Via Dolorosa,με αφορμή την ταινία «Συμβόλαιο με το Θάνατο»


Στην «Κάρμεν» ακούγεται πως

ο έρωτας δίνει το νόημα στη ζωή.

Δεν είναι αλήθεια,η  προδοσία το δίνει…

Ζαν Πιέρ Μαλβίλτου Γιάννη Κιριμλίδη

Δεν γνωρίζω αν και πόσο θρησκευόμενο άτομο είναι ο Στίβεν Φρίαρς. Ωστόσο, οι αντιστοιχίες της ταινίας  με τη χριστιανική πίστη και ειδικότερα με το Θείο Δράμα είναι, για μένα τουλάχιστον, εξόφθαλμες. Ως εκ τούτου, η επιλογή της για προβολή την προηγούμενη Δευτέρα της Μεγάλης, μας εισάγει, μέσω ενός road movie με τη φόρμα του νουάρ, στο βαθύτερο νόημα των ημερών· να κατανοήσουμε δηλαδή, ότι ο θάνατος αξιώνεται μετά από μία άξια να βιωθεί ζωή, ασχέτως αναστάσεως νεκρών.   

Η αρχή των ταυτίσεων γίνεται  στο δικαστήριο, όπου διά της εξομολογήσεως–προδοσίας, ο Πάρκερ (Terrence Stamp) συντάσσεται με το Χριστό-εξουσία  και αποτάσσεται τον Σατανά-υπόκοσμο (τώρα, το κατά πόσο διακριτές είναι αυτές οι δύο έννοιες, αποτελεί άλλου παπά ευαγγέλιο, ιδιαίτερα στην παρ΄ ημίν συγκυρία). Ακολουθεί  ένα χρονικό άλμα. Παρακολουθούμε μία εξόδιο πομπή στην ισπανική επαρχία, σεκάνς η οποία αποτελεί την αρχή της τελικής του φιλμ. Στον ενδιάμεσο χρόνο, η αφήγηση της ταινίας γίνεταιι γραμμική.

Η έμπρακτη μεταμέλεια εξασφαλίζει στον Πάρκερ μία δεκαετή περίοδο χάριτος, την οποία εκμεταλλεύεται για τη σωτηρία της ψυχής του. Εγκαθίσταται σε μία αγροικία της άνυδρης ανδαλουσιανής υπαίθρου, που παραπέμπει ευθέως στην τοπιογραφία των Αγίων Τόπων. Διαβάζει βιβλιοθήκες ολόκληρες. Ασκεί το πνεύμα του στην εγκαρτέρηση, στην αποδοχή του θνητού της ύπαρξης και στο αναπόφευκτο τέλος, έτοιμος να πληρώσει το τίμημα του προπατορικού αμαρτήματος-προδοσίας.

Ψυχικά έτοιμος λοιπόν, όταν έρχεται η ώρα, πορεύεται την Οδό του Μαρτυρίου. Συλλαμβάνεται στην ισπανική Γεσθημανή, μετά από αδράνεια του αστυφύλακα-μαθητή του και απάγεται βιαίως από τους σταυρωτήδες των φαρισαίων-υποκόσμου. Παραιτείται σχεδόν απόλυτα από κάθε απόπειρα αντίστασης ή διαφυγής. Αντίθετα, «προφητεύει», ότι η Οδός του Μαρτυρίου τελειώνει στο Παρίσι-Γολγοθά. Διευκολύνει τα σχέδια των απαγωγέων του, διασχίζοντας τη Via Dolorosa υπό την απειλή των όπλων τους με ακούσια συνοδοιπόρο τη Μάγκυ-Μαγδαληνή.

Παρά ταύτα, όσο και ν΄ αποδεχθείς τη μοίρα σου, όσο προετοιμασμένος να είσαι, την κρίσιμη στιγμή μπορεί να σου ξεφύγει ένα «παρελθέτω απ΄ εμού το ποτήριον τούτο», όταν αποχωρείς νωρίτερα του προσδοκωμένου.

Η Μάγκυ-Μαγδαληνή θα επιζήσει να διηγηθεί την ιστορία.  Θα στιγματίσει στην αιωνιότητα τελώνες, γραμματείς και φαρισαίους και όσους εκείνη την εποχή «διάβαζαν» ή «ένιπταν τας χείρας» τους εκτελώντας άκριτα εντολές ανωτέρων.

Ο Νόμος-Πιλάτος  βουβός, παρών ως γραφέας ληξιαρχείου. Καταγράφει στους νεκρούς και τον αμφιρρέποντα απαγωγέα Μάϊρον (Tim Roth). Ενώ, τακτοποιεί, με συνοπτικές διαδικασίες, την εκκρεμότητα του κυνικού Μπράντοκ (John Hurt) .

Η ταινία κλείνει με την νεκρώσιμη πομπή να παρίσταται στον ενταφιασμό του Πάρκερ στην κρύπτη-σπήλαιο. Η τελευταία σφραγίζεται με λίθους και εγκαταλείπεται αφρούρητη, διότι ουδείς «ιουδαίος»  ενδιαφέρεται πλέον για το σώμα του.

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s