ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ


«ΤΟ ΚΡΥΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ» του Μουσταφά Καράαπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Την άλλη Τουρκία, όχι αυτήν που δείχνουν τα σίριαλς ή αυτά που θέλει να λανσάρει ο Ερντογάν, περιγράφει ο Μουσταφά Καρά, συνεχίζοντας την παράδοση του Γιλμάζ Γκιουνέϊ, Νούρι Τσεϊλάν. Βέβαια η ιστορία θα μπορούσε γεωγραφικά, να λαμβάνει χώρα σε αρκετές γειτονιές του κόσμου, πάντα λίγο μακριά από τα τεκταινόμενα του σύγχρονου πολιτισμού. Σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Τραπεζούντας, ο Μεχμέτ έχει να αντιμετωπίσει τον δύσκολο βιοπορισμό της οικογένειάς του, με σύζυγο, δύο παιδιά και τη γριά μητέρα του. Τα έσοδα από τα ζωντανά που έχει δεν επαρκούν, ούτε για ζήτω και η μόνη επιπλέον δυνατότητα εσόδων είναι η καλοκαιρινή απασχόληση στο γειτονικό ορυχείο. Όμως αυτός ψάχνει απεγνωσμένα το δικό του όνειρο, έστω και λανθάνων καπιταλιστικό. Αυτό που όλοι, λίγο πολύ ονειρεύονται, τον γρήγορο πλουτισμό με βάση όχι την εργασία, αλλά την ευφυΐα. Αντί να σκάβει λοιπόν ο Μεχμέτ στο ορυχείο, αλωνίζει τα βουνά ψάχνοντας για φλέβα χρυσού. Μόνον έτσι πιστεύει να ξεπληρώνει τα αρκετά χρέη του και ταυτόχρονα να αλλάξει την μοίρα του. Όταν τον προλαβαίνει το πρόωρο χιόνι του χειμώνα, αυτός αρχίζει να πλάθει άλλο όνειρο, με τον στόχο σαφώς περιορισμένο. Αυτό λέγεται ταυρομαχίες και έτσι αρχίζει να εκγυμνάζει τον ταύρο που, αρχικά είχε για πούλημα στο παζάρι της περιοχής. Οι συνθήκες ζωής της οικογένειας του Μεχμέτ είναι άθλιες, με την καλύβα που μένουν να είναι χειρότερη και από αυτή του αλητάκου του Τσάπλιν. Όταν ο άνθρωπος δεν έχει ελπίδα από πουθενά, οφείλει να φτιάξει μια καινούργια και μάλιστα φαντεζί. Μια ελπίδα που, θα λύσει όλα τα προβλήματα δια μαγείας. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η ιδέα του τζόγου είναι πάντα ελκυστική. Ο Μεχμέτ κυνηγάει το γνωστό καπιταλιστικό όνειρο του γρήγορου πλουτισμού ή εύκολου βιοπορισμού, έστω κι αν δεν το γνωρίζει ως τέτοιο. Μα θα μου πείτε είναι υπαρξιακό, η αναζήτηση ελπίδας για καλύτερη ζωή. Βεβαίως, αλλά το να ποντάρει κανείς στο να βρει χρυσάφι ψάχνοντας στα βουνά, δεν είναι υπαρξιακό, αλλά τυχοδιωκτικό. Από την άλλη η δεύτερη επιλογή της ταυρομαχίας είναι τζόγος και φυσικά τυχοδιωκτικός. Για δείτε στην Ελλάδα της τελευταίας εικοσαετίας. Όλοι στον τζόγο. Αρχικά με το χρηματιστήριο και τα μεγάλα όνειρα και μετέπειτα στο λόττο, πρώτο, λαχεία, στοίχημα, καζίνο, κλπ. Παλιά υπήρχε μόνον το λαϊκό λαχείο και το Προπό, ως ελπίδα του φτωχού. Σήμερα η διαφήμιση για τζόγο είναι εντονότερη από ποτέ. Πολίτης που ποντάρει στον τζόγο για βελτίωση της ζωής του, δεν είναι πολίτης, παρά λούμπεν. Και κοινωνία που επιτρέπει ασύστολα τόσο διαφήμιση για το εύκολο κέρδος είναι αποπροσανατολισμός του αυριανού πολίτη, εκμαυλισμός της μαρίδας της νιότης.

Η ταινία του Μουσταφά Καρά είναι εξαιρετικής εικαστικής ομορφιάς και άξια μνείας η φωτογραφία των Τσεβαχίρ Σαχίν και Κιουρσάτ Ουρεζίν. Άξια μνείας και η ερμηνεία των ηθοποιών, των οποίων απαιτήθηκε έντονη και σε δύσκολες καιρικές συνθήκες σωματική παρουσία. Το τέλος της ταινίας αμφίσημο. Είναι εξίσου πιθανό ο Μεχμέτ μετά την επώδυνη διαδρομή του να συναντήθηκε με το όνειρο του, αλλά εξίσου πιθανή η κατάρρευση και η καταστροφή.

 

ΥΓ: Η στιγμή της γέννας του μόσχου, έφερε στο μυαλό μου την μοναδική και όμοια προσωπική εμπειρία μου, τότε στον στάβλο του παππού μου, με μένα αγουροξυπνημένο βαθιά μεσάνυχτα και εκστασιασμένο από το μοσχαράκι που ορθοπόδησε άμα τη γεννήσει του.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s