«ΑΓΡΙΑ ΟΝΕΙΡΑ»


 

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 7/5/2017)

Η ηθική νομιμοποίηση της παρανομίας

του Στράτου Κερσανίδη

Το νόμιμο, ή τουλάχιστον αυτό το οποίο παρουσιάζεται ως τέτοιο, δεν ταυτίζεται απαραίτητα με το ηθικό. Αντίθετα το θεωρούμενο ως παράνομο μπορεί, σε κάποιες περιπτώσεις, να είναι ηθικό, να βρίσκεται από την πλευρά του Καλού.

Στα «Άγρια όνειρα» (Mean dreams), του Νέιθαν Μορλάντο η ηθική απονομιμοποίηση αυτών που θεωρούνται ως εκπρόσωποι του νόμου, είναι πλήρης.

Ο νεαρός Γιόνας ζει με τους γονείς του σε ένα αγρόκτημα και βοηθά τον πατέρα του στις δουλειές. Όταν στο κοντινό σπίτι μετακομίζει ο αστυνόμος Γουέιν Κάραγουεϊ με την κόρη του Κάσεϊ, ο Γιόνας βρίσκει στο πρόσωπο της κοπέλας τη συντροφιά που τόσο του έλειπε. Όμως ο πατέρας της δε βλέπει με καλό μάτι τη σχέση της κόρης του με το νεαρό. Όταν ο Γιόνας θα γίνει μάρτυρας βίαιης συμπεριφοράς του Γουέιν προς την κόρη του και θα προσπαθήσει να την υπερασπιστεί, θα δοκιμάσει και ο ίδιος τη βία του αστυνομικού. Όμως ο Γουέιν εκτός από βίαιος είναι μπλεγμένος και σε  διακίνηση ναρκωτικών, μαζί με τον τοπικό αρχηγό της αστυνομίας. Όταν ο Γιόνας κλέβει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό από το διεφθαρμένο γείτονά του, προϊόν εμπορίας ναρκωτικών, θεωρεί πως μπορεί να σώσει την Κάσεϊ και τα δυο παιδιά το σκάνε. Όμως οι διεφθαρμένοι αστυνομικοί είναι αποφασισμένοι να πάρουν πίσω τα χρήματά τους και τους κυνηγούν.

Να πως αντιστρέφονται οι έννοιες των λέξεων και πως ο παράνομος (κλέφτης και φυγάς) μπορεί να βρίσκεται από την πλευρά του Καλού και να δικαιώνεται ηθικά. Ενώ ο εκπρόσωπος του νόμου βρίσκεται από την πλευρά του Κακού και του ανήθικου.

Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του καναδού σκηνοθέτη είναι ένα δραματικό θρίλερ το οποίο θέτει τα ζητήματα που προαναφέρονται αλλά αυτό που ενδιαφέρει είναι το πως το κάνει. Γιατί το σινεμά δεν είναι Κοινωνιολογία ούτε Ψυχολογία αλλά  η τέχνη ο οποία συνδυάζει τον προβληματισμό και την άποψη με την απόλαυση και την ψυχαγωγία. Κι όταν ο σκηνοθέτης συνδυάζει όλα αυτά με την καλλιτεχνική δημιουργία τότε μπορούμε να πούμε πως πέτυχε αυτό που ήθελε. Ο Νέιθαν Μορλάντο χωρίς αμφιβολία καταφέρνει να παρασύρει με την αφήγησή του, να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον με την πλοκή, τις ανατροπές και την ένταση και κυρίως να πείσει, με τους χαρακτήρες του.

Ουσιαστικοί διάλογοι, αξιοποίηση του χώρου-τοπίου ώστε να βοηθηθεί η δραματουργία, υποδειγματικές ερμηνείες.

Στέρεα υλικά τα οποία συνθέτουν μια ταινία δομημένη σωστά και ισορροπημένα, η οποία δεν υπερβάλει, ούτε υποβάλει. Το σασπένς δεν εκβιάζεται αλλά αποτελεί στοιχείο ενός σεναρίου που έχει γραφτεί με σαφήνεια, χωρίς κενά και άλματα. Η ταινία σε κερδίζει, ο σκηνοθέτης διαχειρίζεται το θέμα του με σοβαρότητα, δεν προσπαθεί να εκμαιεύσει τίποτε, απλώς αφηγείται μια ιστορία και το κάνει με τον καλύτερο τρόπο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s