ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΣΑ» του Τζιμ ΜακΜπράιταπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Πρόκειται για ριμέικ της εμβληματικής ταινίας της νουβέλ βαγκ «Με Κομμένη την Ανάσα» γυρισμένη από τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ σε σενάριο του Φρανσουά Τρυφφώ. Πάμε παρακάτω τώρα. Ο Τζες, ένας διαρρήκτης αυτοκινήτων και με ζωή ανέμελη στα όρια που επιτρέπει ή επιβάλλει το θράσος της νιότης, θα αλλάξει ρότα, όταν ερωτευτεί μια γαλλιδούλα φοιτήτρια. Όμως τα σχέδια για απόδραση από την πεζή καθημερινότητα θα σκοντάψουν, όταν σε ένα κυνηγητό με την αστυνομία θα πυροβολήσει έναν αστυνομικό. Και ενώ αυτός προσπαθεί, αφενός μεν να πείσει την Μόνικα να τον ακολουθήσει σε τούτο το ταξίδι για το σμίξιμο με το όνειρο της αιώνιας χαράς, αφετέρου να κουλαντρίσει τις οικονομικές συναλλαγές με τους ανθρώπους της παρανομίας, η αστυνομία δρασκελίζει όλο και πιο κοντά του.

Στο επίκεντρο ο έρωτας, κινητήριος μοχλός της ζωής, δρασκελιά προς το ανέφικτο, αλλά και δρόμος προς την αυτοχειρία. Δίπλα σε τούτη την καθοριστική έκφανση της ψυχοσωματικής λειτουργίας του ανθρώπου, κινούνται σε κόσμους παράλληλους, η καθεστηκυία τάξη με τους νομοταγείς πολίτες και το περιθώριο με τους μη προσαρμοσμένους έως και παράνομους. Ένας αστυνομικός έχει σκοτωθεί και διώκεται ο δράστης. Μέχρι και αεροπλάνο συμμετέχει στο κυνηγητό για τη σύλληψή του. Ίσως υπερβολικό, αλλά κατανοητό. Όμως από τι διάολο κινδυνεύουν οι πολίτες και είναι έτοιμοι να καταδώσουν; Από συναίσθηση της αναγκαιότητας για έννομη τάξη; Είναι η κρατική εξουσία ο εκφραστής του δίκιου του πολίτη; Από την άλλη, γιατί ο θεατής είναι με το μέρος του παράνομου; Γιατί στη διάρκεια της θέασης τον συνοδεύει η λειτουργία του φαινομένου Κάρπεντερ, όπου δεν συμπάσχει απλώς, αλλά εκφράζεται και κινητικά, κουνώντας πόδια και χέρια, προς συνδρομή του  μυθοπλαστικού ήρωα;

Ο ΜακΜπράιτ έφτιαξε μια πιο σπιντάτη ταινία σε σχέση με αυτήν του Γκοντάρ, μάλιστα το κομμάτι της καταδίωξης που, καταλαμβάνει σημαντικό αφηγηματικό κομμάτι, είναι πιο γεμάτο, πιο φαντεζί, πιο πιασάρικο. Ο κεντρικός ήρωας ο Τζες, είναι πιο εξωστρεφής, συχνά μάλιστα, νάρκισσος, υπερβολικός και σχεδόν επιδειξιομανής. Αντίθετα η Μόνικα έχει πιο έντονη παρουσία, σε σχέση με αυτήν στου Γκοντάρ, δείχνει να είναι περισσότερο γοητευμένη από τον παρορμητικό Τζες. Επιβιβάζεται στην τρέλα του Τζες, με πλοηγό τον αλλόκοτο έρωτα και αποπειράται την φυγή για μια στιγμή. Όμως και εδώ η λογική μπροστά στο αδιέξοδο υπερισχύει του θυμικού. Αιτία για όλα το μέλλον. Οι κανονικοί άνθρωποι, οι συνηθισμένοι καλύτερα, βλέπουν πάντα και μετά το αύριο, με πλοηγό φυσικά την ανασφάλεια. «Και όταν τελειώσουν τα λεφτά;» «Θα μ’ αγαπάς για πάντα;» Ερωτήσεις που τίθενται συχνά πυκνά και κόβουν τα φτερά των επίδοξων Ικάρων.

Καλό το δίδυμο Ρίτσαρντ Γκηρ, Βαλέρια Καπρίσκι, αλλά από τους δύο θα κρατούσα μόνο τη δεύτερη, μια και προτιμώ τον ασπρόμαυρο Μπελμοντώ κόντρα στον φαντεζί Γκηρ. Ενδιαφέρουσα η φωτογραφία με τη χρήση πολλών φίλτρων του Ρίτσαρντ  Χ. Κλάιν, αλλά και η όμορφη μουσική του Τζακ Νίτσε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s