10+1 ΤΑΙΝΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ


(από την «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» ,5/2/2017)

i-kokini-herlonaΤου Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Βρισκόμαστε στην πιο κρίσιμη φάση της σεζόν από απόψεως κινηματογραφικών βραβείων, με τις Χρυσές Σφαίρες να έχουν απονεμηθεί και τα BAFTA, τα Όσκαρ και τα Independent Spirit Awards ως το τέλος Φεβρουαρίου να κλείνουν τη σεζόν. Το ποιές ταινίες θα βραβευθούν δεν έχει καμία ιδιαίτερη σημασία, μια και πολλές φορές άλλες αγαπάμε και άλλες κερδίζουν τις διακρίσεις. Όσο για τους Έλληνες κριτικούς κινηματογράφου της ΠΕΚΚ, ήδη παρέδωσαν τις λίστες με τις 10 καλύτερες ξένες και τις 3 ελληνικές ταινίες που προβλήθηκαν από 1/1/ έως 31/12/2016. Βλέποντας τώρα την προσωπική μου λίστα, παρατηρώ τα χαρακτηριστικά της σεζόν που πέρασε: Στο δεύτερο εξάμηνο του 2016 εμφανίζεται μια πρωτοφανής πτώση του σινεμά, το οποίο στηρίζουν οι υπογραφές κάποιων μεγάλων δημιουργών: Οι Γούντι Άλεν, Όλιβερ Στόουν, Ζανγκ Γιμού, Πέδρο Αλμοδοβάρ και ιδίως ο Πολ Φερχόφεν, δείχνουν να σώζουν τα προσχήματα.

Snowden

Snowden

ΤΟ ΒΑΘΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΡΗΓΜΑ

Μου προκαλεί εντύπωση η τρομερή πτώση του αμερικανικού σινεμά που, με τις ταινίες που προβλήθηκαν στους τελευταίους μήνες του 2016, έμοιαζε να τα έχει στην κυριολεξία χαμένα. Χωρίς ιστορίες και προτάσεις ουσίας, με αμηχανία στη διαχείριση σοβαρών θεμάτων, με συνεχείς επαναλήψεις γνωστών αδιεξόδων, δεν δείχνει να μπορεί να ξεφύγει μπροστά προς κάτι το καινοτόμο. Φανερά σε επίπεδα φόρμας και επαναδιάταξης, οι πιο ανατρεπτικές ταινίες υπήρξαν το Και οι εφτά ήταν υπέροχοι του Αντουάν Φουκουά, μια μεταμοντέρνα, σύγχρονη και μαρξιστική εκδοχή-ριμέικ της κλασικής ιστορίας των Κουροσάβα και Στάρτζες. Παρατηρώντας προσεκτικά τη λίστα, θα συναντήσουμε τον Γούντι Άλεν. Παρότι πέρασε τα 80, με το Cafe Society μας δώρισε μια όμορφη, γλυκιά ταινία, ώριμη και φιλοσοφημένη, με διδάγματα και συνταγές αφομοιωμένες από τους Μπέργκμαν και Φελίνι, ανατέμνοντας τις σχέσεις μέσα από τις show business. Ο Όλιβερ Στόουν, συνεχίζοντας επίμονα το πολιτικό σινεμά, παρουσίασε την ταινία Snowden, αναφορά στη γνωστή πολύκροτη ιστορία των διαρροών.

Και οι επτά ήταν υπέροχοι

Και οι επτά ήταν υπέροχοι

ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Επί του θέματος αυτού, η Λόρα Πουατρά γύρισε το εξαιρετικό πολιτικό ντοκιμαντέρ Citizenfour, με υπέροχη δομή και στυλ. Ο Τσάρλι Κάουφμαν άρπαξε τη μεγάλη ευκαιρία και με την Anomalisa δε γύρισε απλά ένα υπέροχο κινούμενο σκίτσο αλλά ουσιαστικά ένα εφιαλτικό φιλμ γύρω από τον λαβύρινθο των σχέσεων. Η Κόκκινη Χελώνα του Μισέλ Ντουντόκ ντε Βιτ είναι κι αυτή κινούμενο σκίτσο, όχι όμως αμερικανικό. Διακρίνεται για την εκπληκτική διακριτική γραμμή της και τις αναφορές στο μεγάλο παραμύθι της ζωής. Ο Κουέντιν Ταραντίνο με τους Μισητούς 8, που βρίσκονται στη λίστα μου, κατάφερε να ολοκληρώσει άψογα ένα ιστορικό, πολιτικο μεταγουέστερν.

Αnomalisa

Αnomalisa

ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ

Η ταινία Το δωμάτιο του Λένι Έιμπραχαμσον χρεώνεται τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη, μια και είναι συμπαραγωγή. Διαθέτει ένα από τα πλέον πρωτότυπα σενάρια όλων των εποχών και αναφέρεται βασικά στη δύσκολη διαδικασία ενσωμάτωσης στον πολιτισμένο κόσμο. Η καλύτερη ευρωπαϊκή ταινία, και ίσως η καλύτερη της χρονιάς, είναι με απόσταση το Εκείνη του Πολ Φερχόφεν. Πρόκειται για ένα μάθημα σινεμά, όπου ο Ολλανδός δημιουργός διατρέχει με μια επιδέξια ευαισθησία τα κινηματογραφικά είδη, προσφέροντάς μας την εικόνα του σύγχρονου ασαφούς κόσμου, όπου τα περιγράμματα είναι λιωμένα και το μόνο σίγουρο είναι η αβεβαιότητα και το ρευστό. Φανταστική η Ιζαμπέλ Ιπέρ στο βασικό ρόλο.

ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΚΑΙ ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ

Στη λίστα μου των ξένων ταινιών συμπεριλαμβάνεται και Η μεγάλη αναμονή του Ιταλού Πιέρο Μεσίνα, με εκπληκτκήι τη Ζιλιέτ Μπινός σε έναν από τους δύο βασικούς γυναικείους ρόλους. Με ρυθμούς υπαρξιακού μεταφυσικού θρίλερ, με τεχνητά αργή αφήγηση έχουμε ένα εξαιρετικό σχόλιο για την απώλεια. Κορυφαία ταινία και από τον Ατόμ Εγκογιάν, μια και το έξοχο Γράμμα από το παρελθόν είναι ένα συνταρακτικό οδοιπορικό στην Ιστορία, στη συλλογική ενοχή, στην προσπάθεια δημιουργίας μιας λυτρωτικής αμνησίας.

ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ

Από τις ελληνικές ταινίες που προβλήθηκαν στο δωδεκάμηνο διάστημα του 2016, μια μικρή ταινία, η Μικρή Άρκτος της Ελισάβετ Χρονοπούλου, είναι σαφώς η καλύτερη. Η σκηνοθέτιδα, χρησιμοποιώντας ασπρόμαυρο φιλμ, αξιοποιεί την υποκειμενική αφήγηση που μας θυμίζει το αμερικανικό νουάρ Lady by the lake (1947). Η Μικρή Άρκτος είναι μια κοινωνιολογική έρευνα πάνω στον ερωτισμό, στην ηδονοβλεψία, στη βία ανάμεσα στο ζεύγος, διαθέτοντας και τη δομή νουάρ. Ολοκληρωμένο μικρό κομψοτέχνημα, δικαιούται, τουλάχιστον κατά τον γράφοντα, τον χαρακτηρισμό της ως η καλύτερη ελληνική δημιουργία για το 2016. Για τα υπόλοιπα εθνικά φιλμ, παρά την πολύ καλή διάθεση αλλά και τις αρετές τους, υπάρχουν κάποιες ενστάσεις.

Η μικρή άρκτος

Η Μικρή ΄Αρκτος

ΟΙ ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ

Αν ήταν επιτρεπτό από τους κανονισμούς να προτείνουμε και κάποιες αναπληρωματικές ταινίες, αυτές θα ήταν: 1) Η μεγάλη επιστροφή του Ζανγκ Γιμού, μια βαθύτατα μελαγχολική ταινία με πολλές πολιτικές αναφορές. 2) Χουλιέτα, για την ωριμότητα και τη σινεφίλ ματιά του Πέδρο Αλμοδοβάρ. 3) Στιβ Τζομπς του Ντάνι Μπόιλ, για την ανατρεπτική, αρτίστικη και εξεπίτηδες θεατρογενή σκηνοθεσία. 4) Η αλήθεια του Τζέιμς Βάντερμπιλτ, όχι μόνο γιατί βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα αλλά γιατί δείχνει εξαιρετικά τη διαπλοκή των media με την εξουσία

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s