ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΞΕΥΜΕΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΣΥΝΑΝΤΑΜΕ ΤΗ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ


«ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ» των Ζαν-Πιερ και Λυκ Νταρντέναπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Κάποιοι το λένε τύψεις, άλλοι το λένε ενοχές και άλλοι ερινύες. Εγώ το λέω ζώντας με τα επίχειρα των πεπραγμένων μου, αλλά και των μη πεπραγμένων. Πολλές φορές μας καθορίζουν πράγματα που δεν κάνουμε και όχι αυτά που κάνουμε. Η Τζένη Νταβίν, μια γιατρός που ασκεί το λειτούργημά της στα όρια της αυταπάρνησης, ένα βράδυ δε θα ανοίξει την πόρτα του ιατρείου της σε κάποιον που της  χτύπησε εκτός ωραρίου. Λόγω κόπωσης και λόγω συγκυρίας. Την επομένη θα διαπιστωθεί πως ήταν μια κοπέλα, η οποία μάλιστα βρίσκεται νεκρή στην παραλία. Από δω και πέρα η Νταβίν, έμπλεη ενοχών θα αρχίσει την αναζήτηση της ταυτότητας της κοπέλας. Θα γίνει «ντετέκτιβ» ψάχνοντας εμμονικά τις συνθήκες θανάτου της, σε μια προσπάθεια εξιλέωσης, εκμαιεύοντας την αλήθεια που, πιθανά θα της ελαφρύνει τις ενοχές. Εξιλέωση από ποιον; Από τον εαυτό της, λέγε με συνείδηση. Το μείζον ερώτημα όμως είναι, γιατί μια κοπέλα που, αν μη τι άλλο ασκεί με συνέπεια την ανθρωπιστική ιατρική,- ναι υπάρχει και η καθαρά εμπορική-,να εμπλακεί σε ένα παιχνίδι τύψεων και ενοχών, για κάτι που τελικώς δεν ευθύνεται, τουλάχιστον άμεσα. Βέβαια οι άνθρωποι σε απώλεια ζωής και δη αγαπημένου  επιμένουν να σκέφτονται τα γεγονότα, να αναστοχάζονται σε μια δικιά τους βολική εκδοχή που, ωστόσο δεν μπορεί να αλλάξει τα γεγονότα. Βέβαια πάντα ταλανίζει το μυαλό η ιδέα του αλλιώς, της αλλαγής της χρονικής συγκυρίας. Βέβαια η ηρωίδα μας δεν κάνει κάτι τέτοιο, αλλά αναζητά απεγνωσμένα την εξιλέωση. Και γιατί το κάνει αυτό; Διότι προφανώς και αδιαμφισβήτητα έχει ηθικές αρχές που ορίζουν τα όρια του επιτρεπτού και το επιβεβλημένου.

Αν οι άνθρωποι δίναμε περισσότερη σημασία και στα των άλλων, αν διεκδικούσαμε και για τους άλλους, αν δε μας ήτανε ξένο κάθε τι που βρίσκεται λίγο παραπέρα, αν είχαμε τη δέσμευση για το κοινό καλό, μοίρα όλων ημών θα ήτανε καλύτερη. Η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η ομοψυχία θα έπρεπε να αφορούν όλα τα μέλη της κοινωνίας. Και σε τούτα τα πράγματα δεν αναφέρονται πρώτη φορά τα αδέλφια από το Βέλγιο, τουναντίον. Και η σπουδαιότητα της ταινίας έγκειται στην προβολή της αναγκαιότητας ηθικών αξιών, οι οποίες διαμορφώνουν τη συνείδηση, την ατομική αλλά και τη συλλογική. Την αναγκαία λογοδότηση του καθένα στη συνείδησή του. Αλλά κυρίως την αξία της δέσμευσης για το κοινό καλό, για τον έστω και άγνωστο «πλησίον». Οι άνθρωποι πάσχουμε από το «εγώ», αναζητούμε λύσεις μέσα από αυτό, αλλά οι λύσεις βρίσκονται στο «εμείς». Και οι αδελφοί Νταρντέν υποστηρίζουν τη θέση αυτή, την άποψη αυτή, με συνέπεια, απλότητα, κομψότητα, με πειστικότητα, χωρίς φιοριτούρες. Άκου λέει, ψάχνει η Τζένη, για την ταυτότητα της νεκρής, για να μπήξει έναν σταυρό στο μνήμα της. Και τούτο το απλό, έστω και αφελές για μερικούς, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η δέσμευση για τον άλλον, για το κοινό καλό. Εξαιρετική η Αντέλ Ενέλ.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s