ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«Η ΝΥΧΤΑ» του Μικελάντζελο Αντονιόνι

Από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Οι φτωχοί δεν προλαβαίνουνε να πλήξουν, επειδή τους κυνηγά η ανάγκη της επιβίωσης. Οι πλούσιοι αντίθετα πλήττουν συχνά-πυκνά, επειδή έχουν ελεύθερο χρόνο. Η θλίψη πάλι είναι και για τις δύο τάξεις.  Αλλά ο Αντονιόνι δεν πραγματεύεται μόνον την ανία της αστικής τάξης, αλλά και αυτήν του έγγαμου βίου που, στη συνέχεια γίνεται θλίψη. Η ταινία ξεκινά από τον  θάλαμο ενός νοσοκομείου με τον ετοιμοθάνατο φίλο του κεντρικού ζευγαριού της ιστορίας, του συγγραφέα Τζιοβάνι Ποντάνο και της όμορφης και πλούσιας συζύγου του Λίντια. Αμέσως μετά  το κοντράστ, με τους ευημερούντος σε κοσμικά πάρτι όπου, μεταξύ των καλεσμένων είναι και το ζευγάρι. Από την πρώτη στιγμή γίνεται αντιληπτή η πλήξη και η θλίψη, της αστικής τάξης και των όποιων παρεπιδημούντων σ’  αυτήν βλ. μικροαστούς,. Στην πορεία μπαίνει στο πλάνο και η κόρη της πλούσιας οικογένειας που, είναι και οι οικοδεσπότες του πάρτι. Γιορτάζουν λέει την πρώτη νίκη του νεαρού αλόγου τους στους αγώνες. Η Βαλεντίνα λοιπόν είναι η προσωποποίηση της ανίας και της θλίψης, σε αντίθεση με τους γονείς που, ξέρουν να την κρύβουν. Η Βαλεντίνα λοιπόν θα είναι η αφορμή για να αναδειχθεί η κρίση της σχέσης, του κατά τα άλλα συμπαθούς ζεύγους,  Ποντάνι-Λίντια. «Θέλω να πεθάνω, γιατί δε σ’  αγαπώ πια» λέει η Λίντια και παίρνει πάραυτα την απάντηση «αφού θέλεις να πεθάνει σημαίνει πως μ’  αγαπάς» από τον Τζιοβάνι. Η απεγνωσμένη προσπάθεια μιας γυναίκας να κουλαντρίσει το φευγιό του έρωτα. Το ίδιο απεγνωσμένη και η προσπάθεια του Τζιοβάνι να την καθησυχάσει. Αυτά είναι φίλοι μου. Ο γάμος έχει εγγενή προβλήματα και οι θιασώτες του ηθελημένα, αθέλητα, ή τυχαία ψάχνουν να βρούνε την άκρη του νήματος. Μα νήμα δεν υπάρχει. Τι να κάνουν κι αυτοί; Όπως τόσοι και τόσοι, πορεύονται εν αναγκαία ειρήνη, ελέω ανασφάλειας, ελέω θάρρους, προς αποφυγή της ρήξης. Κατά τα ειωθότα της ανθρώπινης πορείας, έχοντας φυσικά ως αποκούμπι την απιστία, συστατικό όρο του γάμου κατά Ασημάκη Πανσέληνο.

Γοητευτική αφήγηση, με πλούσιες εικόνες, κοφτούς διαλόγου με υπαινιγμούς, μεστά νοήματα και στο τέλος ερωτήματα που προκύπτουν και αναζητούν επεξεργασία ατομική και γιατί όχι και ομαδική εν είδη ψυχοθεραπείας. Μια ταινία που σε θλίβει για τις αλήθειες της, αλλά σε συγκινεί με την αισθητική της και τα ερωτήματα που θέτει. Εξάλλου αυτή είναι η ζωή και όχι η μυθοπλασία κατά το δοκούν. Και ο Αντονιόνι έθετε πάντα ερωτήματα, όπως όλοι οι σπουδαίοι καλλιτέχνες. Για την ερμηνευτική παρουσία δε χρειάζεται τίποτα παρά τα ονόματα των σπουδαίων Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Ζαν Μορώ, Μόνικα Βίτι, Μπέρχαρντ Βικι. Εξαιρετική η φωτογραφία στις δύσκολες συνθήκες της νύχτας του Τζιάνι Ντι Βενάντζο, αλλά και η μουσική του Τζόρτζιο Γκασλίνι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s