19ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (6)


(από το http://www.stokokkino.gr)

Πλησιάζοντας τους ανθρώπους

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Η κάμερα του σκηνοθέτη στοχεύει στους ανθρώπους. Κι εκείνοι κοιτάζοντάς μας κατάματα αρχίζουν να μιλούν, αφηγούνται προσωπικές ιστορίες με τον δικό τους τρόπο ο καθένας.

«Σκέφτομαι τα κορίτσια που αγάπησαν»

«Γεννήθηκα στην Κεφαλονιά, στο Αργοστόλι. Όταν ήμουν μικρός είδα τα κομμένα κεφάλια ανταρτών. Λοιπόν η αληθινή ζωή δεν είναι οι γιργόνες, είναι τα κομμένα κεφάλια των ανταρτών». Με αυτά τα λόγια ο Περικλής Κοροβέσης αρχίζει να μιλά μπροστά στην κάμερα του Σπύρου Σκάνδαλου, έτσι αρχίζει το ντοκιμαντέρ «Σκέφτομαι τα κορίτσια που αγάπησαν».

Μια θαυμάσια ταινία η οποία μέσα σε μόλις 18 λεπτά καταφέρνει να αποδώσει τις σκέψεις, τη φιλοσοφία και την προσωπικότητα του Περικλή Κοροβέση. Ενός ανθρώπου ο οποίος με τον τολμηρό, διεισδυτικό, αληθινό, ανεπιτήδευτο και εν ροή ποιητικό λόγο του, κατακτά το θεατή. Ενός αγωνιστή της δημοκρατίας και ακτιβιστή της αριστεράς ο οποίος δεν εξαργύρωσε τίποτε και η ζωή του το αποδεικνύει.

Από εκεί και μετά πιάνει δουλειά ο σκηνοθέτης, ο οποίος δημιουργεί ένα λιτό ασπρόμαυρο φιλμ, δωρικό θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω, όπως αρμόζει και στην προσωπικότητα του Κοροβέση.

«Το συρματόπλεγμα: Γεντί Κουλέ τόπος μνήμης»

Δύο άνθρωποι οι οποίοι έζησαν πίσω από τους χοντρούς τοίχους της φυλακής μιλούν μπροστά στην κάμερα. Και μια γυναίκα, ιδιοκτήτρια ενός καφέ δίπλα στις παλιές φυλακές μιλά για όσα γνωρίζει. Με τη σκηνοθετική επιμέλεια της Αναστασίας Χριστοφορίδου, το ντοκιμαντέρ «Το συρματόπλεγμα: Γεντί Κουλέ τόπος μνήμης» προσεγγίζει την ιστορική μνήμη με έναν ιδιαίτερα τρόπο, λιτό και μινιμαλιστικό.

Βέβαια στόχος της ταινίας δεν είναι μόνον η μνήμη αλλά μέσω αυτής επιδιώκεται να αναδειχτεί το γεγονός πως ο αγώνας για ελευθερία, κοινωνικά δικαιώματα και δικαιοσύνη δε σταμάτησε αλλά συνεχίζεται. Κάτι που είναι ιδιαίτερα εμφανές στην παρούσα ιστορική στιγμή στην οποία ζούμε.

Εναλλαγή ασπρόμαυρου και έγχρωμου, κίνηση της κάμερας στο χώρο αλλά και το χρόνο, σταμάτημα στα πρόσωπα των ανθρώπων. Μια ιδιαίτερα σημαντική δουλειά η οποία γίνεται ακόμη πιο σημαντική αν αναλογιστούμε πως έγινε από ομάδα σπουδαστριών κινηματογράφου οι οποίες παρακολούθησαν το σεμινάριο του Film Fabrik, στην πολιτιστική γειτονιά του δήμου Νεάπολης – Συκεών.

Τα ονόματά τους: Βαρβάρα Μπούα, Κατερίνα Καστάνη, Κατερίνα Τζίκα, Κορίνα Τσινίδου, Ελένη Σταυροπούλου και Σοφία Γκορτζή.

«Βυζιά»

«Αν ο θεός δεν είχε δημιουργήσει το ανθρώπινο στήθος δε θα γινόμουν ζωγράφος», είχε πει ο Ρενουάρ. Κι αυτό είναι το θέμα της ταινίας «Βυζιά» του Στέλιου Τατάκη, το γυναικείο στήθος, οι μαστοί, τα βυζιά, τέλος πάντων, όπως διστάζουμε να τα αποκαλέσουμε.

Ο σκηνοθέτης πιάνει το θέμα από την πορνογραφία μέχρι τη γυμνόστηθη αναπαράσταση της γαλλικής δημοκρατία, μιλά για τη σεξουαλικότητα και το σεξισμό, την υποκρισία και το θαυμασμό, το θηλασμό, το σχήμα, το μέγεθος. Μιλά όμως και για τον αριθμό τους, που είναι δύο αλλά μπορεί μείνει ένα ή και κανένα. Μαστογραφία, καρκίνος του μαστού μαστεκτομή.

Εξαιρετική προσέγγιση ενός ιδιαίτερου ευαίσθητου και δύσκολου θέματος. Ιδιαίτερα διακριτική, τολμηρή και ενημερωτική. Αλλά και με χιούμορ, έτσι ώστε το θέμα να κρατιέται σε διαστάσεις πραγματικότητας και όχι τρομοκράτησης.

«ΙΧΘΥΣ»

Είναι ένα κτήμα περιφραγμένο με ένα σπίτι στο οποίο ζει μια εξαμελής οικογένεια. Αυτό από μόνο του δε θα σήμαινε τίποτα αν οι άνθρωποι αυτοί δεν ζούσαν με έναν εντελώς εναλλακτικό τρόπο, σχεδόν χίπικο, έχοντας ως οδηγό τη διδασκαλία του Ιησού. Ο Χρίστος Καραλιός, γύρισε το ντοκιμαντέρ «ΙΧΘΥΣ», επειδή ακριβώς όλο αυτόπ κίνησε την περιέργειά του. Πατέρας ελληνοαμερικάνος, πλαστικός χειρούργος, μητέρα ρωσίδα μετανάστρια στην Αμερική και από ορθόδοξη οικογένεια, τέσσερα παιδιά. Εντύπωση προκαλεί η άποψη για το σχολείο, αφού τα παιδιά ακολουθούν το σύστημα ‘σχολείο στο σπίτι’, δίνουν μόνον εξετάσεις, επειδή, όπως λένε οι γονείς, το σχολείο είναι ταξικό και αποτελεί μηχανισμό χειραγώγησης. Σε κάποια πράγματα συμφωνείς, σε κάποια διαφωνείς αλλά η ιδιαίτερη φιλοσοφία για τη ζωή της οικογένειας, έχει ένα ενδιαφέρον. Προσωπικά πιστεύω πως, όσον αφορά στα παιδιά, η άποψη των γονέων για τη ζωή, τους επιβάλλεται.

Όσον αφορά στην ταινία, νομίζω πως ο Καραλιός διαχειρίστηκε με θαυμάσιο τρόπο το θέμα του. Δίνεται χώρος στους ανθρώπους να μιλήσουν, το μοντάζ κρατά το ρυθμό, το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον και η προσέγγισή του γίνεται με τρόπο αποστασιοποιημένο χωρίς να εκβιάζει συμπεράσματα.

«Drifting generation»

Μια παρέα πέντε γυναικών από τη Θεσσαλονίκη, μία από τις οποίες είναι η σκηνοθέτιδα,  είναι τα πρόσωπα του ντοκιμαντέρ της Στέλλας Νικολέττα Δροσσά «Drifting generation». Γυναίκες, παιδιά ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία οι οποίες επέστρεψαν για να σπουδάσουν στην Ελλάδα. Η σκηνοθέτιδα καταγράφει τις ζωές των ηρωίδων επί έξι χρόνια, από το 2010 ως το 2016, δηλαδή τα χρόνια της μεγάλης οικονομικής κρίσης που πλήττει τη χώρα. Τι σκέφτονται, τι κάνουν, πως αντιμετωπίζουν την κατάσταση. Μια δύσκολη περίοδος για όλες η οποία σηματοδοτεί και σημαντικές αποφάσεις.

Βιωματικό ντοκιμαντέρ, με τη σκηνοθέτιδα να συνομιλεί με τις φίλες της και έτσι να καταγράφει και τις δικές της σκέψεις. Η ταινία διαθέτει ροή και καλό αφηγηματικό ρυθμό, καταγράφει σε ένα δεύτερο επίπεδο την πολιτική κατάσταση και τι πολιτικές αλλαγές στη χώρα, τα όνειρα, τια ελπίδες των ανθρώπων. Ένα ντοκιμαντέρ με δραματικά στοιχεία και με ανοιχτό φινάλε, όπως ανοιχτό είναι και το μέλλον γης χώρας.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s