ΑΠΩΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΝΟΧΕΣ


«ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ» του Κένεθ Λόνεργκανmanchesterαπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Η απώλεια μπορεί να είναι αναμενόμενη, αλλά και απρόσμενη. Αυτό καθορίζεται από τον χρόνο που λαμβάνει χώρα. Έστω κι αν η απώλεια είναι βασικός κανόνας της ζωής,- εξάλλου ο η ζωή ορίζεται από την ύπαρξη του θανάτου,-εντούτοις υπάρχει η προαναφερθείσα κατηγοριοποίηση. Ο Κένεθ Λόνεργκαν φτιάχνει μιαν ιστορία για την απώλεια και τη διαχείρισή της, συμπεριλαμβάνοντας στα συμφραζόμενα, τις εγνωσμένες ενοχές. Με την ειδοποιό διαφορά ότι επιλέγει την επονείδιστη μορφή απώλειας και κατ’  επέκταση  ενοχής.

Ο Λη μετά τον θάνατο του αδελφού του καλείται να αναλάβει την κηδεμονία του 16άχρονου ανεψιού του, όπως αυτό αναφέρεται στην διαθήκη του. Ο Λη, ήδη με φέροντα τραύματα καλείται να διαχειριστεί και νέα. Για όλους η ζωή συνεχίζεται, για μερικούς όχι. Και πως άλλωστε, όταν το φορτίο λυγίζει, γόνατα, μέση και ψυχή.

Θα έλεγε κανείς πως η επιλογή, κυρίως του ψυχικού background του Λη, είναι μια υπερβολή. Ωστόσο η αλήθεια είναι πως η ζωή, εμπεριέχει ακρότητες και υπερβολές, για τη δική μας οπτική την ανθρώπινη, με την πεπερασμένη χρονικά γήινη εμπειρία. Όχι όμως και για το σύμπαν, το οποίο αδιαφορεί για το αν έχουμε έρθει στη ζωή ή φεύγουμε από αυτήν. Εξάλλου αυτή η εμφατική μορφή απώλειας και ενοχών, καθιστά πιο ανάγλυφη την αλήθεια. Οι άνθρωποι λειτουργούν με ενοχές, ανεξάρτητα από το αν τούτο είναι από τη φύση τους ή την αγωγή τους. Το μενού της ανθρώπινης εμπειρίας περιλαμβάνει την αναπόφευκτη απώλεια, αλλά και τις επακόλουθες ενοχές.  Ο Λη όντως κουβαλά κάτι βαρύ μέσα του, κάνοντας τον θάνατο του αδελφού του, κάτι σαν κοινότοπη απώλεια, καθότι ήταν ασθενής, αν και νεότατος βέβαια. Η ανάληψη της κηδεμονίας του 16άχρονου ανεψιού του είναι μια ευκαιρία «εξιλέωσης» των λαθών του, αν μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς αυτόν τον όρο. Προσωπικά δεν το πιστεύω, παρότι ο πανδαμάτωρ χρόνος δίνει λύση και στον πόνο. Τα λάθη είναι εσαεί ερινύες που συντροφεύουν σαδιστικά ή μαζοχιστικά. Και ο Λη με ανεπούλωτε πληγές, ως ερινύες, αλλά και ως απόπειρα της ίδιας της ζωής να τις θεραπεύσει. Οι ενοχές, ως τιμωρία και μέτρο αποφυγής νέων λαθών. Ο Λόνεργκαν, παρά την επιλογή μιας σκληρής ιστορίας πόνου, συμπεριλαμβάνει στην αφήγησή του πινελιές  ελάφρυνσής από φευγαλέο χιούμορ, ως επιβεβαίωση πως, ο ντορβάς της ζωής τα έχει όλα. Εκείνο που προσωπικά μου άρεσε είναι η καταγραφή και κυρίως η σύλληψη των συναισθημάτων με την εικόνα και όχι με τον λόγο. Εξάλλου στην απώλεια πολλές φορές σώνονται τα λόγια, αφού και ο θεός μένει από επιχειρήματα. Μένει μόνον η κραυγή. Και τούτη πολλές φορές πνίγεται στο μέσα σου. Με βραβεία και υποψηφιότητες για όσκαρ με προεξάρχουσα την ερμηνευτική παρουσία του Κέισι Άφλεκ.
 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s