ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ : «ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ»


BLADE RUNNER

Σήμερα ,31 Μαρτίου, στις 22:οο  στο ΒΑΚΟΥΡΑ 1

κριτική του Μανώλη Κρανάκη (Cine.gr)

Το Blade Runner δεν ήταν ποτέ μόνο μια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Αντίθετα με όσα περίμενε το μαζικό κοινό μετά την επιτυχία του Πολέμου των Άστρων, ο Ρίντλεϊ Σκοτ είχε στο νου του κάτι τελείως διαφορετικό από μια περιπέτεια που διαδραματίζεται στο μέλλον.

Δεν ήταν μόνο η εικόνα ενός βροχερού Λος Αντζελες, περισσότερο ρετρό παρά φουτουριστική. Ούτε μόνο η αντιηρωϊκή περσόνα του Χάρισον Φορντ, που απείχε εκατομμύρια έτη φωτός από την ποπ μυθολογία του Χαν Σόλο στον Πόλεμο των Άστρων και του Ιντιάνα Τζόουνς στους Κυνηγούς της Χαμένης Κιβωτού που είχαν προηγηθεί ένα χρόνο πριν. Ούτε φυσικά μόνο η εμβληματική μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου, ένα ηλεκτρονικό ρέκβιεμ θανάτου και αποξένωσης που νιώθεις πως παίζει ακόμη και σήμερα κάθε φορά που κάποιος οραματίζεται ένα σύμπαν κάπου στο μέλλον.

Το Blade Runner ήταν περισσότερο ένα cyberpunk φιλμ νουάρ που απλά τύχαινε να διαδραματίζεται στο μέλλον, κλέβοντας ιδέες, εικόνες και ψυχή από τη μεγάλη βιβλιοθήκη της λογοτεχνίας και του ίδιου του σινεμά, φτάνοντας ακόμη και μέχρι μια βιβλική θεώρηση της ανθρώπινης αναζήτησης του «καθ’ ομοίωσιν».

Οπως κάθε νουάρ που σέβεται το είδος του, το Blade Runner μιλούσε για μελαγχολικούς άνδρες που αναζητούν την αλήθεια, μοιραίες γυναίκες που κρύβουν τη μοναξιά τους πίσω από την αμφισημία της ύπαρξης τους και έναν κόσμο που αποσυντίθεται μέσα από τα ίδια του τα κομμάτια. Και δομημένο ως τέτοιο, θα χρησιμοποιούσε το θεατή ως συνένοχο σε μια αναδίπλωση ενός μυστηρίου που ξεκινώντας από μια απλή ιστορία ανάμεσα στις ρέπλικες και τους κυνηγούς τους (τους Blade Runners), θα κατέληγε σε ένα φιλοσοφικό δοκίμιο για την αθανασία, τη μνήμη, την ίδια τη ζωή.

Θα περνούσαν αρκετά χρόνια, μέχρι να γίνει αντιληπτό πως το Blade Runner, ήδη από την πρώτη του προβολή υπήρξε μια από τις πιο επιδραστικές ταινίες όλων των εποχών, ένα σημείο αναφοράς στην επιστημονική φαντασία, μια αλληγορία για το εδώ και τώρα της καταναλωτικής Αμερικής και των εξόριστων πανκς και, με διαφορά, η πιο πετυχημένη απόπειρα μεταφοράς της φιλοσοφίας του Φίλιπ Ντικ στον κινηματογράφο.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s