ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ3


«Η ΕΝΤΙΜΗ ΚΥΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΧΑΡΤΟΠΑΙΚΤΗΣ» του Ρόμπερτ ΄ΟλτμανmccabesnowΑπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Σε μια μικρή πόλη, στις ΗΠΑ στην εποχή της « ΄Αγριας Δύσης» καταφτάνει  ένας χαρτοπαίκτης. Δηλώνει επιχειρηματίας και αρχίζει να κτίζει ένα σαλούν. Πρίν ολοκληρώσει το εγχείρημα καταφτάνει η Κονστάνς Μίλλερ, μια ευφυής πουτάνα με επιχειρηματικό  ταλέντο στον χώρο των οίκων ανοχής και του προτείνει συνεργασία. Στην περιοχή υπάρχουν ορυχεία, όπου και εργάζονται  αρκετοί άνδρες ,κάτι που σημαίνει αρκετή πελατεία για το σαλούν, αλλά και για την επιχείρηση του αγοραίου έρωτα. Πράγματι η συνεργασία  αρχίζει με εξαιρετικά  αποτελέσματα, μέχρι  που εμφανίζονται δύο τύποι, εκπροσωπώντας μια μεγάλη εταιρία που, θέλει να  δραστηριοποιηθεί στην περιοχή. Ο ΜακΚέιμπ αρνείται την προσφορά  τους για αγορά της επιχείρησης, δύο φορές μάλιστα, προσδοκώντας σε ακόμη μεγαλύτερη προσφορά. Από δω και πέρα θα μιλήσουν  τα πιστόλια ,όπως ξέρει να τα χρησιμοποιεί η ισχύς και η δύναμη της οικονομικής εξουσίας, με δεδομένη μάλιστα  την απουσία ή στην καλύτερη περίπτωση ελλιπή παρουσία των θεσμών εφαρμογής νομιμότητας. Η ιστορία  της νουβέλας του ΄Εντμουντ Νόουτον δημιουργεί  μια μικρογραφία  της τότε  Αμερικής,των πιστολιών και  της, με κόπους, εφαρμογή  κανόνων στοιχειώδους  νομιμότητας. Την ίδια στιγμή  κάνοντας μια  προβολή αυτής της  μικρογραφίας, της εποχής  εκείνης της επονομαζόμενης και ΄Αγριας Δύσης, στο σήμερα, διακρίνει κανείς εύκολα  τις ομοιότητες. Το συνολικό δε background αυτής της χώρας, με τυχοδιώκτες  και άλλους λούμπεν, ερμηνεύει την ιστορική της εξέλιξη. Με θεό το δολάριο  και κινητήριο μοχλό την μπίζνα, ως ευφυή μορφή  εξαπάτησης ,όλα ανάγονται στο οικονομικό όφελος, ως αυτοσκοπό  και αξία. Ωστόσο πάντα  υπάρχει το φανταστικό και τούτο σχετίζεται με το Δυτικό ΄Ονειρο ,το οποίο ανάγεται με τη σειρά του,στην βελτίωση  του οικονομικού κοινωνικού στάτους του ατόμου, ως αυτοσκοπού και όχι ως βελτίωση της ποιότητας ζωής.Η Μίλερ θέλει  να μαζέψει λεφτά και να πάει στο Σαν Φρανσίσκο να ανοίξει πανδοχείο. Ο Μάκ Κέιμπ διαπραγματεύεται την πώληση  της επιχείρησης, αδιαφορώντας για την τοπική κοινωνία. Γιατί εξάλλου ,αφού ήρθε ως  τυχοδιώκτης και μόνον,σε τούτη την μικρή πόλη. Δεν υπάρχει δηλαδή  συναισθηματικό δέσιμο ή κάποιες ηθικές αξίες ,παρά το χρήμα ως αυτοσκοπός και αξία. Η εταιρία ,η απρόσωπη εταιρία, έρχεται να επενδύσει όπερ και σημαίνει  να οικονομήσει. Και καθότι ισχυρή ,θα κρατήσει για λίγο τα προσχήματα και μετά  θα εφαρμόσει το σχέδιο επιβολής, με τους κανόνες της μαφίας. Περί κράτους δικαίου, ούτε καν τυπικά, λόγος.Το ίδιο αλισβερίσι  δε γίνεται σήμερα και όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά ελέω παγκοσμιοποίησης, παντού; Το ξέρουμε καλά και στην Ελλάδα.i-compari-2-292x1232xΗ φωτογραφία του σπουδαίου Βίλμος Ζίγκμοντ με βροχή και το χιονισμένο τοπίο, είναι  υψηλής εικαστικής αισθητικής. Η επιλογή, του να τοποθετηθεί  η ιστορία μέσα στο καταχείμωνο, εκτός από την εικαστική ομορφιά, έχει την σημειολογία της δυσκολίας της ζωής  στο πουθενά, με τις καιρικές συνθήκες απέναντι στους κατοίκους και επισκέπτες.Το χειμωνιάτικο τοπίο δηλαδή,ως εκφραστής της δυσκολίας για κατοικούντες και παροικούντες.Στον αντίποδα το φαντασιακό με το όνειρο βρίσκεται ακόμη πιο δυτικά,στην Καλιφόρνια με το ηλιόλουστο Σαν Φρανσίσκο στην περίπτωση της Μίλλερ.Τώρα κάτι για τους χαρακτήρες.Η δυναμική Μίλερ ,είναι  στην  ουσία  ένα είδος χειραφετημένης γυναίκας με ψήγματα φεμινίστριας. Αντίθετα ο ΜακΚέιμπ παρά το προφίλ του σκληρού και πιστολά, αποδεικνύεται ένας συνηθισμένος ,και στην κρίσιμη στιγμή ,ένας μάλλον φοβισμένος καουμπόι ,χωρίς ίχνος «ανδρείας και ηρωισμού». Ότι κάνει ,δεν είναι τίποτα από μια συνηθισμένη  αντίσταση με την προσδοκία στην καλή του τύχη. Η επιδεξιότητα στα χαρτιά  δεν έχει αντιστοίχιση και στα πιστόλια. Και ένα μικρό δείγμα για την αξία που, είχε η ζωή τότε και εκεί.Ο νεαρός πιστολάς  και πληρωμένος δολοφόνος, δεν επικεντρώνεται αποκλειστικά στον στόχο του, που είναι  ο ΜάκΚέιμπ, αλλά δράττεται της ευκαιρίας να αδειάσει το όπλο του πάνω σε έναν πιθανότατα συνομήλικό του, χωρίς λόγο και αιτία. Πολύ καλή ερμηνευτική παρουσία  των Γουώρεν Μπίτι, Τζούλι Κρίστι, Ρενέ Ομπερζονουά, Γουίλιαμ Ντιβέιν.Την εξαιρετική φωτογραφία συνοδεύει άρτια  η μουσική και τα τραγούδια του Λέορναντ Κοέν .Ο Ρόμπερτ ΄Ολτμαν σκηνοθετεί  με αργούς ρυθμούς  στο κομμάτι της δράσης ,δίνοντας  βαρύτητα στο εικαστικό κομμάτι,που όχι μόνον τέρπει  τους οφθαλμούς, αλλά δίνει σημειολογική αξία στην αφήγηση. Την ίδια στιγμή αναπτύσσει  τους χαρακτήρες του ακόμη και στις λεπτομέρειές τους. Ένα γουέστερν  και δη «νεογουέστερν» με σαφείς και διαχρονικές αιχμές στο Δυτικό όνειρο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s