«ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΙΔΕΣ» του Θίοντορ Μέλφι


%ce%b1%cf%86%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%83-%ce%b7%cf%81%cf%89%ce%b9%ce%b4%ce%b5%cf%83από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Η αδικία έτσι κι αλλιώς ξεκινά από τα γεννοφάσκια μας, αλλά όταν ο κόπος σου οικειοποιείται εξ αλλοτρίων,  είναι βαρύ πανάθεμα το. Όταν η ΝΑΣΑ τη δεκαετία του 1960 και μεσούντος του ψυχρού πολέμου, πάσχιζε να βρει λύση στην ασφαλή εκτόξευση επανδρωμένου πυραύλου στο διάστημα, χρειάστηκε τη συνδρομή μιας αφροαμερικανίδας μαθηματικού ονόματι Κάθριν Τζ. Τζόνσον. Ο επικεφαλής της ομάδας Αλ Χάρισον, που είχε την ευθύνη τους ασφαλούς πτήσης αντιμετώπιζε προβλήματα με τους μαθηματικούς υπολογισμούς. Εντωμεταξύ στην υπηρεσία εργάζονταν δύο ακόμη μαθηματικοί με το σκούρο χρώμα, που εκείνη την εποχή διέγειρε τα συναισθήματα των ρατσιστών. Και οι τρεις συνέβαλαν με καθοριστικό τρόπο, στην εφαρμογή των διαστημικών προγραμμάτων της εποχής. Η ταινία παρότι μας δίνει πληροφορίες και για τις τρεις Κάθριν Τζ. Τζόνσον, Ντόροθι Βόγκαν, Μαίρη Τζάκσον, εντούτοις εστιάζει περισσότερο στην πρώτη. Ο λόγος είναι ότι, η συνδρομή της συγκεκριμένης κυρίας είναι καθοριστική στην αποστολή του Τζων Γκλεν στο διάστημα στις 20 Φεβρουαρίου του 1962, του πρώτου αμερικανού μετά την επιτυχία των Ρώσων με τον Γιούρι Γκαγκάριν 10 μήνες νωρίτερα. Ο Γκλεν, μετέπειτα και γερουσιαστής, πραγματοποίησε με το «Friendship 7» τρεις περιστροφές στην γη και  μένοντας στο διάστημα κοντά στις πέντε ώρες, πριν προσθαλασσωθεί ασφαλής στον Ατλαντικό κοντά στις Μπαχάμες. Οι μαθηματικοί υπολογισμοί της Κάθριν Τζ. Τζόνσον ήταν καθοριστικοί για την επιτυχία της αποστολής, η οποία φυσικά συνέχισε και στα υπόλοιπα προγράμματα μέχρι το «Απόλλων 12». Παράλληλα με την κεντρική ιστορία, παρακολουθούμε και την πορεία των δύο άλλων κοριτσιών. Της Ντόροθι Βόγκαν που, έγινε επικεφαλής στο τμήμα των κομπιούτερς της ΝΑΣΑ και της  Μαίρη Τζάκσον που, κατάφερε να γίνει δεκτή ως η μοναδική με μαύρο χρώμα, σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα του πανεπιστημίου, για να συνεχίσει να εργάζεται στην ΝΑΣΑ αργότερα πλέον ως μηχανικός αεροναυπηγικής.

Το σημαντικό στην ταινία είναι καταρχήν η ανάδειξη προσώπων που, είχαν σημαντική συμβολή σε επιτεύγματα της ανθρώπινης εξέλιξης και έμειναν από καθαρά πολιτικούς και κοινωνικούς λόγους στην αφάνεια. Σημαντική είναι επίσης η καταγραφή του ρατσισμού της εποχής εκείνης, η οποία μας φαίνεται απίστευτη. Απίστευτη, γιατί ο ρατσισμός εκφραζόταν από την επίσημη πολιτεία και δυστυχώς από ανθρώπους με υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Στη ΝΑΣΑ, η ύπαρξη ξεχωριστού τμήματος για εργαζόμενους έγχρωμους, όπως έλεγε η πινακίδα, ή η ύπαρξη ξεχωριστών τουαλετών για λευκούς και έγχρωμους, από μόνη της λέει πολλά. Όσο για την εκφρασμένη δυσπιστία των επιστημονικών ικανοτήτων της Κάθριν Τζόνσον από τους συναδέλφους της και δη άνδρες, μικρό το κακό, καθότι εγνωσμένη, στο πλαίσιο μιας ανδροκρατούμενης κοινωνίας.

Ο Θίοντορ Μέλφι έφτιαξε μια ενδιαφέρουσα ταινία, τόσο σε επίπεδο πληροφόρησης για το ευρύ κοινό, όσο και σε δραματουργικό επίπεδο δίνοντάς μας μια ιστορία με ενδιαφέρουσα πλοκή. Η ταινία έχει πάρει αρκετά στοιχεία από το βιβλίο της Μαργκώ Λη Σέτερλι, το οποίο εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2016, ενώ η ταινία έκανε πρεμιέρα τρεις μήνες αργότερα στις 25 Δεκέμβρη. Οποιεσδήποτε παρεκκλίσεις από την αφήγηση του βιβλίου, θεωρούνται θεμιτές σε δραματουργικό επίπεδο και δεν έχουν να κάνουν με  απόκρυψη της αλήθειας ή την αλλοίωση αυτής. Μπορεί ο Αλ Χάρισον να μην ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο, ωστόσο είναι ο συγκερασμός τριών προϊσταμένων της Τζόνσον κατά την 28άχρονη υπηρεσία της στη ΝΑΣΑ. Με τρεις υποψηφιότητες για όσκαρ και εισπράξεις 6 φορές πάνω από το μπάτζετ της σε δύο μήνες προβολής στις ΗΠΑ, δείχνει να είναι μια από της επιτυχίες της χρονιάς. Με καλή αναπαράσταση εποχής(ειδικά στα κοστούμια) και πολύ καλές ερμηνείες των Ταράτζι Π. Χένσον, Οκτάβια Σπένσερ(υποψήφια όσκαρ), Τζανέλ Μόνα, Κέβιν Κόστνερ, Κίρστεν Ντανστ, Τζιμ Πάρσονς, Μαχερσάλα Άλι, Όλντις Χοντζ. Δυστυχώς η αναγνώριση των αφανών, πλην ηρωικών της ζωής, έρχεται ετεροχρονισμένα, αλλά πάντα καλύτερα από την εγνωσμένη λήθη των κοινών θνητών. Και κάτι ακόμη που παρ’ ολίγο να ξεχάσω. Αυτές οι τρεις επιστήμονες μπορεί να συνέδραμαν καθοριστικά στην «κατάκτηση» του διαστήματος, τουλάχιστον για την αμερικανική πλευρά, να σήμαιναν την αναγκαία επιβεβαίωση τους  στην κοινωνία, αλλά σήμαιναν πολύ περισσότερο για την καταπιεσμένη κοινότητα των αφροαμερικανών, την διεκδίκηση των αυτονόητων δικαιωμάτων τους, όπως της ισότητας, καθώς και την σηματοδότηση μιας ακόμη νίκης απέναντι στον πάντα επικίνδυνο ρατσισμό.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s