ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΜΑΦΙΑ, ΟΛΟΙ ΑΝΤΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΗΜΑ


«ΥΠΟΓΕΙΑ ΠΟΛΗ» του Στέφανο Σολίμααπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Διαπλοκή, πολιτικής εξουσίας, εκκλησιαστικής εξουσίας και μαφίας. Αυτό είναι το μείγμα της ιστορίας της νουβέλας των Τζιανκάρλο Ντε Κατάλντο και Κάρλο Μπονίνι, εκ των οποίων ο δεύτερος  είναι και δημοσιογράφος. Ο Στέφανο Σολίμα, γιος του γνωστού σκηνοθέτη Σέρτζιο Σολίμα, διαχειρίστηκε εξαιρετικά το υλικό του ομώνυμου βιβλίου. Νομίζω, πως το στόρι τελικά δεν είναι η μείζων πληροφορία για τον υποψήφιο θεατή, αλλά τα ερωτήματα που προκύπτουν με αφορμή την αφήγηση μιας τέτοιας ιστορίας, για ακόμη μια φορά. Ερωτήματα σχετικά με το ποιόν της ανθρώπινης οντότητας και φυσικά των κοινωνικών πολιτικών δομών που έχει δημιουργήσει. Ωστόσο ας πω λίγα στοιχεία για το στόρι. Η μαφία με τις διάφορες οικογένειές της έχει συμφωνήσει, στο να προωθηθεί ένα σχέδιο, με βάση το οποίο, το επίνειου της Ρώμης η Όστια θα  μετατραπεί  σε Λας Βέγκας της Ευρώπης. Στο σχέδιο εμπλέκονται η πολιτική και η εκκλησιαστική εξουσία. Το σχέδιο το μανατζάρει ένα βετεράνος μαφιόζος με την προσωνύμιο Σαμουράι. Έξω από το παιχνίδι είναι μια οικογένεια της μαφίας, αυτής των τσιγγάνων, η οποία και θα πυροδοτήσει απρόβλεπτες εξελίξεις που θα οδηγήσουν στην καταστροφή. Ένα απρόοπτο γεγονός, ο θάνατος μιας νεαρής πόρνης από ναρκωτικά θα είναι η απαρχή της έντασης και της ανεξέλεγκτης κλιμάκωσής της. Και όσο τυχαία και απρόσμενα γίνεται η πυροδότηση, αλλά τόσο απρόσμενα έρχεται και η καταστροφή, από μια άλλη κοπέλα ναρκομανή.

Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι η θηριώδης συμπεριφορά των ανθρώπων της μαφίας. Δε σκοτώνουν απλώς για το τίποτα, αλλά γυαλίζει το μάτι της απληστίας και του ακόρεστου. Η κλασική μαφία που, γνωρίσαμε μέσα από τις ταινίες, παρά την εγνωσμένη εγκληματική της δράση, είχε κάποιους κανόνες συμπεριφοράς, έναν κώδικα τιμής. Εδώ ισοπεδώνονται όλα. Και μπορεί να πει κανείς πως, υπάρχει ο αστάθμητος παράγοντας του τυχαίου που δείχνει να καθορίζει τις εξελίξεις. Ο θάνατος μια πόρνης, η ματαιοδοξία ενός μικρού τσιγγάνου να το παίξει νονός, το θράσος μιας  χαμένης κοπέλας.  Ναι, ίσως αυτά να είναι τα αφηγηματικά ευρήματα για την πλοκή της ιστορίας, αλλά η φυσιογνωμία και η συμπεριφορά των μαφιόζων, πλην του ήρεμου Σαμουράι, δείχνει αφηνιασμένους στο κυνήγι του χρήματος και της κυριαρχίας. Αξιοσημείωτο πως και οι μαφιόζοι είναι χρήστες ναρκωτικών, στα όρια του εξαρτημένου. Κάτι το οποίο δεν ήταν σύνηθες στην μαφία της παλιάς εποχής. Θυμάστε που στον «Νονό» του Κόπολα ο Κορλεόνε κατρχήν δεν ήθελε την εμπλοκή με τα ναρκωτικά. Από την άλλη βλέπεις, για ακόμη μια φορά πόσο εύκολα εξαγοράζεται η πολιτική εξουσία ή διαπλέκεται με την ίδια απληστία για το χρήμα. Και η εκκλησία τι κάνει; Απλά «αντιστέκεται» προσωρινά για να αποκομίσει περισσότερα κέρδη από το πρότζεκτ.

Το φαινόμενο θα πείτε δεν είναι καινούργιο. Σωστά. Αλλά διάολε έχει ξεφύγει εντελώς το πράμα. Από τη λογική του κέρδους, από τη λογική της ισορροπίας του τρόμου, από τη λογική της μοιρασιάς της πίττας της παρανομίας. Κάπου τα πράγματα δείχνουν να είναι ανεξέλεγκτα. Ή τέλος πάντων τόσο αριστοτεχνικά οργανωμένα από τους διαχειριστές της παγκοσμιοποίησης κι ας μη φαίνονται εδώ. Γαμώ τα πίτουρά σας, θα μείνω μακριά για γλιτώσω απ’ τις κότες, σκέφτομαι. Έλα όμως που και οι κότες τρελάθηκαν και τρώνε ότι νάναι. Θα μου πείτε μήπως παραπήρα στα σοβαρά μια ιστορία της απόμακρης από ημάς μαφία. Δε ξέρω, αλλά με έπιασε ένας φόβος και ταυτόχρονα η κρυφή χαρά ότι είναι μακριά μου όλα αυτά. Είναι; Παραλίγο θα ξέχναγα την αναφορά στην παραίτηση του πάπα Βενέδικτου που, γίνεται στην ταινία, υπονοώντας πως, η παραίτηση δεν ήταν για λόγους υγείας, μόνον.

Μια επώδυνη ιστορία ακόμη και στη θέασή της, πόσο μάλλον στις σκέψεις που δημιουργεί στο κουρασμένο μυαλουδάκι μας. Μήπως είναι και ένας τρόπος να φοβηθούμε για τα χειρότερα και να αρκεστούμε στα εγνωσμένα χάλια μας; Τώρα δραματουργικά είναι μια χαρά, με μια ενδιαφέρουσα αρχικά παράλληλη αφήγηση ιστοριών φαινομενικά ανεξάρτητων οι οποίες, στην πορεία συγκλίνουν και δείχνουν πως είναι μέρη της ίδιας φαρμακερής ιστορίας.   Εξάλλου ο Σολίμα έχει ασχοληθεί και με ιστορίες της Καμόρα σε τηλεοπτική σειρά με μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία. Η ερμηνευτική παρουσία όλων καλή: Πιερφραντζέσκο Φαβίνο, Έλιο Τζερμάνο, Αλεσάντρο Μπόργκι, Κλαούντιο Αμεντόλα, Άνταμο Ντιονίσι, Γκρέτα Σκαράνο. Στα θετικά η ατμοσφαιρική μουσική του Πασκουάλε Γκαταλάνο, και η φωτογραφία του Πάολο Καρνέρα. Πιο σκληρή από την «Γόμμορα» του Ματέο Γκαρόνε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s