ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΤΗΕ LAST RACE


(αναδημοσίευση από την ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ,20/3/2017)

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΕΣ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ

Η Πύλη της Δύσης

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

Την προηγούμενη  Πέμπτη εξήλθε  η νέα ταινία του Σον Πεν The Last Face, που γιουχαϊστηκε έντονα στο περσινό Φεστιβάλ των Καννών και στα γρήγορα έχει αξιολογηθεί ως μία από τις χειρότερες ταινίες όλων των εποχών, παρά την ύπαρξη εξαιρετικών ηθοποιών όπως οι Σαρλίζ Θερόν και Χαβιέ Μπαρδέμ.Η βασική αιτία είναι εξωφιλμική: ο Πεν και η Θερόν είχαν ερωτική σχέση που διαλύθηκε εν μέσω των γυρισμάτων μετά από τρομερούς καυγάδες. Το αποτέλεσμα ήταν η αφηρημάδα τους στη δουλειά τους και το τραγικό φιλμικό αποτέλεσμα. Έτσι, προκύπτει και η αναμενόμενη μεγάλη εμπορική αποτυχία της ταινίας. Ανάλογα περίπλοκα γεγονότα είχαν συμβεί τη δεκαετία του ’80, όταν η Έλεν Μέι γύριζε την πολυαναμενόμενη, λόγω των σταρ (Γουόρεν Μπίτι, Ντάστιν Χόφμαν, Ιζαμπέλ Ατζανί) Ιστάρ (1987). Οι δυο άντρες πρωταγωνιστές διεκδικούσαν συνεχώς την καρδιά και τα κάλλη της πανέμορφης, αισθησιακής, προκλητικής Ατζανί, με αποτέλεσμα μια άνευρη κατασκευή. Τα τελικά οικονομικά αποτελέσματα ήταν τραγικά, δεδομένου ότι η ταινία στοίχισε 55 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε μόνο 15.

Pluto nash

ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ευκαιρία, λοιπόν, να ρίξουμε μια ματιά και να κάνουμε μια ερευνητική διαδρομή στις μεγαλύτερες εμπορικές αποτυχίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Κάποιες φορές δεν ευθύνονται τα φιλμ αλλά οι παραγωγοί, η διακριτική λογοκρισία, το μοντάζ που επιβάλλουν ξένοι έξωθεν παράγοντες και δεν επιτρέπουν στο δημιουργό το δικαίωμα του final cut. Κλασικό παράδειγμα παραμένει η Πύλη της Δύσης (1980) του Μάικλ Τσίμινο, από την οποία οι παραγωγοί έφτιαξαν μια νέα κόπια, συντομότερη κατά μια ώρα. Έτσι κι αλλιώς, η αποτυχία ήταν δεδομένη: το φιλμ κόστισε 44 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε μόνο 3,5. Κρίμα, γιατί παραμένει ένα εκθαμβωτικό αριστούργημα. Εντύπωση προξενεί και η παράξενη ιστορία της Λολίτα από το μυθιστόρημα του Ναμπόκοφ. Στην αρχή έγινε το ασπρόμαυρο αριστουργηματικό φιλμ από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ, με τη Σου Λάιον ιδανική στο βασικό ρόλο. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Άντριαν Λάιν (γνωστός από το ερωτογραφικό φιλμ 9 ½ Εβδομάδες) γύρισε το ριμέικ που δεν έπεισε κανέναν. Ήταν εκτός τόπου και χρόνου και οικονομική πανωλεθρία, μια και κόστισε 62 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε μόλις 1. Φαίνεται, όμως, ότι μια τεράστια αποτυχία καταγράφεται στον τραγέλαφο επιστημονικής φαντασίας με τον Έντι Μέρφι στον βασικό ρόλο: το Pluto Nash (2002) στοίχισε 100 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε μόλις 7. Ήταν όντως απαράδεκτο. Το ίδιο συνέβη και με το ανάλογο φιλμ Battlefield Earth (2000) με τον Τζον Τραβόλτα, που κόστισε 80 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε μόνο 30.

Λολίτα

ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΕΣ

Προσωπικά, μου άρεσε η ενδιαφέρουσα ταινία του Πίτερ Τσέλσομ Αιτία διαζυγίου (2001), με βασικό πρωταγωνιστή τον Γουόρεν Μπίτι. Οι θεατές, όμως, είχαν διαφορετική άποψη, και ενώ η ταινία κόστισε 90 εκατομμύρια δολλάρια, έπαθε πανωλεθρία φέρνοντας πίσω στα ταμεία μόνο 10. Πανωλεθρία και για τον Ρένι Χάρλιν, που σκηνοθέτησε την τότε σύζυγό του Τζίνα Ντέιβις στη χλιδάτη περιπέτεια Το νησί των κουρσάρων (1995). Η ταινία, όμως, ήταν πολύ άνευρη, πλατιαστική, μια χύμα παιδική χαρά. Διαλύθηκε οικονομικά, μια και του στοίχισε 98 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε μόνο 18.

Αιτία διαζυγίου

Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΚΟΠΟΛΑ

Σπουδαίος ο Φράνσις Φορντ Κόπολα αλλά, δυστυχώς, οι καλλιτεχνικές του ταινίες δεν δούλεψαν. Το πολύ ευαίσθητο και υψηλής αισθητικής Μια μέρα, ένας έρωτας (1981) κόστισε 26 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε μόλις 600 χιλιάδες. Στο Κότον Κλαμπ (1984) είχε ως ατού την παρουσία του Ρίτσαρντ Τζήρ, την ωραία ατμόσφαιρα και την εξαιρετική μουσική αλλά, ενώ στοίχισε 47 εκατομμύρια δολάρια, απέφερε στα ταμεία μόνο 26. Την πάτησαν και άλλοι μεγάλοι δημιουργοί. Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ με την πολύ ενδιαφέρουσα ψυχολογική-πολιτική περιπέτεια Το τελευταίο οχυρό (2001) βρήκε ανταπόκριση στα ταμεία μόνο 27 εκατομμύρια δολάρια, ενώ το φιλμ είχε budget 72. Τον Τέρι Γκίλιαμ τον αγαπούν και τον εκτιμούν ιδιαίτερα οι σινεφίλ αλλά τα ταμεία δεν τον θέλουν. Στα 1988, Οι περιπέτειες του βαρώνου Μινχάουζεν κόστισαν 23 εκατομμύρια δολάρια και απέφεραν μόνο 8. Τη δεκαετία του ’60, ο Άντονι Μαν γύρισε την εξαιρετική τοιχογραφία Η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1964), που κόστισε 18,5 εκατομμύρια δολάρια και κατάφερε να αποφέρει μόλις 5 εκατομμύρια. Επίσης, δύο κορυφαίοι σταρ δεν αρκούν για να φέρουν επιτυχία σε ένα φίλμ. Στα 1999 γυρίζεται η πολύ ενδιαφέρουσα πεσιμιστική ταινία επιστημονικής φαντασίας Η γυναίκα του αστροναύτη. Πρωταγωνιστούν ο Τζόνι Ντεπ, σε μεγάλη φόρμα τότε, και η κούκλα Σαρλιζ Θερόν. Το φιλμ στοίχισε 75 εκατομμύρια δολάρια, δυστυχώς δεν άρεσε καθόλου και απόφερε μόνο ένα πόσο γύρω στα 20 εκατομμύρια.

Μια μέρα ένας έρωτας

ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

Το μεγάλο θέαμα και οι αναφορές σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα δεν αποδίδουν πάντοτε. Ο Τέρενς Γιάνγκ, τη δεκαετία του ’80, επιχείρησε να κάνει μια κινηματογραφική αναπαραγωγή της περίφημης μάχης στην Ιντσόν της Κορέας, όταν στα 1950 Αμερικανοί πεζοναύτες υπό τις διαταγές του Ντάγκλας Μακάρθουρ έκαναν παράτολμη πετυχημένη απόβαση πετώντας άγκιστρα στους βράχους. Το φιλμ Ιντσόν απέφερε μόνο 5 εκατομμύρια δολάρια, στοίχισε 46 και δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Οι Αμερικανοί έχουν στο οπλοστάσιο τους την φράση Remember Alamo, σχετικά με τη θυσία ορισμένων ανδρών και των οικογενειών τους. Στα 2004 έγινε το ριμέικ της ταινίας του Τζον Γουέιν, πολύωρο και επικό. Το Άλαμο, όμως, αυτή τη φορά έπεσε ανυπεράσπιστο, αφού κόστισε 107 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε περί τα 26. Δεν τα πήγε καλά και ο μεγάλος Αμερικανός σκηνοθέτης Μάικλ Μαν γυρίζοντας την εξαιρετική βιογραφία του Μοχάμεντ Άλι Άλι (2001), με τον Γουίλ Σμιθ στο βασικό ρόλο. Έκανε εισπράξεις 20 περίπου εκατομμύρια κάτω από το μπάτζετ του, που ήταν 107 εκατομμύρια.

Το νησί των κουρσάρων

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΗΝ «ΠΑΤΗΣΑΝ»

 

Παρά την παρουσία του Μπρους Γουίλις, παταγωδώς απέτυχε το Χάτσον Χοκ: το Γεράκι (1991), που κόστισε 65 εκατομμύρια δολάρια και έφερε πίσω μόνο 17. Δικαιότατη η αποδοκιμασία του κοινού, διότι η ταινία ήταν απαράδεκτη και πλαδαρή. Αποτυχία και η περιπέτεια εποχής Η αγαπημένη (1998), που, παρά την καλή ατμόσφαιρα, τα 80 εκατομμύρια δολάρια του προϋπολογισμού απέφεραν μόνο 23. Την «πάτησε» και Ο ταχυδρόμος (1997) του Κέβιν Κόστνερ, που απέφερε ως έσοδο το ¼ του προϋπολογισμού που ήταν 80 εκατομμύρια δολάρια. Κακές επιδόσεις και στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Κλασικό παράδειγμα Ο κόκκινος πλανήτης (2000), που κόστισε 80 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε 23 και το ριμέικ της υπέροχης ταινίας του Νορμαν Τζούισον Rollerball (2002), που στοίχησε 70 και απέφερε στα ταμεία 26. Σε ότι αφορά τις ταινίες του φανταστικού, τραγικό φιλμ και κακό από κάθε πλευρά ήταν το Catwoman (2004), παρά την παρουσία της χυμώδους τότε Χάλι Μπέρι. Πάλι  ευχαριστημένοι να’ναι οι παραγωγοί, που έδωσαν 100 εκατομμύρια και πήραν πίσω 82.

Αυτή ήταν μια ενδεικτική λίστα για να καταλάβουμε πως ούτε το Χόλυγουντ είναι παράδεισος ούτε τα μεγαλεπήβολα σχέδια πετυχαίνουν πάντα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s