Η ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ «ΜΥΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΓΙΑΚΟΥΖΑ»


ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 και το ΚΕΜΕΣ παρουσιάζουν στα πλαίσια του αφιερώματός τους Το ζεύγος και η βία (υποενότητα: 100 χρόνια από τη γέννηση του σπουδαίου ηθοποιού Ρόμπερτ Μίτσαμ) τη Δευτέρα 13 Mαρτίου στις 21:00 στην αίθουσα ΒΑΚΟΥΡΑ 1 (Ιωάννου Μιχαήλ 8, τηλ. 2310233665) το αριστουργηματικό νεονουάρ του Σίντνεϊ Πόλακ Μυστική οργάνωση Γιακούζα (ΗΠΑ, 1975, έγχρωμη, 120′). Παίζουν: Ρόμπερτ Μίτσαμ, Κεν Τακακούρα, Μπράιαν Κιθ, Χερμπ Έντελμαν, Ρίτσαρντ Τζόρνταν.

Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, ενώ στους θεατές θα διανεμηθεί έντυπη ανάλυση του Βασίλη Ραφαηλίδη. Στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο μάθημα για τον κινηματογράφο θα είναι: Η ανατολίτικη φιλοσοφία μέσα από τις δυτικές ταινίες.

Ένας Αμερικανός ντετέκτιβ επιστρέφει μετά από χρόνια στην Ιαπωνία για να βρει την απαχθείσα κόρη ενός πλούσιου φίλου του. Ωστόσο, αντιλαμβάνεται ότι ο φίλος του δεν του έχει πει όλη την αλήθεια και πλέον βρίσκεται αντιμέτωπος με την ιαπωνική μαφία.Η ανάλυση που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

«Ο πρωτότυπος τίτλος  είναι Γιακούζα, νέτα σκέτα .Και δεν πρόκειται για μυστική οργάνωση αλλά για το «συνδικάτο» των  Ιαπώνων γκάνγκστερ. Επίσης , στα γιαπωνέζικα «γιακούζα» σημαίνει παιχνίδι με την τύχη.

Το παλιό αμερικάνικο «μαύρο φιλμ»  στηριζόταν κατά κύριο λόγο στο παιχνίδι με την τύχη: οι κακοί δεν τιμωρούνται αναγκαστικά και οι καλοί  δεν δικαιώνονται οπωσδήποτε. Στην ψυχογραφία  της «μαύρης ταινίας», ανάμεσα στο άσπρο και  μαύρο εκτείνεται η απεριόριστη γκάμα του γκρίζου.

Μια αναφορά στο θαυμάσιο, παλιό χολιγουντιανό είδος που το λέμε «μαύρη ταινία» είναι το Γιακούζα του Πόλακ (τον θυμάστε, ασφαλώς, απ’ το Σκοτώνουν τα  άλογα όταν γεράσουν). Όμως ,εδώ το γκρίζο  είναι τυπικά γιαπωνέζικο και η ύπαρξή του δικαιολογείται όχι μόνο ψυχολογικά, αλλά και φιλοσοφικά τολμούμε να πούμε: Οι αρχικές σχέσεις ανατρέπονται, διαφοροποιούνται και κρυσταλλώνονται χάρις στο πανίσχυρο και παμπάλαιο έθιμο «γκιρί», που σημαίνει υποχρέωση, ευθύνη και μαζί δώρο.

Χάρις  στο «γκιρί», λοιπόν, ο ντετέκτιβ  Ρόμπερτ Μίτσαμ (είναι μια καθαρή απόλαυση να ξαναβλέπεις ύστερα από χρόνια την έξοχη, μονίμως  νυσταγμένη και βαθειά και ανθρώπινη  φάτσα του) και ο γκάνγκστερ Τακακούρα Κεν  κάνουν μια παράξενη συμμαχία  και στρέφονται και οι δύο εναντίον των δύο αφεντικών τους: Η «συμμαχία στη βάση» είναι ένα γεγονός και μια ανάγκη επιβεβλημένη απ’ τα πράγματα και απ’ τον αγώνα για την επιβίωση.

Ο Πόλακ αφηγείται αυτή την απω-ανατολίτικη αστυνομική ιστορία αργά και νωχελικά, αλλά με απότομες εκρήξεις βίας τρομαχτικής  έντασης που μοιάζουν με εκτονώσεις μιας «συμπιεσμένης» εσωτερίκευσης και αυτοσυγκέντρωσης. Σίγουρα γνωρίζει καλά την ανατολική φιλοσοφία της εγκαρτέρησης, που φτιάχνει καμικάζι, δημιουργεί τους  Σαμουράι και οδηγείται στο χαρακίρι. Και δεν είναι λίγο να πετύχεις να στήσεις μια βίαιη αστυνομική ιστορία στη βάση της ανατολικής φιλοσοφίας».


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s