ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ» του Ρενέ  Κλεμάναπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Οι ναζί βομβαρδίζουν το Παρίσι, ο κόσμος σε φυγή με ότι από τα υπάρχοντά του, μπορεί να μεταφέρει. Συνωστισμός πάνω σε μια γέφυρα, με αυτοκίνητα, κάρα, πεζούς. Το σκυλάκι της μικρής Πολέτ τρομαγμένο φεύγει από τα χέρια της. Ξωπίσω του τρέχουν η μικρή και οι γονείς της. Κάποιες ριπές βρίσκουν μάνα, πατέρα και το σκυλάκι. Η Πολέτ αγκαλιά με το νεκρό σκυλί της χαμένη στο πουθενά. Και κει που σκέφτομαι και μονολογώ έμπλεος μελαγχολίας και απαισιοδοξίας, τα είδα όλα δε χρειάζομαι  συνέχεια, αντικρίζω την αισιόδοξη νότα της ζωής. Η μικρή ορφανή Πολέτ μετά από σύντομη περιπλάνηση, θα συναντηθεί με τον λίγο μεγαλύτερό της Μισέλ. Τα πράγματα δείχνουν να παίρνουν μια κανονικότητα με την άτυπη υιοθεσία από την οικογένεια του Μισέλ. Από δω και πέρα αρχίζει μια ασύνειδη, ομοιοπαθητική αντιμετώπιση της απώλειας από το μικρό «ζευγάρι». Μαζεύουν σταυρούς από παντού και δημιουργούν ένα ιδιότυπο κοιμητήριο λοιπών οργανισμών, πλην ανθρώπων. Ένα παράξενο παιχνίδι και δη για παιδιά, αλλά οι επιλογές μας καθορίζονται από την ανάγκη. Και η ανάγκη λέει πως, πρέπει κάπου να διοχετευτεί ο πόνος και δη ενός ορφανού. Έστω κι αν ο πόνος αφορά ένα παιδί που, είναι η αίσθηση απουσίας, κι αυτή σύντομα σχετικά μπαίνει στο χρονοντούλαπο. Τα παιδιά με την αθωότητά τους ξέρουν καλύτερα, δεν τους απασχολούν υπαρξιακά προβλήματα της μεσηλικίας. Όλα είναι παιχνίδι, ακόμη και η ίδια η ζωή. Συγκινητικό, τρυφερό, διανθισμένο με χιούμορ, αλλά και την αναπόφευκτη μελαγχολία οι ανθρώπινες σχέσεις στα μεγάλα, όπως ο θάνατος, αλλά και στα μικρά και καθημερινά, όπως οι σχέσεις με τους γείτονες. Ο πόλεμος αφορμή για ηρωισμούς και λιποταξίες, αλλά κυρίως περίσκεψης. Η ίδια η ζωή με τις όψεις του πόνου και της ανακούφισης, της θλίψης και χαράς, της αβεβαιότητας και της ελπίδας. Το απρόοπτο και η διαχείρισή του, η απώλεια ως καταστροφή, αλλά και η ελπίδα κρυμμένη παντού, αρκεί να την εντοπίσεις. Ο Ρενέ Κλεμάν καταγράφει με ρεαλισμό την πραγματικότητα του πολέμου και των συνεπειών του, μέσα από μια ανθρώπινη συγκινητική ιστορία. Προβάλλει την ανάγκη της αλληλεγγύης, της συνδρομής όχι ως ελεημοσύνη, αλλά ως ισότιμη πράξη δούναι λαβείν. Ο μικρός Μισέλ προσφέρει την αγάπη του χωρίς υστεροβουλία και φυσικά εισπράττει και τα οφέλη της στάσης και συμπεριφοράς του. Τα παιδιά δεν έχουν την λογική της διαχείρισης των προβλημάτων, έχουν όμως θυμικό, όχι στεγνό, αλλά εμπλουτισμένο με την αφέλεια, την αθωότητα και το παιχνίδι. Εξαιρετική ασπρόμαυρη φωτογραφία του Ρμπέρ Ζιλάρ. Μουσική γλυκιάς μελαγχολίας  από Ναρτζίζο Γιέπες. Η ερμηνεία των δύο παιδιών Ζώρς Πουζούλ, Μπριζίτ Φοσσύ  μοναδική, προεξάρχουσας της μικρής.

,

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s