“ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ”


 

bythe-sea

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 19/2/2017)

Ο κατηγορούμενος κατηγορεί

Του Στράτου Κερσανίδη

Έγινε κάποτε ένα κακό, ένα πολύ μεγάλο κακό. Και ένας άνθρωπος βυθίστηκε στις τύψεις επειδή θεώρησε τον εαυτό του υπεύθυνο. Κι  έγινε κατήγορος του εαυτού του. Κατηγορούμενος από τον ίδιο του τον εαυτό του.

Ο Κένεθ Λόνεργκαν, σκηνοθετεί την ταινία “Μια πόλη δίπλα στη θάλασσα”. Πρόκειται για μια ιστορία ανείπωτης οδύνης η οποία κρύβεται πίσω από ένα άδειο βλέμμα. Το βλέμμα του Λι Τσάντλερ, του ανθρώπου ο οποίος εργάζεται ως επιστάτης σε ένα συγκρότημα σπιτιών στη Βοστόνη. Εκεί τον συναντάμε, να καθαρίζει το χιόνι από το δρόμο, να διορθώνει τα υδραυλικά μιας ενοίκου ή τα ηλεκτρολογικά ενός άλλου. Είναι ένας άνδρας λιγομίλητος, που εργάζεται πολύ και θυμώνει εύκολα.

Ένα τηλεγράφημα έρχεται από τη μικρή πόλη Μάντσεστερ, μια παραθαλάσσια πόλη βόρεια της Βοστόνης το οποίο πληροφορεί τον Λι, πως πέθανε ο Τζο, ο αδελφός του. Ο Λι πρέπει να επιστρέψει στη γενέθλια πόλη για να παρευρεθεί στην κηδεία του αδελφού του και να αναλάβει τα διαδικαστικά. Εκεί θα μάθει πως ο αδελφός του τον όρισε κηδεμόνα του 16χρονου ανιψιού του, του Πάτρικ. Αυτό σημαίνει πως ο Λι πρέπει να επιστρέψει στο Μάντσεστερ κάτι που δεν τον ευχαριστεί καθόλου. Σύντομα θα αρχίσει να ξεδιπλώνεται το κουβάρι και να αποκαλύπτονται γεγονότα από το παρελθόν. Αυτό το παρελθόν ήταν εκείνο από το οποίο ήθελε να ξεφύγει ο Λι και αυτό είναι που το ξαναβλέπει να ζωντανεύει μπροστά του. Και αυτό τον τρομάζει επειδή δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει. Είναι κάτι που ξεπερνά τις δυνάμεις του.

Σε ένα χιονισμένο τοπίο, σε μια πόλη ήσυχη, ένα σκηνικό ηρεμίας αρχίζει ο σκηνοθέτης να χτίζει πατραδάκι-πετραδάκι, καρέ-καρέ το παρελθόν. Με φλας μπακ τα οποία εναλλάσσονται με το παρόν, ο Λόνεργκαν αρχίζει να αποκαλύπτει το δράμα. Ακολουθώντας αργούς ρυθμούς, συχνά υπνωτικούς, ο σκηνοθέτης δεν καταφεύγει στη μέθοδο της κορύφωσης η οποία πλησιάζει κλιμακωτά και αναμένεται αλλά η μεγάλη στιγμή που αποκαλύπτει το αβάσταχτα οδυνηρό γεγονός που συνέβη μερικά χρόνια πριν, έρχεται σε μια στιγμή που δεν το περιμένεις όπως έρχεται συνήθως το κακό. Από το σημείο εκείνο και μετά, ο θεατής συγκλονισμένος παρακολουθεί την αποδόμηση της ζωής του  Λι Τσάντλερ, αλλά και την αποδόμηση του ίδιου. Έτσι εξηγείται η φυγή του, η συμπεριφορά του, ο τρόμος της επιστροφής. Ο Λι αγαπά τον ανιψιό του αλλά αδυνατεί να αναλάβει την κηδεμονία του. Κάτι τον κρατά, τον φοβίζει κάτι που δεν μπορεί να ξεπεράσει και για το οποίο κατηγορεί τον εαυτό του.

Η ταινία του Λόνεργκαν δεν είναι καθόλου εύκολη. Και δεν αναφέρομαι στη δυσκολία κατανόησής της, που δεν υπάρχει κάτι τέτοιο,αλλά στο συναισθηματικό της φορτίο. Τα πάντα κινούνται στη σκιά του κακού που έχει συμβεί πλάι στο οποίο έρχεται να προστεθεί και ο θάνατος του Τζο. Ένα γεγονός καθοριστικό για το νεαρό Πάτρικ, ο οποίος αντιμετωπίζει εκτός από το θάνατο του πατέρα του και τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης με τη μητέρα του που τους είχε εγκαταλείψει. Με αφορμή το θάνατο, η Ράντι, πρώην γυναίκα του Λι, έχει ξαναφτιάξει τη ζωή της αλλά νιώθει με τη σειρά της ενοχές που τον εγκατέλειψε στα δύσκολα. Μια μεγάλη τραγωδία, ένας θάνατος, λαβωμένες σχέσεις, αναζήτηση κι αβεβαιότητα για το μέλλον όλα αυτά μαζί συνθέτουν τον καμβά μιας σπαρακτικής ιστορίας την οποία αφηγείται με αξιοθαύμαστη λεπτότητα ο σκηνοθέτης.

Σημαντικός είναι ο ρόλος του περιβάλλοντος, η μικρή επαρχιακή πόλη, το χιόνι κι ο παγωμένος αέρας, τα οποία επιτείνουν τη δραματικότητα της ταινίας.

Με την κάμερα να κοιτάζει κατάματα τους ανθρώπους και καταγράφει τις σιωπηλές τους κραυγές οι οποίες βγαίνουν από τα βλέμματα. Συγκλονιστική είναι η στιγμή που ο Λι συναντά τη Ράντι κι εκείνη ζητά να του μιλήσει.

Ένα υπόκωφο δράμα στο οποίο ο θεατής αναζητά ανάσες καθώς η ταινία δεν αφήνει πολλά περιθώρια διαφυγής. Ταινία έντονων συναισθημάτων, σκληρή όσο μπορεί να είναι καμιά φορά και η ίδια η πραγματικότητα. Τόσο που οποιαδήποτε απόπειρα για χάπι εντ θα έμοιαζε με κακόγουστο αστείο. Κι ο σκηνοθέτης επειδή δε θέλει να παίξει αλλά να αναδείξει τον πόνο των ανθρώπων και το αναπάντεχο της ζωής, τελειώνει απλά την ταινία με την αναχώρηση του Λι. Και είναι εκείνο το αναπάντεχο το οποίο δε φέρνει πάντα το κακό. Και αυτό είναι που μας κάνει τελικά να αναπνεύσουμε.

Για την εξαιρετική ερμηνεία του, ο Κέισι Άφλεκ τιμήθηκε με βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA).

strakersan@gmail.com

https://kersanidis.wordpress.com

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s