Ο ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΣΤΟ ΦΟΝΤΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ


«ΝΕΡΟΥΔΑ» του Πάμπλο Λαραϊνneroudaαπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Στον «Ταχυδρόμο» του Μίχαελ Ράντφορντ, είχαμε έναν εντελώς διαφορετικό Νερούδα, από αυτόν του Πάμπλο Λαραϊν. Ήταν ο φημισμένος ποιητής, μειλίχιος, ευγενικός, έμπλεος αυτοπεποίθησης, απλός με τους καθημερινούς ανθρώπους όπως, ο ταχυδρόμος του αείμνηστου Μάσσιμο Τροϊζι, με την πολιτική του δράση στο φόντο και όχι στο προσκήνιο. Στον συμπατριώτη του Λαραϊν η πολιτική του δράση είναι στο επίκεντρο, όμως ταυτόχρονα αναδεικνύονται και πτυχές της προσωπικής του ζωής και φυσικά του χαρακτήρα του. Εδώ προβάλλεται η επαναστατική του διάθεση περισσότερο και λιγότερο η δράση, ως πολιτικού, αλλά και ως καλλιτέχνη, διανθιζόμενη από ιδιαίτερες πτυχές του χαρακτήρα του. Βλέπουμε έναν μπον βιβέρ, με έφεση στις σαρκικές απολαύσεις, με αστική έπαρση ελαφρώς καμουφλαρισμένη από τη φήμη του και φυσικά με αρκετή δόση ναρκισσισμού. Αλλά ποιος καλλιτέχνης δεν έχει τη ναρκισσιστική του χροιά, για να μην πω, καλλιτέχνης και ναρκισσισμός είναι ζευγάρι. Το όλο πλαίσιο της βιογραφίας-ιστορίας είναι μυθοπλαστικό και κυρίως ένα, επίσης κεντρικό πρόσωπο πέρα από τον Νερούδα, που είναι και διώκτης του, ο αστυνομικός επιθεωρητής Πελουνζονώ, είναι μέρος της φαντασίας του Νερούδα.

Ο Πελουνζονώ φαίνεται να είναι το μυθοπλαστικό πρόσωπο μιας ακόμη ιστορίας του ποιητή, σε πεζό λόγο βέβαια, με την απαραίτητη συνδρομή του Χιλιανού σκηνοθέτη. Η  έμπνευση του Λαραϊν είναι αυθεντική.  Η ταινία έχει όλα τα καλά στοιχεία ενός θρίλερ η οποία, διανθίζεται βέβαια από μια χροιά δηκτικού χιούμορ, σχετικά με τη φιλαρέσκεια του Νερούδα, αλλά και του ίδιου του Νερούδα σχετικά με την περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα στην Χιλή στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Ο Λαραϊν έφτιαξε μια βιογραφική ιστορία από μια ιδιάζουσα και άκρως ενδιαφέρουσα οπτική. Είναι το background της γραφής του φημισμένου «Κάντο Χενεράλ». Προσωπικά βρίσκω σημαντικό το ερώτημα μιας εργαζόμενης στην καθαριότητα και διακατεχόμενης από τα ίδια ιδεώδη με τον ποιητή. Στην κοινωνία της ισότητας που οραματιζόμαστε, θα γίνουμε όλοι ίσοι. «Τότε με ποιον θα εξισωθούμε με μένα την καθαρίστρια ή με σένα τον ποιητή;» Ρητορικό θα μου πείτε, για κάποιους ίσως αφελές, αλλά σε κάθε περίπτωση βάζει σε περίσκεψη. Δε φτιάχνονται τόσο εύκολα οι «αγγελικά πλασμένοι» κόσμοι. Μετά το «Τζάκι», ο Λαραϊν δείχνει τον δικό του δρόμο στις βιογραφίες, έναν διαφορετικό από τα συνήθη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s