικές. Δεν είναι η μεγάλη ταινία, δεν έχει κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία αλλά είναι συνεπής απέναντι στο στόχο της και βλέπεται ευχάριστα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s