ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗ ΦΕΡΡΩ» του Αλαίν Κορνώpolice-python-4από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Ένας μοναχικός αστυνομικός ο Φερρώ, ξεκινά από το πουθενά σχέση με μια γυναίκα, η οποία μάλλον τον είχε στο ερωτικό της στόχαστρο. Σύντομα η γυναίκα αυτή θα βρεθεί δολοφονημένη, με τα στοιχεία να δείχνουν την ενοχή του Φερρώ. Η νεκρή πια Σίλβια είχε παράλληλη σχέση με έναν επίσης αστυνομικό, ο οποίος είναι και προϊστάμενος του Φερρώ. Παρακάμπτοντας μερικές αφηγηματικές αυθαιρεσίας στη δεύτερη ταινία του Αλαίν Κορνώ, διακρίνουμε την επιρροή του από τον Ζαν-Πιέρ Μελβίλ. Αυθαιρεσίες, σχετικά με το καρτέρι του Φερρώ στους ληστές της εκκλησίας, ή ακόμη και τον τρόπο γνωριμίας του με την Σίλβια, αλλά αυτά είναι λεπτομέρεια.

Μείζον είναι η εμπλοκή ενός αθώου σε μια δολοφονία όπου, βιώνει ταυτόχρονα την απώλεια, την ενοχή και την έγκληση της μοίρας ή της συγκυρίας. «Σάμπως θα είναι ο πρώτος αθώος που κατηγορείται ή καταδικάζεται», ακούγεται από τον επικεφαλής της αστυνομίας και δράστη. Με τη ευκολία θεωρείται δεδομένη η όποια παράπλευρη απώλεια στη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης, από υπηρέτη των θεσμών. Από την άλλη η απώλεια μιας ζωής και μάλιστα, με δολοφονία και κίνητρο την ανασφάλεια. Μια γυναίκα, αρχικά μετέωρη ανάμεσα σε δύο άντρες, αποφασίζει την αποδέσμευση από τον έναν, αλλά δεν προλαβαίνει. Η εξάχρονη σχέση της με τον εν λόγω αστυνομικό γινόταν με την ανοχή της πλούσιας και ανάπηρης συζύγου του. Ανοχή, μεγαθυμία, ρεαλισμός; Σίγουρα κόντρα στα εγνωσμένα των ανθρωπίνων σχέσεων. Οι χαρακτήρες της νουβέλας του Κένεθ Φίαρινγκ ενδιαφέροντες σε κάθε περίπτωση. Ο μοναχικός μεσήλικας μπάτσος, ταυτισμένος με τη δουλειά του και το όπλο του, το Πύθων 357, το οποίο με ιεροτελεστικό τρόπο καθαρίζει και ετοιμάζει για τη δράση, που του γεμίζει τη ζωή. Ξαφνικά ακούει στην πόρτα του τον ήχο της ερωτικής πρόσκλησης. «Άμαθος γαρ», πράττει το εγνωσμένο, ορμά, αφήνεται χωρίς αναστολή και με την πρώτη αμφισβήτηση πνίγει στο πιοτό τον πόνο του. Παρενθετικά, εδώ η Στεφανία Σαντρέλι λειτουργεί κάπως ράθυμα, αλλά μικρό το κακό. Ενδιαφέρον χαρακτήρας και η πλούσια ανάπηρη σύζυγος, συμβιβασμένη με τη σκληρή επώδυνη πραγματικότητά της. Αγαπά τον άντρα της, τόσο που του επιτρέπει την παράλληλη ερωτική σχέση, με μιαν αρτιμελή και νεότερη. Ρεαλισμός, μεγαθυμία ή απλά διαστροφή; Δεν μπορώ να πάρω θέση. Η πλοκή της νουάρ αυτής ιστορίας έχει ενδιαφέρον, παρά την αρχική νωχελικότητα, κρατώντας το ενδιαφέρον του θεατή. Την ίδια στιγμή η εκτενής ανάπτυξη των χαρακτήρων δίνει αφορμή για σκέψη και περίσκεψη του θεατή, για θέματα, όπως οι ανθρώπινες σχέσεις υπό το πρίσμα του έρωτα, η μοναχικότητα των ανθρώπων, η αναπηρία με το κοντράστ της γενναιοδωρίας, τα παιχνίδια της μοίρας. Εδώ να αναφέρω την ιδιαιτερότητα της σχέσης της Τερέζας της συζύγου του επικεφαλής της αστυνομίας. Η Τερέζα αγαπά τον σύζυγό της, για τούτο και επιλέγει το απονενοημένο διάβημα, έστω και με συνδρομή, όταν πλέον αυτός εκλείψει. Αφού του έχει συμπαρασταθεί μέχρι τέλους.

Δε χρειάζονται λόγια για την ερμηνεία του Ιβ Μοντάν, ενώ καλή είναι και η Σιμόν Σινιορέ. Υποτονικός κάπως ο  Φρανσουά Περιέ, χωρίς το γνωστό  μπρίο της η Στεφανία Σαντρέλι, ενώ καλός είναι ο Ματιέ Καριέρ. Στα θετικά και η μουσική του Ζώρς Ντελέρ, όπως και η φωτογραφία ειδικά στις νυχτερινές λήψεις του Εσιέν Μπέκερ,.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s