“ LA NOTTE “


¨Η Νύχτα»

Της Τζένης Μαρτζοπούλου, μέλος της κινηματογραφικής λέσχης των εργαζομένων της ΕΡΤ3

Η νύχτα είναι ένας θρήνος για το ανεκπλήρωτο των επιθυμιών, των δυνατοτήτων, των επιδιώξεων.

Ένα πένθος για την παραπλάνηση μιας ζωής, για τις λάθος εκτιμήσεις ,τις λάθος επιλογές .

Όταν η φωτιά έχει σβήσει, το πάθος έχει εξανεμιστεί και η ζωή εγκαταλείπει .Ο πόνος για την απώλεια της δυνατότητας ανατροπής είναι αφόρητος και αγιάτρευτος.

Ο χρόνος είναι από τα πιο δυνατά σημεία του έργου και η επιστροφή σ αυτόν σηματοδοτείται από σύμβολα  με ισχυρές νοηματικές ,όπως το μικρό παιδί που κλαίει ή το ρολόι, η περίφραξη που οριοθετεί το παρελθόν από το παρόν.

Μια γυναίκα που περιπλανιέται, ανατρέχει στο παρελθόν και  που αναιρεί πιά. Η οριστική απώλεια ενός παλιού ερωτικού συντρόφουθα προκαλέσει την ανατροπή ,την αποκάλυψη της αλήθειας . Η ανιδιοτέλεια και η αληθινή αγάπη  που της πρόσφερε γίνεται ο δυναμικός μοχλός που ανακινεί όλο το παρελθόν. Ο θάνατος οδηγεί στην εξιδανίκευση αυτού που δεν υπάρχει πιά , μόνο η μνήμη του παραφυλάει παντού, γίνεται άγαλμα και στοιχειώνει, μα όσο κι αν το κοιτάει δεν ζωντανεύει. Ο χρόνος παντοδύναμος, ανεπίστρεπτος, δεν συγχωρεί ,στέκεται σκληρός κριτής και αποκαλύπτει. Οι  αληθινοί δημιουργοί είναι διαφορετικοί από τούς αστούς καλλιτεχνες που αποδέχθηκαν τον κόσμο της κατανάλωσης σε συμπόρευση με αυτούς που τον ονειρεύτηκαν και τον έπλασαν. Είναι εγωιστές και με συμπόνοια δηλ.αντιφατικοί και αλληλοαναιρούμενοι. “Είσαι αδύναμος όπως και εγώ” θα πει η Βαλεντίνα στον Ποντάνο,εύκολα καθοδηγούνται και παρασύρονται. Ο αλτρουιστής συγγραφέας με έργο του ίδιου βεληνεκούς απορρίφθηκε από αυτήν αφού ο ναρκισσισμός του Ποντάνο της φάνηκε πιο γοητευτικός. Στο τέλος παρά την κατάρρευση της εικόνας του και την απώλεια της αγάπης της γιαυτόν και πάλι αδύναμη η Λίντια συμβιβάζεται μαζί του, πως άλλωστε θα μπορούσε να γίνει; Ετσι σφραγίζεται το τέλος, σαν ένα πικρό σχόλιο για την ανθρώπινη μοναξιά και την αδυναμία της ουσιαστικής επικοινωνίας.

Είναι  αριστοτεχνική η ανάμιξη του παρόντος με το παρελθόν, με το καταπληκτικό εύρημα της επιστροφής των ίδιων με την μορφή δύο νέων προσώπων και τις συνομιλίες «με τον εαυτό τους» ανασκαλεύοντας και αποκαλύπτοντας.

Οι πρωταγωνιστές κινούνται σχεδόν άκαμπτοι στον χώρο χωρίς εκφράσεις και ζωντάνια σε αντιθεση με τον διαχυτικό, δοτικό χαρακτήρα του Μοντέσσο, που παρά τον πόνο και τον θάνατο που αναμένει φαίνεται  ζωντανός .

Θα ξεχωρίσω την υπέροχη ερμηνεία του Βernard Wikie(Tommasso ) και την απόλυτα σωστή Zan Moro(Lidia)

Καταπληκτική συμβολική ποιητική ταινία και παράλληλα σκληρά ρεαλιστική για όσους κάνουν αυτοκριτική.

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s